• Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், jlinepublications@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும். Dear Guest, Please register in the forum to read stories of the writers and post your valuable comments. Please email: jlinepublications@gmail.com or whatsapp: +91-6384850278 any login related queries.

Buy Tamil Novels online

Episode 10

Priyadharshini.S

Active member
அத்தியாயம் 10 :

"வாணி உன்னை ஆசிரியர் அழைக்கிறார்."

உடன் பணி புரியும் கோமதி சொல்லியதும், செய்து கொண்டிருந்த பணியை நிறுத்திவிட்டு ஆசிரியரின் அறைக்கு முன்பு சென்று நின்றாள் வாணி.

'உள்ளே போனால் எப்படியும் மண்டகப்படி நிச்சயம்' என மனதில் நினைத்தவள் கைகளை பிசைந்துகொண்டு வெளியவே நின்று கொண்டாள். கதவினைத் தாண்டி உள்ளே செல்ல அவளுக்கு விருப்பம் இல்லை. வலியச் சென்று வசவு வாங்குவதா என்ற எண்ணம் அவளுக்கு.

கண்ணாடி கதவுக்கு வெளியே வாணி நின்றிருப்பதை கவனித்த ஆசிரியர்.பேரறிவாளன் "உள்ளே வாருங்கள் திருமதி.வாணி" என்று மரியாதையாக அழைக்க... 'வசவு உறுதி' என்று அவளுக்கு பயம் பிடித்துக் கொண்டது.

அவர் நேரடியாக அழைத்த பிறகும் செல்லாமல் இருப்பது மரியாதையற்ற செயல் என்று உணர்ந்தவள் உள்ளே சென்றாள்.

"வணக்கம் சார்."

வாணியை அவர் ஆழ்ந்து பார்த்தார்.

"உன்னுடைய வணக்கம் எனக்குத் தேவையில்லை, செயல் தான் முக்கியம்" என்று அவரின் பார்வை சொல்லாமல் சொல்லியது.

"சார் அது வந்து..." வாணி என்ன கூறி சமாளிப்பதென்று தெரியாமல் வார்த்தைகளை முடிக்காது இழுத்தாள்.

"செய்தி சேகரித்து கட்டுரை தயார் செய்து விட்டீர்களா?"

அவரின் அழுத்தமான கேள்விக்கு இல்லையென தலையசைத்த வாணி, "என்னால் காட்டுப்பகுதிக்கு செல்ல முடியவில்லை சார். அங்கு செல்ல வேண்டுமென்றாலே வீட்டில் யாரும் அனுமதிப்பதில்லை" என பதில் அளித்தாள்.

"உங்களது தோழன் குமரனின் மரணம் உங்களுக்குள் பாதிப்பினை ஏற்படுத்தவில்லை போலிருக்கே" என்றவர் வாணி பதிலேதும் கூறாது அமைதியாக இருக்கவும் மேலும் பேசினார்.

"குமரன் உங்கள் குழுவை சேர்ந்தவர், அவர் செய்த பணியை உங்களிடம் பகிர்ந்திருக்கலாம்... அதனால் அவரால் பாதியில் விடப்பட்ட பணியை தொடர்வதற்கு உங்களுக்கு சுலபமாக இருக்குமென்பதாலும், அவரின் மரணத்துக்கான காரணமும் இதில் இருப்பதால் தான் உங்களிடமே ஒப்படைத்தேன்" என விளக்கம் கொடுத்தார்.

"சார் நானும் முயற்சி செய்யாமலில்லை" என்ற வாணி "நடந்த நிகழ்விற்கான தகவல்கள் கிடைத்தால் தான், செய்தியை பற்றி நான்கு வரிகளாவது எழுத முடியும் சார்" எனக்கூறி அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

ஊரின் முக்கிய பிரமுகர்கள் அனைவரும் செல்லியம்மன் கோவில் வளாகத்தில் ஒன்று கூடியிருந்தனர்.

சுனை அருவிக்கும் மேலருவிக்கும் நடுவில் தீர்த்த அருவி ஒன்றுள்ளது. எவ்வளவு தான் மேலருவியில் காட்டாறாய் நீர் கொட்டினாலும் தீர்த்த அருவியிருக்கும் இடத்தில் தீர்த்த அளவில் மட்டுமே நீர் கொட்டும். அதில் கொட்டும் நீர் அங்கிருக்கும் பாறைகளால் உருவான சிறு குளத்தில் தேங்கி சில அடி தூரத்திற்கு பாய்ந்து அதன் பின்பே சுனை அருவியாய் கொட்டுகிறது.

அம்மன் விளையாடுவதற்கு தீர்த்த அருவிக்கு அடிக்கடி செல்வாள் என்பதும், அப்படி அவள் அங்கு செல்லும் நேரம் அருவி முழுக்க சலங்கை ஒலி எதிரொலிக்கும் என்பதும்... அங்கு வாழ்ந்த முன்னோர்களின் நம்பிக்கை. ஆதலால் அங்கிருந்து கொண்டு வரும் நீரினாலே அம்மனுக்கு அபிஷேகம் நடத்துவர். அதனை இன்று வரையும் பின்பற்றுகின்றனர்.

ஒவ்வொரு முறையும் திருவிழாவிற்கு முன்பு நாள் குறிக்கும் போது அங்கிருந்து நீர் கொண்டு வந்து அபிஷேகம் செய்த பிறகே நாள் குறிப்பர். அம்மன் மக்கள் மீது எவ்வளவு கோபமாக இருந்தாலும் தீர்த்த நீரில் நனைந்தால் சாந்தமடைந்து மக்கள் செய்யும் வழிபாடுகளை ஏற்று கொள்வாள் என்று அங்கிருப்போர் நம்புகின்றனர்.

ஒவ்வொரு முறையும் திருவிழாவினை நடத்தும் பிரிவினரின் தலைக்கட்டு தீர்த்த அருவிக்கு மேலேறி சென்று நீர் கொண்டு வருவர். இம்முறை இரு பிரிவினரும் ஒன்றாக சேர்ந்து திருவிழா நடத்துவதால் நல்லுவையும், விநாயகத்தையும் கூட்டாக சென்று நீர் எடுத்து வருமாறு நாட்டாமை கூற முதலில் தயங்கினாலும் தெய்வ காரியம் தங்களது வீம்பால் தடைபட கூடாதென்று ஒப்புக்கொண்டு சென்று வர சம்மதித்தனர்.

சக்தியும் சசியும் தங்களது பழத் தோட்டத்தில் மேற்பார்வையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். நல்லுவையும் சேதுவையும் கோவிலில் விட்டுவிட்டு அப்போதே தோட்டத்திற்கு வந்திருந்தனர்.

ஊட்டி ஆப்பிள் எனப்படும் பிளம் பழங்கள் ஏற்றுமதி செய்வதற்காக தோட்டத்தில் அதன் பறிப்பு வேலை நடைபெறுகிறது.

"தரமான பிளம் மரத்தின் வளர்ச்சி மூன்று முதல் நான்கு வருடங்கள். அதன் பிறகு கனி கொடுக்கத் துவங்கும். பழத்தின் தரத்தினை நிறத்தை வைத்து மதிப்பீடு செய்யலாம்." சக்தி சசிக்கு விளக்கம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்க அவனோ அதனை கவனியாது பழத்தினை சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

"பழம் செம ருசியா இருக்குதுலே, நீயும் சாப்பிட்டு பாறேன்."

"வேலை செய்யுற இடத்துல உன்னைய மாதிரி நானும் சாப்பிட்டுட்டு திரிஞ்சா பொழப்பு விளங்கிடும். நம்மள பார்த்துதேன்ல வேலையாளுவ வேலை செய்வாக" என்ற சக்தி குவிந்து கிடக்கும் பழங்களை வேலையாட்களுடன் சேர்ந்து அள்ளத் துவங்கினான்.

பணி செய்யும் இடத்தில் முதலாளியாக நடந்து கொள்ளாது எப்போதும் தானொரு தொழிலாளி என்று இறங்கி வேலை செய்ய வேண்டும். அப்போது தான் முன்னேற முடியும் என்பது வெங்கடாசலத்தின் கருத்து. அதனை தனது வாரிசுகளுக்கும் பழக்கியிருந்தார். அத்தகைய பண்பு சக்தியிடத்தில் இருந்தது.

இங்கிருந்து பழங்கள் தொழிற்சாலைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு, தரம் பிரித்து பெட்டிகளில் அடைத்து வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பி வைக்கப்படும்.

வேலையெல்லாம் முடிந்ததும் தனியாக எடுத்து வைத்திருந்த பழங்கள் சிலவற்றை சசியிடம் கொடுத்த சக்தி, "மதிக்கு இந்த பழம் ரொம்ப பிடிக்கும்லே... அவுக வீட்டுல கொடுத்திட்டு வந்திடு" என்றான். அவனின் கண்கள் முதல்முறையாக மதியின் மீது அவன் வைத்துள்ள அன்பை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

"அந்தபுள்ள என்னைய கட்டிக்கிடுன்னு கெஞ்சிட்டு இருந்தப்பலாம் இந்த பாசத்தை எங்கன ஒளிச்சு வச்சிருந்தலே?" எனக் கேட்ட சசி சக்தி சொல்லியதை செய்ததோடு மட்டுமில்லாது மதியிடம் "உனக்கு இந்த பழம் ரொம்ப பிடிக்குமோ?" எனக் கேட்டான்.

மதியும் "ஆமாம் ரொம்ப பிடிக்கும்... உனக்கெப்படித் தெரியும்?" என்று வினவினாள்.

சசியோ அவள் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலளிக்காது மற்றொன்றைக் கூறினான்.

"இந்த சக்தி பய உன்னைய விரும்பியிருப்பான் நினைக்கிற."

"என்னலே சொல்லுத நீ, விரும்புறவக தான் என்னைய கட்டிக்க மாட்டேன்னு அமைதியா இருந்தாங்களோ?"

"எனக்குது தோணுது புள்ள..."

"அப்படியா! நிசமாவா?"

"அதை நீத்தேன் கண்டுபிடிக்கணும்" என்ற சசி சென்றுவிட்டான்.

சசிக்கு ஏற்கனவே மதியை சக்திக்கு பிடிக்குமென்று தெரியும். ஆனால் மதியே வந்து தன்னை கல்யாணம் செய்துகொள்ளென்று கேட்கும்போது எவ்வித பதிலளிக்காது ஏன் மௌனமாக இருந்தானென்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை மதி காதலிக்கிறேன் எனக் கூறியிருந்தால் சம்மதம் சொல்லியிருப்பானோ என நினைத்தே மதியும் கொஞ்சம் சிந்திக்கட்டுமென்று "சக்தி விரும்புகிறானோ!" என்று சந்தேகமாக சொல்லிவிட்டு வந்தான். சக்தியை பற்றி யோசிக்கும் போதாவது அவன் மீது இவளுக்கு காதல் வரட்டுமே என்பது சசியின் எண்ணம்.

சசி சொல்லிச் சென்றதிலே மதி உழன்றுக் கொண்டிருந்தாள். சசி, சக்தி, மதி ஒரே வயதினர். மதி வாணியின் திருமணத்திற்கு முன்பு வரை, அதாவது வெற்றியின் குடும்பம் அவனின்றி அமைதியை தத்தெடுக்கும் வரை வெற்றியின் வீட்டில் தான் எப்போதும் இருப்பாள்.

வாணி, சசி, மதி மூவரும் கலகலப்பாக பேசி பொழுதை கழிக்கும் இடத்தில் சக்தி இருந்தாலும் அமைதியாக அனைத்தையும் கவனிப்பானேத் தவிர அவர்களது அரட்டையில் பங்கு கொள்ள மாட்டான். ஆனால் மதியின் பேச்சுக்கள் செயல்களை மட்டும் ஆழ்ந்து உள்வாங்குவான்.

மதி இருக்கும் இடங்களில் கண்டிப்பாக சக்தி இருப்பான். இதனை வைத்து வாணி பலமுறை மதியை ஓட்டியிருந்தாலும் "அவன் என் நண்பன், அதேன் நானிருக்குமிடத்தில் அவனும் இருக்கின்றான்" என சாதாரணமாக மதி கூறுவாள்.

வாணி அவ்வாறு ஒருமுறை மதியை கலாய்ப்பதை கவனித்த சக்தி அன்று முதல் தூரத்திலிருந்து மதியை பார்ப்பதோடு நின்றுவிட்டான்.

"நமக்கு சந்தேகம் வந்ததும் இவன் உசாராகிட்டான்" என்று சசி வாணியிடம் சொல்ல, "விடு மச்சி எப்படியிருந்தாலும் ஒரு நாள் தெரியும்" என்றதோடு அவர்கள் சக்தியை வைத்து மதியை கலாய்ப்பதை நிறுத்தியிருந்தனர்.

இன்று இதனை யோசிக்கும்போது மதிக்கும் சசி சொல்லிச் சென்றது உண்மையாக இருக்குமோ என்று சந்தேகம் எழுந்தது.

"என்னைய விரும்புறாக சரித்தேன், பொறவு என்னத்தக்கு கல்யாணம் கட்டிக்கிட கேட்டதுக்கு எதுவும் சொல்லாம என் மண்ட காய விட்டாக?" தனக்குத்தானே கேட்டுக் கொண்டவள்...

"இந்தாட்டி மதி இப்படியெல்லாம் யோசிச்சு நீயே ஒரு விடை கண்டுபிடிக்கறதெல்லாம் உன் வழக்கம் இல்லட்டி... என்ன ஏதுன்னு அவன்கிட்டவே கேட்டுடு" என்று முடிவெடுத்தவள் அப்போதே சக்தியை சந்திக்க புறப்பட்டாள்.

வாயிலில் நின்றிருந்த வெற்றியை கதிர் மகிழ்ச்சியுடன் ஆரத்தழுவி வரவேற்றான். உள்ளே வந்தவனிடம் எவ்வித காரணமும் கதிர் கேட்கவில்லை. எதற்காக வந்தேனென்று வெற்றியும் எதுவும் கூறவில்லை.

பயண களைப்பு தீர குளித்து முடித்து அறையை விட்டு வெளியில் வந்த வெற்றி நேராக சமையலறைக்குள் நுழைந்தான். கதிருக்கு மிகவும் பிடித்த காலை உணவான அவல் உப்புமா, தேங்காய் சட்னி செய்தவன் அதனை அங்கிருந்த சிறு மேசையில் எடுத்து வைத்தான்.

அலுவலகத்திற்கு செல்ல தயாராகி வந்த கதிர், "சிவம் கையில சாப்பாடு வாங்கி கொடுத்தனுப்பறேன், சாப்பிட்டு கொஞ்ச நேரம் தூங்கி எழு... நான் வந்திடுறேன்" என்க,

"அதெல்லாம் எதுவும் வேணாம். நானே செஞ்சிட்டேன், வா சாப்பிடலாம்" எனக்கூறி கதிரை நாற்காலியில் அமர வைத்த வெற்றி தட்டில் உணவினை வைத்து அவன் முன் நீட்டினான்.

தனக்கு பிடித்த உணவு... வெற்றியின் கையில், பார்த்ததும் வெற்றியின் அன்பில் கதிரின் கண்கள் பனித்தன.

"இது அவ்வளவு பெரிய விடயமில்லையேல, முதலில் சாப்பிடு" என்ற வெற்றி கதிர் உணவினை வாயில் வைத்ததும் தனக்கும் ஒரு தட்டில் உணவினை பரிமாறியவனாய் அவனின் அருகில் அமர்ந்தான்.

வெற்றியின் கைகள் உணவினை வாயில் திணித்துக் கொண்டிருக்க கண்கள் தங்களுக்கு முன்னால் இருந்த தொலைக்காட்சியில் பதிந்திருந்தது. வெற்றி ஒருவார்த்தை கூட கதிரிடம் பேசவில்லை. பேச முற்பட்ட கதிரையும் சாப்பிட்டு முடிக்க வலியுறுத்தினான்.

சில நிமிட நீண்ட மௌனத்திற்கு பிறகு,

"ஆசைப்பட்டு கட்டிக்கிட்ட பொண்டாட்டி கையால சமைச்சுப் போட சொல்லி சாப்பிடாம, அவளோட அண்ணன் செஞ்சு கொடுக்கிறத மொக்கிட்டு இருக்கான்." கதிருக்கு கேட்க வேண்டுமென்றே சத்தமாக புலம்பினான் வெற்றி.

கதிரின் முகத்தில் இறுக்கம் மறைந்து இளநகை தோன்றியது. நண்பனின் முகத்தில் சிரிப்பினைக் கண்ட பிறகே வெற்றிக்கு மனம் நிறைவானது.

உணவினை முழுதும் உண்டு முடித்த கதிர், "சாரிடா மாப்ள, ஏதோ அழுத்தம் அதேன் நேத்து உனக்கு போன் பண்ணல" என்றவன் வெற்றியை பார்க்காது தரையை பார்த்திருந்தான்.

கதிர் சொல்லியதை கேட்ட வெற்றி அடக்கமாட்டாது சிரித்து, "நீ பேசலன்னுதேன் ஏழு மணிநேரம் பயணம் செஞ்சு வந்திருக்கேனா... போலே" என்றவன் எழுந்து கை கழுவச் சென்றான்.

வெற்றி மறுத்தாலும் அதுதான் உண்மையென கதிருக்கு தெரியும். வழக்கமாக கதிர் அழைக்கும் நேரம் கடந்து அழைத்தாலே, அவனுக்கு என்னவானதென்று வெற்றியின் மனம் சிந்திக்கத் துவங்கிடும். கதிருக்கு ஒன்றென்றால் முதலில் துடிப்பது வெற்றியாகத்தான் இருக்கும். கதிருக்கு என்னவானது என்பதை சிவத்திற்கு அழைத்து தெரிந்து கொண்டவன் உடனே கிளம்பிவிட்டான்.

"சரி... வெ..வ்..வெற்றி நான் அலுவலகம் கிளம்புறேன்."

"ம்... ஃபைல்ஸ் எல்லாத்தையும் ஹாண்ட் ஓவர் பண்ணிட்டு, நீ கிழிச்சுப்போட்ட உன்னோட ட்ரான்ஸ்ஃபெர் ஆர்டரையும் வாங்கிட்டு வந்துடுல... இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில நம்ம ஊருக்கு கிளம்பணும்."

வெற்றி சொல்லியதற்கு கதிரிடத்தில் சரியென்ற தலையாட்டல் மட்டுமே.

விரைந்து அலுவலகம் வந்த கதிர் தனது மேலதிகாரியின் முன் நின்றிருந்தான். பாதுகாப்பு பிரிவில் இருக்கும் அனைத்து விலங்குகளின் பட்டியல் அடங்கிய கோப்புகள் மற்றும் வனத்துறையினரின் கட்டுப்பாட்டிலிருக்கும் மரங்களின் வகைகள், அதன் எண்ணிக்கையென பல கோப்புகளை அவரிடம் ஒப்புவித்தவன் ஏதும் பேசாது அவர் நீட்டிய பதிவேட்டில் கையெழுத்திட்டு, தனது பணி மாற்றத்திற்கான உறையை பெற்று அங்கிருந்து அரை மணி நேரத்தில் கிளம்பினான். மறக்காது சிவத்திடம் சொல்லிக்கொண்டு புறப்பட்டான்.

'தோரணையாக நேற்று இங்கிருந்து செல்லமாட்டேன் என்று அவர் சொல்லியதென்ன, இன்று வெற்றி தம்பி சொன்னதற்காக மறுவார்த்தை ஏதும் சொல்லாது இங்கிருந்து புறப்படுவதென்ன' மனதில் நினைத்த சிவம் இவர்களின் நட்பை கண்டு வியந்தார்.

கதிர் அப்படித்தான், வெற்றியின் பேச்சிற்கு மறுபேச்சு அவனிடத்தில் கிடையாது. வெற்றி இதைத்தான் நினைக்கின்றானென அவனுக்குத் தெரிந்தாலும் அதை செய்து முடிப்பான்.

கதிர் வருவதற்குள் வெற்றி அவனின் உடைமைகள் அனைத்தையும் எடுத்து வைத்து தயாராக இருந்தான். கதிர் வந்ததும் "நீ சொல்லியதை நான் செய்து விட்டேன்" எனும் விதமாக ட்ரான்ஸ்பெர் ஆர்டரை வெற்றியின் கையில் கொடுக்க, தான் சொல்லியதை தனது நண்பன் மீற மாட்டானென்று தெரிந்து வைத்திருக்கும் வெற்றி அவன் கொடுத்த உரை என்னதாக இருக்குமென்று அறிந்து அதனை பிரித்துக்கூட பாராது "வா கிளம்பலாம்" எனக்கூறி காரில் ஏற கதிரும் வெற்றியை பின்தொடர்ந்து காரில் ஏறினான்.

நண்பர்கள் இருவரது பயணமும் ஒரே பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியது.


தொடரும்...
 
asasa11
asasa11

Members online

No members online now.
Top