JLine Tamil Novels & Stories

Dear Users, Please register your account again if you have trouble to login or You can also email to jbtamil18@gmail.com to register again.

  • Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், jbtamil18@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும். Dear Guest, Please register in the forum to read stories of the writers and post your valuable comments. Please email: jbtamil18@gmail.com or whatsapp: +91-6384850278 any login related queries.

JLine Bookstore Online

Episode 13 & 14

அத்தியாயம் 13 :
கண்ணீர் கரையோடு வெளியேறும் நித்யாவை அர்த்தமாக பார்த்த மீனாட்சி பாட்டி சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு மாறனை சந்திக்க அவரது அறைக்குச் சென்றார்.
இருவரும் பேசட்டுமென்று மீனாட்சி அவ்வறையை விட்டு வெளியேறும் போதும் எப்படி அமர்ந்திருந்தானோ அப்படியே இப்போதும் இருந்தான் மாறன்.
பேரனின் அருகில் வந்து நின்றவர் அவனின் தோளில் கை வைத்து சில நாழிகை அவனையே பார்த்திருந்தார். மாறன் அவரின் வருகையை உணர்ந்ததாக தெரியவில்லை.
புரிந்த காதலை எப்படி வெளிக்கொணர்வதென்று தெரியாது உள்ளுக்குள் உழன்று கொண்டிருந்தான்.
'நறுவியை பார்த்த பிறகு கொஞ்சம் பொறுமையாக இருந்திருக்கலாமோ, ரொம்பவே அவசரப்பட்டுவிட்டேன்' என்று அவனால் நினையாது இருக்க முடியவில்லை. மனம் வேறு மீண்டும் மீண்டும் நறுவி அவனை அடித்ததையே ஞாபக அடுக்கில் பதிவு செய்து கொண்டிருக்க, நித்யாவின் மீதான காதலை அவனால் முழுவதும் ஆழ்ந்து பார்க்க முடியவில்லை.
மாறனின் சுயம் இங்கில்லை என்பதை உணர்ந்த மீனாட்சி அவனை நடப்புக்கு அழைத்துவர தானே பேச்சினைத் தொடங்கினார்.
"நித்யாவுக்கு என்ன பதில் சொல்லி அனுப்பினாய் என்று தெரியவில்லை, எதுவாக இருந்தாலும் எனக்கோ உன் அம்மாவுக்கோ உன்னுடைய சந்தோஷம் தான் முக்கியம். உன் விருப்பம் எதுவாக இருந்தாலும் எங்களுக்கு சம்மதம்."
மீனாட்சியின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்த மாறன்,
"எனக்கு கொஞ்சம் டைம் வேணும் பாட்டி, நாளைக்கு என் முடிவை சொல்லுகிறேன்" என்றான்.
அப்போதைக்கு அப்பேச்சினை முடிக்கவே அவ்வாறு கூறினான்.
"சரிப்பா" என்ற மீனாட்சியினை கைபிடித்து அமர வைத்தவன் அவர் மடியில் தலை வைத்து கண்களை மூடிக்கொண்டான்.
பரிவுடன் அவர் அவனின் தலையை வருடிக்கொண்டிருக்க,
"என்னை கல்யாணம் செய்துகொள்ளப் போற பெண் உன்னுடைய ரத்தமாக, உன்னுடைய பேத்தியாக இந்த குடும்ப வாரிசாக இருந்தால் உனக்கு சம்மதமா பாட்டி" எனக் கேட்டிருந்தான் மாறன்.
மாறன் சொல்லியதன் உள்ளார்ந்த பொருள் புரிந்த பாட்டியின் விழிகளில் அப்பட்டமான ஏக்கம் தெரிய, வருடிக்கொண்டிருந்த அவரின் கை அப்படியே அந்தரத்தில் நின்றது.
அவரின் நிலைகண்டு மென்னகை புரிந்தபடி எழுந்து நின்ற மாறன்,
"நாளை விளக்கமாக சொல்லுகிறேன்" என்றவாறு அவரின் கன்னம் தட்டி சென்றான்.
***
மறுநாள் அனைவரும் கூடத்தில் அமர்ந்திருக்க,
"வாங்க சாப்பிடலாம்" என்று அழைத்த சுமித்ரையின் குரலை தாண்டி வளரின் குரல் கணீரென்று ஒலித்தது.
"பால்கொழுக்கட்டை செய்தேன், எல்லோருக்கும் கொடுங்க(ள்) அண்ணி."
அவரின் குரலிலும் வார்த்தையிலும் செல்வத்திற்கு கடுப்பாக வந்தது. அப்போதுதான் தோப்பில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்த செழியனுக்கு மனம் கசந்தது.
"வாப்பா செழியா, வந்து நீயொரு வாய் சாப்பிடு."
'வேண்டுமென்றே செய்கிறாரோ.' இவ்வாறு செல்வத்தால் நினையாமல் இருக்க முடியவில்லை.
"செழியனுக்கு இனிப்பு பிடிக்காதுன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா அத்தை." செல்வம் கேட்டதில், "சந்தோசத்துல பங்கெடுத்துக்க ஒருவாய் இனிப்பு சாப்பிடுறதுல ஒன்னுமாகிடாது" என்று வாயெல்லாம் பல்லாகக் கூறினார் வளர்.
"இப்படி சிரிச்சு இன்னும் எத்தனை பேரோட சந்தோஷத்தை அழிக்க போறாங்களோ." செழியனின் காதில் மெல்ல முணுமுணுத்தான் செல்வம்.
"வாயடுக்கு செல்வா... என்ன இருந்தாலும் அவங்க நம்ம அத்தை."
"ஆமா... அத்தையில்லை சொத்தை."
"என்ன அத்தை காலையிலேயே ஐஸ்'க்கு பதில் கொழுக்கட்டை கொடுத்து யாரை கவுக்க பிளான் போடுறீங்க?" நேரடியாகவே வளரை தாக்கினான் செல்வம்.
அமைதியாக இருக்கும்படி சிவநேசன் காட்டிய கண்ஜாடையையோ, கை பிடித்து அடக்க நினைத்த செழியனின் பிடியையோ அவன் சற்றும் கண்டுகொள்ளவில்லை.
'பிள்ளைகளின் சந்தோஷத்தை விட அப்படியென்ன அந்த அம்மாளுக்கு ஆசையாம்... இம்புட்டு நாளில்லாத பொல்லாத ஆசை' என்று செல்வத்திற்கு கடுப்பாக இருந்தது.
ஆனால் வளர் செல்வத்தின் பேச்சினை காதில் வங்காததை போன்று,
"அப்புறம் அண்ணே அவர்(வேதம்) வீட்டுக்கு எப்போ போறோம்?" என சிவநேசனை பார்த்துக் கேட்டார். அவர் இன்னும் ஒரு அடி கூட அதைப்பற்றி யோசிக்கவில்லையே, அப்படி இருக்கும் போது என்னவென்று பதில் சொல்லுவார்.
'நேற்று தான் பேச்சு ஆரம்பிச்சாள் அதுக்குள்ள அங்க போகணும் சொன்னா செய்வது' என விழித்தார்.
"பையன் பேரு கூட தெரியலையாம்... இதுல மாப்பிள்ளை ஆக்கிக்கணும் ஆசை." செல்வம் வெளிப்படையாகவே முணுமுணுத்தான்.
"அதுக்குள்ள என்ன அவசரம் வளர்" என்று கேட்ட தாத்தாவின் வாயினைக்கூட,
"நல்லகாரியம் சுருங்க செஞ்சாதானே நல்லாயிருக்கும்" எனக்கூறி அடைத்தார்.
இனி இதில் தானெதுவும் செய்வதற்கில்லை எனும் விதமாக துண்டை உதறி தோளில் போட்ட தாத்தா வெளியே வேலையிருக்கென கிளம்பிவிட்டார்.
"என் புருஷனுக்கே மதிப்பில்லை இதில் நான் தலையிட முடியாது, எப்போ கல்யாணம் சொல்லுடா வந்து வாழ்த்திட்டு போறேன்." சிவநேசனிடம் சொல்லியவாறு பாட்டி உள்ளறைக்குள் செல்ல, சுமித்ரை மேலெழும்பிய சோகத்தை தொண்டைக்குள் புதைத்தவராக அடுக்கலைக்குள் புகுந்துகொண்டார்.
"கல்யாண வேலை ஆரம்பிச்சிட்டால் எல்லாம் தானா வருவாங்கண்ணே, வாங்க நாம போய் பேசிட்டு வருவோம்." சிறிதும் வருத்தமின்றி தன் காரியத்தில் கண்ணாக இருந்தார் வளர்.
"யாருக்குமே விருப்பமில்லாமல் இப்படியொரு கல்யாணம் தேவையா?" எனக்கேட்ட செல்வத்தின் பேச்சினை வழக்கம்போல் காற்றில் விட்டார்.
"சரி நறுவிக்கு இதில் சம்மதமா கேட்டீங்களா?"
"என் பொண்ணு நான் சொல்லுவதை கேட்டுத்தான் ஆகணும்." அவர் குரலில் அழுத்தம் இருந்தது.
"அவளுக்கு விருப்பமில்லைன்னா!"
"டேய் போதும்டா." செல்வத்தினை மேற்கொண்டு பேசாது தடுத்த செழியன்,
"நான் விசாரிச்சிட்டேன் அத்தை. இன்னமும் அங்கேதான் இருக்காங்க, மாமாவோட தங்கச்சி கணவர் இப்போ உயிரோடில்லை அதனால் அவங்களும் அவங்க அம்மாவோடுதான் அதாவது உங்க மாமியாரோடுதான் இருக்காங்க, அவங்களுக்கு ஒரு பையன். அவரு பெங்களூரில் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கம்பெனி வச்சு நடத்திட்டு இருக்கார். இப்போ ஏதோ வேலையா இங்க வந்திருக்கிறார்" என வளருக்கு தேவையான தகவல்களை கூற,
"ரொம்ப சந்தோஷம் செழியா" என்று காது வரை சிரித்தார் வளர்.
'இரவெல்லாம் சோகமா உலாத்திட்டு இருந்தானே... எப்போ இந்த வேலையெல்லாம் பார்த்தான்.' வாயில் ஈ போவது கூட தெரியாது ஆவென்று நின்றிருந்தான் செல்வம்.
"அப்போ வாண்ணே கிளம்புவோம்." சிவநேசனை துரிதப்படுத்தினார் வளர்.
'இதுக்கும் மேல் எதுவும் செய்ய முடியாது... எல்லாம் விதி விட்டது' என நினைத்த சிவநேசன் வளருடன் புறப்பட்டார்.
***
இரவு முழுக்க தான் செய்து வைத்த குழப்பத்தை சரி செய்து எப்படி நித்யாவிடம் நேசத்தை சொல்வதென்று யோசித்த மாறனின் சிந்தை நறுவியை நினைக்கும்போது அப்படியே அவனின் காதலுக்கு எதிராக மாறிப்போனது.
"வேறு ஏதேனும் ஒருவகையில் நறுவை காயப்படுத்திவிடலாம்" என்று நினைத்தாலும் அது யாவும் தான் வாங்கிய அடிக்கு குறைவாகவே அவனுக்குப் பட்டது.
'நறுவியை பழிவாங்க திருமணம் ஒன்று தான் வழியா?' மனம் கேட்ட கேள்விக்கு அவனிடத்தில் பதிலில்லை.
'நறுவியை பழிவாங்குவதாக நினைத்து நித்யாவைத்தான் நீ காயப்படுத்தப் போகிறாய்' என்று வாதிட்ட மனதின் வார்த்தைகளெல்லாம் அவன் கண்டுகொண்டதாகவே தெரியவில்லை.
"நித்யா என்னை காதலிப்பதன் ஆழம் அதிகம் என்றால், என் செயல் யாவற்றிலும் அவள் துணை நிற்பாள்." சொல்லிய அவனின் மூளையை நாலு தட்டு தட்ட வேண்டுமென்று மனம் பரபரத்தது.
'அதுக்குன்னு நான் ஒருத்திக்கு தாலி கட்டி, விட்டு விட்டு வருகிறேன்... அதுவரை காத்திரு என்று சொன்னால் பார்வதி, லைலா, மும்தாஜ், அனார்களியாகவே இருந்தாலும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள்.'
"ஆமாம் நீ என்னோட மனசாட்சி தானே எனக்கு சாதகமாக மட்டும் பேசு" என்று அதனை அடக்கிய மாறன் "என்னை தொட்டு பார்த்தவர்களையே நான் விட்டு வைத்தது இல்லை, இவள் என்னை அடித்திருக்கின்றாள் சும்மா விட்டு விடுவேனா... அட்லீஸ்ட் இப்படி புலம்புவதிலிருந்து தப்புவதற்காகவாவது அவளுக்கு நான் தண்டனை வழங்கியாக வேண்டும்" என்றான்.
மனதின் காதல் புரிந்தபோதும், தவறு முழுக்க தன்மீது மட்டுமே என்று உணர்ந்தபோதும் அவனின் பழிவாங்கல் குணமே இறுதியில் வென்றது.
இதில் அவனுக்கு ஏற்படும் தோல்வி பற்றியெல்லாம் அவன் கவலைகொள்ளவே இல்லை.
'என்னயிருந்தாலும் அவள் உன் உறவு பெண்.'
மனசாட்சியின் கூற்றில் சத்தமாக சிரித்தவன், "அவர்களால் என் குடும்பத்திற்கு அவமானம் தான், என் பாட்டி எவ்வளவு வருந்தியிருப்பார்கள்... இன்னமும் வருந்திக்கொண்டுதானே இருக்கிறார்கள்... அதற்கும் சேர்த்து இந்த பழிவாங்கல் இருந்துவிட்டு போகட்டுமே" என்றவனின் முகம் அவன் அடிவாங்கியதை எண்ணி கருத்து சிறுத்தது.
'அப்போ பாட்டியிடம் ரத்தம் பேத்தி அப்படியெல்லாம் சொல்லியது?' மாறனை எப்படியாவது பழி உணர்விலிருந்து மாற்றிட வேண்டுமென அவனின் மனம் பலவாறு முயன்றது. ஆனால் பலன் என்னவோ பூஜ்ஜியம் தான்.
"அது அப்போதைக்கு பாட்டியின் பேச்சிலிருந்து தப்புவதற்காக சொன்னது. சொந்தமெல்லாம் காணாமல் போய் பல வருடமாகிறது."
இவ்வாறு மாறன் மற்றும் அவனின் மனதிற்கு இடையேயான விவாதம் ஒரு முடிவிற்கு வராமல் நீண்டுகொண்டே போக, கீழே ஏதோ பேச்சுக்குரல் கேட்டு அறையை விட்டு வெளியில் வந்தவனின் முகம் வரவேற்பறையில் மீனாட்சியுடன் அமர்ந்திருந்த மூவரையும் கண்டு யோசனையாக சுருங்கியது.
"வாப்பா மாறன்."
படியிலேயே நின்று கொண்டிருந்த தனது பேரனை அழைத்து அருகில் அமர வைத்த மீனாட்சி, "இவன் தான் கீதாவின் மகன் மாறன்" என்று அங்கு அமர்ந்திருந்த செழியன், சிவநேசன், மற்றும் வளரம்மைக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.
வேதத்தின் அன்னை தான் மீனாட்சி. அவரின் உடன் பிறந்த தங்கை கீதா.
'இவர்களை எப்படி பாட்டி உள்ளே அனுமதித்தார். இவர்கள் யாரென்று தெரியுமா தெரியாதா?'
மாறன் தனக்குள் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருக்க,
"இவங்க தான் உன் மாமா வேதத்தின் மனைவி வளரம்மை. உனக்கு அத்தை" என்று மாறனிடம் கூறி அவனின் மனக்கேள்விக்கு அவர் அறியாமலே "எனக்கு இவர்கள் யாரென்று தெரியும்" என பதில் வழங்கினார்.
கீதா அனைவருக்கும் இன்முகத்தோடு பானகம் கொடுக்க,
"இதை குடிப்பதற்குள் உங்களிடம் வந்த விடயத்தை தெரிவித்துவிடலாமென நினைக்கிறேன்." பீடிகை போட்டார் வளர்.
மகன் தங்களை எதிர்த்து திருமணம் செய்து கொண்டதில் மீனாட்சி மற்றும் அவரது கணவருக்கு வருத்தம் தான். அதனை அவர்களின் சொந்தங்களும் தங்களின் பேச்சின் மூலம் அதிகரித்து வேதத்தின் மீது தீராத கோபத்தை உண்டு செய்துவிட்டனர். அந்த கோபம் தன் மகன் தந்தை ஆகப் போகிறான் என்று அறிந்த போது கொஞ்சம் மட்டு பட்டாலும், "நம் வீட்டு வாரிசு வேற்று இனத்தில் வளர்வதா இதனால் எவ்வளவு அவமானம் நமக்கு" என்று சொந்தங்கள் புறம் பேச பெற்றவர்கள் நொடிந்து போனதோடு, தன் இனத்தில் தன்னை தலைவனாக பார்த்தோர் எல்லோரும் தன் முதுகுக்கு பின்னால் பேசுவதை அறிந்து அந்த கோபம் வேதத்தின் மீது பன் மடங்காக அதிகரிக்க, வயிற்று பிள்ளையோடு மனைவியை அழைத்து வந்த வேதத்தை அடித்து விரட்டியிருந்தார் மீனாட்சியின் கணவர். அதன் பிறகு வேதம் தனது பிறந்த வீட்டு பக்கம் எட்டியும் பார்க்கவில்லை. அவரின் இறப்பின் போது கூட அவருக்கு மகன் மீது இருந்த கோபமும் வருத்தமும் குறையவில்லை. "கடைசியாக மகனை ஒருமுறை பார்த்து வருகிறேன்" எனக்கூறிய மீனாட்சி பாட்டியையும் செல்ல முடியாதவாறு தடுத்து விட்டார். தன் இறப்பின் போது கூட, "இப்போது நான் இல்லையென்று உன் மருமகள் பேத்தியுடன் உறவு கொண்டாடினால் நீ என்னுடன் வாழ்ந்த வாழ்க்கை பொய்யாகும்" எனக்கூற, கணவர் இறந்த பின்பும் மீனாட்சி தனது பேத்தி நறுவியை சென்று பார்க்கவில்லை. தங்களுக்கு பிறந்த வாரிசு பெண் என்றே நறுவி பிறந்து மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகே அறிந்து கொண்டார். ஆனாலும் பேத்தியை பார்க்க வேண்டுமென்கிற ஆசையை கணவனின் சொல்லால் அடக்கி வைத்திருந்தார்.
ஆனால் தற்போது,
"காலம் போன கடைசியில் வெட்டி கௌரவம் எதற்கு" என்று வந்தவர்களை அமர்த்தி இன்முகத்தோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார் மீனாட்சி.
"சொல்லும்மா..."
பாட்டியிடமிருந்து ஒப்புதல் வரவும் வளரம்மை தான் வந்த விடயத்தை பேசத் துவங்கினார்.
வளரம்மை பேச ஆரம்பித்ததும் சிவநேசன் செழியனை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தலை குனிந்து கொண்டார்.
செழியனின் பார்வையோ வந்தது முதல் "இவன் தன் விழிக்கு பொறுத்தமானவனா" என்று மாறனைத்தான் அளவிட்டுக் கொண்டிருந்தது.
மாறனை பார்ப்பதற்காகவே செல்வம் எவ்வளவோ தடுத்தும் செழியன் இவர்களுடன் வந்திருந்தான்.
ஓரளவு செழியனுக்கு மாறனிடத்தில் திருப்தி எழுந்த பிறகே தன் பார்வையை மாற்றி, வளரின் பேச்சில் கவனம் வைத்தான்.
"அவருடைய நிறைவேறாத கடைசி ஆசை, தன் வீட்டோடு சேர முடியலங்கிறது தான் அத்தை. இறுதி வரை என் அப்பா என்னை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லையே என்று சொல்லி சொல்லியே வருத்தப்பட்டு உங்க மகன் இறந்து போயிட்டாருங்க அத்தை. அவருடைய இறுதி காரியத்துக்கு கூட நீங்க யாரும் வரல."
வராத கண்ணீரை சேலை தலைப்பில் ஒற்றிக்கொண்டார் வளர்.
'தங்கச்சி என்னம்மா நடிக்குது.' உண்மையில் அந்த நொடி சிவநேசனால் அப்படி நினையாமல் இருக்க முடியவில்லை.
வளரின் பேச்சு மீனாட்சியின் மனதில் குற்றவுணர்வை ஏற்படுத்தியது.
'என்னயிருந்தாலும் மகனை ஏற்றுக் கொண்டிருக்க வேண்டுமோ' என்று காலம் கடந்து யோசித்தார்.
மாறன் இவர்கள் பேச்சின் மூலம் தனக்கு ஏதேனும் ஆதாயம் கிடைக்குமா என்று ஆர்வமாகக் கேட்டிருந்தான்.
"அவர் இறந்த பிறகு, உங்க பேத்தியை பார்க்க கூட நீங்க வரலேயே... என் அண்ணன் மட்டும் இல்லைன்னா நானும் உங்க வாரிசும் என்னவாகியிருப்போம்."
'இப்போ எதுக்கு இந்த அத்தை வேண்டாத கதையெல்லாம் பேசுது, வந்த நோக்கத்தை சொல்ல வேண்டியது தானே.' செழியனுக்கே கடுப்பாக வந்தது.
"நீங்க உங்க வாரிசான பேத்தியை கூட பார்க்க வரலங்கிற கோவத்துல நானும் இவ்வளவு வருடமா ஏதோ வீம்புல இருந்துட்டேன்... இருந்தாலும் இனி அப்படி இருக்க கூடாது, என் கணவர் பிறந்த வீட்டுல எனக்குத்தான் கொடுத்து வைக்கல, அவர் பொண்ணுக்காவது கொடுத்து வைக்கட்டுமேன்னு தான் இப்போ வந்திருக்கோம்" என தனது நீண்ட பேச்சினை முடித்தார் வளர்.
'ஆடு தானா வந்து சிக்கிடுச்சு.' மாறனின் மனம் குதித்தது. ஆனால் இப்போது குதிக்கும் மனம் மீளா சோகத்தில் ஆளும் என்பதை அவன் அறியவில்லை.
அவர் சொல்ல வரும் பேச்சு மீனாட்சி பாட்டிக்கு நன்கு புரிந்தது. அவர் கீதாவை ஒரு பார்வை பார்த்து அறைக்குள் செல்ல, தன் அம்மாவின் பின்னே கீதாவும் சென்றார்.
"ஒன் மினிட்." மூவரிடமும் பொதுவாக சொல்லிய மாறனும் அவர்களிடம் சென்றான்.
"ஏற்கனவே வேறொரு பொண்ணை மனசுல வச்சிட்டு நித்யாவுடனான சம்மதத்தையும் வேண்டாம் நிறுத்திட்டான். இப்போ இவங்களுக்கு என்ன பதில் சொல்லுறது." பாட்டி மாறனை மனதில் வைத்து பேசினார்.
"எனக்கும் என் அண்ணன் பொண்ணை மருமாகளாக்கிகனும் தோணுதும்மா. அவுங்களாகத்தானே வந்திருக்காங்க."
"உன் பிள்ளையை நம்பி அவுங்களுக்கு நான் சம்மதம் சொல்ல மாட்டேன்."
இருவரின் பேச்சு வார்த்தையும் மாறனின் குரலால் நின்றது.
"நான் சொல்லிய பெண் உங்க பேத்தி தான். நான் இங்கு வந்த அன்று அவளை பார்த்தேன். பார்த்ததும் பிடித்திருந்தது. விசாரித்தபோது தான் தெரிந்தது அவள் வேதம் மாமாவின் மகளென்று. உங்களுக்குத்தான் அவரை பிடிக்காதே அதான் நேற்று இரவு மழுப்பலாக பதில் சொல்லிச் சென்றான். இப்போது உங்களுக்கும் மறுக்கும் எண்ணம் இல்லைப்போல" என்றான் மாறன்.
"அப்போ திவ்யா." பாட்டிக்கு திவ்யாவை தேவையில்லாது வருத்திவிட்டோமே என்றிருந்தது.
திவ்யா என்ற பெயர் மாறனை ஒரு நொடி தடுமாறத்தான் செய்தது இருந்தாலும் அவனின் பழி உணர்வு முன் வந்து நிற்க, தன் தலையை உதறி திவ்யாவின் மீதான காதலை பின் தள்ளினான்.
"உங்க பேத்தி மருமகளாக வருவதற்கு உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லை போலிருக்கே!" என்ன சொன்னால் அவர் மறுப்பேதுமின்றி சம்மதம் வழங்குவாரென்று அறிந்து அதனை கூறினான்.
மகனின் சம்மதம் கீதாவிற்கும் மகிழ்வைத் தர,
"உனக்கு விருப்பமென்றால் எனக்கொன்றுமில்லை" என்ற பாட்டி வரவேற்பறைக்கு வந்தார்.
"மன்னிக்கணும், சொல்லாமல் எழுந்து போயிருக்கக் கூடாது. எங்களுக்கு கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டியிருந்தது அதான்" என்ற பாட்டியிடம்,
"பரவாயில்லங்க அத்தை நல்லா யோசிச்சு முடிவெடுப்பது தப்பில்லை" என புன்னகை முகமாக வளர் கூற, 'இவுங்க இதில் விருப்பமில்லை சொல்லிட்டால் நல்லாயிருக்கும்' என்று சிவநேசன் மனதில் சொல்லிக்கொள்ளும் நேரம்...
"எங்களுக்கு பூரண சம்மதம்" என்றார் பாட்டி.
எதிர்பார்த்த ஒன்று தான் இருந்தாலும் மனதில் எங்கோ ஓர் ஓரத்தில் இது நடக்கக் கூடாதென்று எண்ணியிருந்த செழியனின் மனம் மேலும் காயப்பட்டது.
'அவ்வளவுதான் முடிந்தது.' செழியனின் மனம் உள்ளுக்குள் அழுவது அங்கு யாருக்கும் கேட்கவில்லை.
தொடரும்...


*****

அத்தியாயம் 14 :
"குடும்பத்துக்காக நேசித்த பொண்ணை விட்டு கொடுத்தால் உங்களுக்கென்ன தியாகி பட்டமா கொடுக்க போறாங்க...
உன்னால் மட்டும் தான் இந்த நிலையில் கூட எல்லா வேலையும் இழுத்து போட்டு செய்ய முடியும்.
உனக்கு கொஞ்சம் கூட வருத்தமாகவே இல்லையா?"
அண்ணனின் காதலுக்காக செல்வம் தான் தவித்துக் கொண்டிருந்தான். அன்று தான் மாறன் மற்றும் நறுவிக்கான நிச்சயதார்த்தம் முடிந்திருந்தது. விசேடத்திற்காக செய்யப்ப தப்புட ஏற்பாடுகள் அனைத்தையும் செழியனே முன்னின்று செய்தான். பம்பரமாக சுழன்றவனின் முகம் அமைதியாகவே இருக்க செல்வம் பொங்கிவிட்டான்.
உணர்வுகள் பிரதிபலித்திடாது முகத்தினை அமைதியாகக் காட்டிக்கொள்ள செழியன் பட்டபாடு அவனுக்குத்தானே தெரியும்.
கசந்த முறுவல் ஒன்றை தம்பியிடம் உதிர்த்தவன், அவனின் கேள்விகள் எதற்கும் பதில் சொல்லாது சென்று விட்டான்.
மெல்ல நறுவியின் அறைக்குள் எட்டி பார்க்க, முகத்தில் ஒளி இழந்து பார்வையின் வெளிச்சமின்றி சோகமே உருவமாக விட்டத்தை வெறித்திருந்தவளின் தோற்றம் மனதினை பிசைய, அப்போதே மாறனிடம் பேச முடிவெடுத்த செல்வம் அந்நொடியே புறப்பட்டிருந்தான்.
மாறனின் வீட்டிற்கு முன்பே நின்ற செல்வம், அவனுக்கு அலைபேசி வாயிலாக அழைத்து... "கொஞ்சம் உங்களுடன் தனித்து பேச வேண்டும்" எனக்கேட்க, மாறானோ, "வீட்டிற்கே வந்துவிடுங்கள்" என்று அலட்டிக்கொள்ளாமல் கூறினான்.
அடுத்த ஐந்து நிமிடங்களில் தோட்டத்தில் மாறனும் செல்வமும் எதிரெதிர் இருக்கையில் நேருக்குநேர் பார்த்து அமர்ந்திருந்தனர்.
"சொல்லுங்க செல்வம், வந்ததுல இருந்து என் முகத்தை மட்டும் தான் பார்த்திட்டு இருக்கீங்க."
மாறனே பேச்சினை தொடங்கி வைத்தான்.
"அது... எப்படி சொல்லுறது, எங்கிருந்து ஆரம்பிக்கிறது தெரியல." எதையும் பட்டென்று பேசிவிடும் செல்வம் வார்த்தையின்றி தடுமாறினான்.
"நீங்க என்ன பேச வந்தீங்கன்னு நான் சொல்லட்டுமா?"
மாறன் அவ்வாறு கேட்டதும் செல்வத்தின் விழிகள் அகல விரிந்தன.
"நறுவிழியும் உங்க அண்ணன் செழியனும் லவ் பண்றாங்க... அம் அ கரெக்ட்?"
செல்வத்திடம் கேட்ட மாறன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து இருபக்க பேன்ட் பாக்கெட்டுகளில் கை விட்டு காலினை சற்று அகட்டி தன் முழு உயர்த்திற்கும் நிமிர்ந்து நின்றான்.
மாறன் சொன்னதை கேட்டதும் செல்வம் அதிர்ந்து விடவில்லை. 'தான் வந்த காரியம் எளிதில் முடிந்துவிடும்' என நிம்மதி கொண்டான். ஆனால் மாறன் நினைப்பது வேறாயிற்றே.
"அப்போ நீங்களா இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்திடலாமே?"
செல்வத்தின் கேள்விக்கு அட்டகாசமாக சிரித்தான் மாறன். அவன் சிரிப்பின் பொருள் செல்வத்திற்கு புரியவில்லை. மாறனை விளங்காத பார்வை பார்த்தான் செல்வம்.
"நானும் நறுவிழியை காதலிக்கிறேன் என்று சொன்னால் என்ன செய்வீர்கள்."
"மாறன்..."
"ஆமாம் நானும் நறுவியை காதலிக்கின்றேன்..."
இப்போது செல்வத்தின் முகத்தில் அப்பட்டமாக அதிர்ச்சி தெரிந்தது.
தனது பேச்சினை முடிக்காது சிறு இடைவெளிவிட்ட மாறன்,
"அப்படி நினைத்துதான் என் காதலை அவளிடம் சொன்னேன். ஆனால் அதற்கு அவள் எனக்கு கொடுத்த பரிசு..."
தன்னுடைய கன்னத்தை ஒருமுறை தேய்த்துக்கொண்டான் மாறன். அதிலேயே என்ன நடந்திருக்குமென்று செல்வம் புரிந்து கொண்டான். முதல் முறையாக நறு மாறனை பார்த்தபோது அவளிடம் ஏற்பட்ட தடுமாற்றம் எதனாலென்று செல்வத்திற்கு இப்போது தெரிந்தது.
"நீங்க போகலாம்."
மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாது கேட்டினை கை காண்பித்த மாறனின் எண்ணம், நோக்கம் யாதென செல்வத்திற்கு தெள்ளென புரிந்து போனது.
'இவனிடம் பேசி எந்தவொரு பயனுமில்லை' என உணர்ந்த செல்வம் எப்படியும் இதிருமணத்தை நிறுத்திட வேண்டுமென்கிற உறுதியோடு அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.
அதன் பிறகு நாட்கள் விரைந்தோட விடிந்தால் திருமணம் என்கிற நிலையில் செழியனின் வீடே பெண் அழைப்பிற்காக உற்சாகமாக தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.
(முதல் அத்தியாய நிகழ்வுகள் நினைவில் இல்லாதோர் இவ்விடத்தில் மீண்டுமொரு முறை படிக்கவும்.)
"எல்லாம் அவ்வளவுதான் இல்லையா?"
அழும் விழிகளோடு செல்வத்திடம் கேட்ட நறுவி, கீதாவுடன் சென்று காரில் அமர்ந்தாள்.
'நம் திட்டம் மட்டும் சரியாக நடந்தால் இந்த திருமணம் நின்று விடும். என்னை நம்பு நறு.' மானசீகமாக நறுவியிடம் பேசினான் செல்வம்.
செல்வமும் நறுவியும் தாங்கள் செய்யப்போகும் திட்டத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்தவர்களாக நள்ளிரவை எதிர் நோக்கி காத்திருக்க, இவர்களின் எண்ணம் அறியாத செழியனோ எதிலிருந்தோ விடுபடும் உணர்வில் யாரிடமும் சொல்லிக்கொள்ளாது , சிவநேசனிடம் மட்டும் வெளியில் சென்று வருவதாகக் கூறி அவ்வூரை விட்டு... தன் நினைவுகளோடு எங்கோ சென்று மறைந்துவிட துடித்தான்.
செழியனுக்கு நன்றாகத் தெரியும், விழி வேறு ஒருவனுக்கு மனைவியானப் பின்பு இவ்வீட்டில் தன்னால் தன் இயல்பு போல் இருக்க முடியாது என்று, ஆதலால் நறுவியின் நிச்சயம் மாறானோடு முடிந்த அன்றே... முன்பு தான் பேராசிரியராக பணி புரிந்த கல்லூரியின் முதல்வர் ராஜசேகர் மூலம் நகரத்தில் தனக்கென்று ஒரு பணியை தயார் செய்தவன்... அவர் உதவியோடு திருமணத்திற்கு முதல்நாள், நறுவியை மாப்பிள்ளை வீட்டார் அழைத்துச் சென்றதும் அவனும் கிளம்பிவிட்டான். செழியனின் நிலையறிந்த ஒருவன் தமிழ் மட்டுமே. தமிழும் செழியனும் நெருங்கிய நண்பர்கள். சிறு வயது முதல் எது செய்தாலும் இருவரும் ஒன்றைப்போலே செய்வர். அதுவே அவர்களின் படிப்பு வேலை விடயத்திலும் தொடர்ந்தது. ஆனால் தமிழ் தன் தாயின் மருத்துவத்திற்காக ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு நகரத்திற்கு வந்தவன் அங்கேயே தனது வேலையை மாற்றிக்கொண்டு நிரந்தரமாக நகரவாசியாக மாறிவிட்டான். மீண்டும் அவன் ஊர் கொண்டாட்டத்திற்கு தான் குடும்பத்துடன் இங்கு வந்தது.
"எனக்கு எங்காவது ஒரு வேலை வாங்கித் தர முடியுமா சார்...!"
செழியனின் ஓய்ந்த தோற்றமே எதுவோ சரியில்லை என்பதை ராஜசேகருக்கு உணர்த்த, மேற்கொண்டு அவனிடம் எதுவும் கேட்காது, இப்போது அவனிருக்கும் நிலையில் தனித்து விட முடியாது என நினைத்து நகரத்தில் தமிழ் வேலை செய்யும் அதே கல்லூரியில் செழியனுக்கும் வேலை வாங்கி தந்தார். ராஜசேகர் முன்பு பேராசிரியராக வேலை பார்த்த கல்லூரி என்பதால், தாளாளர் முதல்கொண்டு அனைவரும் தெரிந்தவர்கள் என்பதால் செழியனுக்கு உடனடி வேலை கிடைத்தது.
ராஜசேகருக்கு நன்றி தெரிவித்த செழியன், "நான் எங்கு செல்கிறேன் என்பதை யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது" என மன்றாடலுடன் வேண்டிக்கொண்டான். தமிழுக்கு கூட அங்கு சென்று சேர்ந்த பிறகு சொல்லிக் கொள்வதாக சொல்லிவிட்டான். அதன்படி இப்போ செழியன் தன் வலியை மறக்க, தன் நினைவுகள் துரத்தா இடத்திற்கு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான்.
மண்டபத்தில் நடக்க வேண்டிய சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்த பின்னர், மாப்பிள்ளை பெண்ணை புகைப்படம் எடுக்க தயார் படுத்த,
"இதெல்லாம் திருமணம் முடிந்த பிறகு எடுத்துக் கொள்ளலாம். இருவருமே மிகவும் சோர்ந்து இருக்கின்றனர்" எனக்கூறி செல்வத்திற்கு அப்போதைக்கு மறைமுகமாக உதவி செய்தார் மீனாட்சி பாட்டி.
'இதுக்கும் நாம் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்' என குழம்பி நின்ற செல்வம் ஆழ மூச்செடுத்து தன்னை நிலைப்படுத்திக்கொள்ள, அவனை பார்த்து ஒற்றை கண்ணாடித்தார் மீனாட்சி பாட்டி.
"பாட்டி...!" என்று அதிர்ந்தவனின் அருகில் சென்றவர்,
"இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்த நானும் தான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்" என்று சத்தமில்லாது கூறினார்.
"அத்தையை ஏற்றுக்கொள்ளாத நீங்கள் நறுவியை மட்டும் எப்படி ஏற்றுக்கொள்வீர்கள்." மீனாட்சி பாட்டியின் கௌரவம் பற்றி அறிந்தவன் சிறு வருத்தத்தோடு அவ்வாறு கூற,
"நான் அப்படியெல்லாம் இல்லை" என்ற பாட்டி... "அன்று நீ மாறனிடம் பேசியதை நானும் கேட்டேன்" எனக்கூறி செல்வம் சென்ற பிறகு நடந்த நிகழ்வினைக் கூறினார்.
அன்று மாலைவேலை பூசைக்காக பூ பறிக்க தோட்டத்திற்கு வந்த மீனாட்சி பாட்டி செல்வம் மாறனிடம் கேட்டுக்கொண்டதையும், அதற்கு மாறன் தன் பழி உணர்வை வெளிப்படுத்தியதையும் கேட்க நேரிட்டது.
செல்வம் விடைபெற்றதும் அசையாது நின்ற மாறனின் தோளில் கரம் பதித்த பாட்டி,
"இந்த திருமணம் வேண்டாம் மாறா" என்றார்.
மாறன் எதுவும் சொல்லாது அமைதியாகவே இருந்தான்.
"நறுவிக்கு வேறொருவனை பிடித்திருப்பது தெரிந்தும் நீ செய்வது சரியில்லை மாறா,
அவளை பழிவாங்க உனக்கு வேறு வழி கிடைக்கவில்லையா?"
"ஓ... என்ன அவள் மேல் அவ்வளவு அக்கறை. பேத்திங்கிற பாசமோ...!" நக்கலாகக் கேட்டான்.
மாறனின் எள்ளலை எல்லாம் அவர் கண்டுகொள்ளவில்லை.
"ஏற்கனவே நித்யாவிற்கு நீ செய்த துரோகம் போதும். அந்த பாவத்திலிருந்து உன்னை எப்படி காப்பாற்ற போகிறேனென்று தெரியவில்லை. மீண்டும் ஒரு பெண்ணின் கண்ணீருக்கு காரணமாகி உன் பாவ கணக்கை அதிகரித்துக் கொள்ளாதே.
நான் இந்த திருமணத்தை இப்போதே நிறுத்துகிறேன்."
வேகமாக உள் சென்றவரை பார்த்து சிரித்தவன்,
"இந்த வம்சத்தோட ஒரே ஆண் வாரிசு நான் உயிரோடு இருக்க வேண்டுமா வேண்டுமா?"
அவ்வாறு கேட்டவன் அவரைத் தாண்டி உள் சென்றான். சொன்னதை செய்திடும் அவனின் குணம் அறிந்தவர் அதன் பிறகு அவனிடம் பேசுவதே இல்லை. அமைதியாக இந்த திருமணத்தை எப்படி நிறுத்தலாமென்று யோசிக்க ஆரம்பித்தவருக்கு எந்தவழியும் புலப்படவில்லை. அதனையும் மீறி ஏதேனும் செய்தால் அதற்கெல்லாம் தடையாக மாறன் வந்து நின்றான். தன் வளர்ப்பிடம் தானே தோற்று நின்றார்.
திருமணத்திற்கு இரண்டு நாட்கள் இருக்கும்போது மீண்டும் நித்யா மாறனை பார்க்க அவனின் இல்லம் வந்தாள். இம்முறை மாறனின் அறைக்கே அவனை அனுப்பி வைத்த பாட்டி அங்கு நடப்பதை அறிந்துகொள்ள மூடிய கதவுக்கு வெளியே காதினை கூர்த்தீட்டி நின்று கொண்டார்.
"இன்னும் இரண்டு நாளில் உங்களுக்கு திருமணமாமே." சுரத்தே இல்லாது வெளி வந்தது நித்யாவின் குரல். அழுது அழுது அவளின் கண்ணீரும் வற்றிவிட்டதோ.
"ஆமாம்." சுவற்றில் பார்வை பதித்தவனாக மாறன் பதிலளித்தான்.
அடுத்தநொடி டீபாயின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த பழத்தட்டில் இருந்த கத்தியை கையில் எடுத்த நித்யா தன் கையில் வைத்து அழுத்தினாள்.
அமைதியாக இருக்கவும் அவளை ஏறிட்டு பார்த்த மாறன் நொடியில் சுதாரித்து நித்யாவின் கையிலிருந்த கத்தியினை பிடுங்க, மேல் தோல் விலகி ரத்தம் எட்டி பார்த்தது.
சிறு துளியாக இருந்தாலும் தன்னவளின் ரத்தத்தினை கண்ட மாறன் துடித்துப்போனான்.
"அறிவிருக்காடி, நான் பார்க்காமல் இருந்திருந்தால் என்னவாகியிருக்கும்" என்று கடிந்துகொண்டவன் துரிதமாக செயல்பட்டு அவளுக்கு முதலுதவி செய்து சிறு கட்டு போட்டுவிட்டான்.
மாறனின் துடிப்பு, தவிப்பு அவன் சொல்லாமலே அவனின் காதலை அவளுக்கு எடுத்துக்காட்டியது.
"உண்மையாவே நான் உங்க மனசில் இல்லையா?"
ஏக்கத்தோடு தன் முகம் பார்த்து கேட்கும் தன்னவளின் உணர்வுகளை மேலும் கொல்ல வேண்டாம் என்று நினைத்தானோ,
"ஆமாம், நானும் உன்னை காதலிக்கிறேன். நீ எப்போ எப்படி எனக்குள்ள வந்தன்னு தெரியல, ஆனால் அன்னைக்கு என்கிட்ட காதலை வேண்டி நின்னுயே, அப்போ உன் கண்ணீரை பார்த்து உன் மீதான காதலை நான் உணர்ந்தேன்" என்று வெடித்து சிதறினான்.
மாறனின் வார்த்தைகள் பனிச்சாரலாய் அவளின் நெஞ்சம் நனைத்தது.
அதன் பின்னர் நறுவியின் மீதான தனது பழி வெறியை கூறியவன்,
"நீ அழுதுவிட்டு சென்ற பின்பு எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. அந்நொடி காதலா பழியா எனக்குள் மறுகினேன். இரவெல்லாம் சிந்தித்தும் பலனில்லை. ஆனால் விடிந்ததும் நறுவியின் குடும்பத்தை நான் என் வீட்டில் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளாகவே வந்து சிக்கும் போது என்னால் ஒதுக்க முடியவில்லை."
மாறனின் வார்த்தைகளில் மிரட்சியுடன் நின்ற நித்யா,
"என் மீதான உங்கள் காதலை விட, அவள் மீதான உங்கள் பழியின் ஆழம் அதிகமா" எனக்கேட்க, மாறனே ஒரு நொடி அதிர்ந்தான்.
இருப்பினும் நித்யா சொல்லிய எதையும் அவன் கேட்கவில்லை.
"பழிவாங்குவதற்காக ஒரு பெண்ணின் வாழ்வையே அழித்து விடாதீர்கள்."
யாரென்றே தெரியாத நறுவிக்காக நித்யா வாதம் செய்தாள். ஆனால் விழலுக்கு இரைத்த நீராய் வீணாய் போனது.
சோர்ந்து போன நித்யா மடங்கி தரையில் அமர, தானும் அவளருகில் அமர்ந்த மாறன்... நித்யாவின் கரம் பற்றி,
"என்னால் இந்த திருமணத்தை நிறுத்த முடியாது. என்னை அடித்தவளை பல பேர் முன் நான் அவமானப்படுத்த வேண்டும். அவ்வளவு தான் என் எண்ணம்.
நான் தாலியென்ற ஒன்றை கட்டினால் அது உன் கழுத்தில் தான். எனக்கு மனைவியென்றால் நீ மட்டும் தான்" என்று உறுதியாகக் கூறினான்.
தாலி கட்டி நித்தமும் நறுவியை உணர்வுகளினால் காயப்படுத்த நினைத்து காதலை புதைத்தவன், காதலியின் ரத்தம் கண்டு, தனக்காக உயிர்விடவும் துணிபவளை எண்ணி புதைத்த காதலை உயிர்த்தெழ செய்தான். நித்யாவின் ரத்தம் கண்ட கணம் தன்னாலும் அவள் இல்லாது வாழ முடியாது என்பதை உணர்ந்தவன், தன் திட்டத்தை நொடியில் மாற்றி, தாலி கட்டாது சபையோர் முன்னிலையில் அவளை அவமானப்படுத்த நினைத்தான். நறுவியின் ஒழுக்கத்தை கலங்கப்படுத்தும் ஒன்றும் அவனிடம் உள்ளதே, அது போதுமென்று எண்ணினான். இதுவே தனது வேட்கையை தனிக்குமென்று கருதினான்.
மாறன் இந்தளவிற்கு மனம் மாறியதே போதுமென்று எண்ணிய நித்யா,
"உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்" எனகூறிச் சென்றாள்.
அனைத்தையும் கேட்ட பாட்டி திருமணம் நடக்காது என்பதில் உவகை கொண்டாலும், "அப்படி என்ன செய்து நிறுத்துவான்" என்பதில் குழம்பினார்.
இவற்றை மீனாட்சி பாட்டியின் மூலம் இப்போது அறிந்த செல்வமும் 'என்னவாகயிருக்கும்' என்று சிந்தித்தான்.
"இப்படியே யோசித்தால் நேரம் தான் கடக்கும்" என்ற செல்வம் தன் திட்டத்தை பாட்டியிடம் கூறினான்.
"இதுவும் நல்லாத்தான் இருக்கு. இதை செய்தால் நறுவியின் மானமும் காக்கப்படும்" என்ற பாட்டி தானும் உடனிருப்பதாகக் கூறினார்.
மண்டபம் முழுக்க செழியனை தேடிவிட்டான் செல்வம். ஆனால் அவன் இல்லை.
"எங்கு சென்றிருப்பான்?
இவன்(செழியன்) காதலுக்காக நான் அலைஞ்சிட்டு இருக்கேன்.
இவனை தேடிட்டு இருந்தால் அவ்வளவுதான். இங்கு தான் எங்காவது நின்று கருத்த வானத்தை பார்த்திட்டு இருப்பான்.
செழியனை பிறகு பார்த்துக்குவோம்."
'செழியன் தற்போதைக்கு இல்லாது இருப்பதே நலம்' எனக் கருதிய செல்வம் மண்டபத்தில் இருப்போர் எல்லோரும் நித்திரையின் பிடியில் ஆட்படுவதற்கு காத்திருந்தான். மணமேடைக்கு முன்பு நாற்காலியில் அமர்ந்தவன் இரவு வெகு நேரமானதால் தன்னை அறியாது சற்று கண்ணயர்ந்தான்.
"அய்யோ அம்மா."
இருக்கையில் அமர்ந்தவாறு உறங்கிக் கொண்டிருந்த செல்வம், தலையில் யாரோ கொட்டியதில் மண்டபமே அதிரும் அளவிற்கு அலறினான்.
அவனின் சத்தம் யாருக்கேனும் கேட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக விரைந்து அவனின் வாயினை பொத்தினார் மீனாட்சி பாட்டி.
"கொட்டனதும் கொட்டிட்டு வாயை வேற பொத்துறீங்க... பாருங்க எப்படி வீங்கிப்போச்சு." குழந்தையென உதட்டினை சுளித்தவன், கொட்டு பட்ட தலை பகுதியை காண்பித்தான்.
"அப்படியே இன்னொரு கொட்டு கொட்டிடுவேன். பெரிய திட்டமெல்லாம் போட்டால் பத்தாது, எப்பவும் விழிப்பாக இருக்கணும். உன்னை நம்பி நானும் கண்ணயர்ந்ததிருந்தால் என்னவாகுறது?" என்று நடைமுறையை விளக்கிய மீனாட்சி செல்வத்தினை இழுத்துக்கொண்டு மணமகன் அறையை நோக்கிச் சென்றார்.
இல்லையில்லை செல்வத்தின் கை பிடித்து தரதரவென இழுத்துச் சென்றார் என்பதுதான் சரியாயிருக்கும்.
"இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்துவதில் தீவிரமாக இருக்கீங்க போலிருக்கே...!"
அவ்வாறு கேட்ட செழியனை அடிபட்ட பார்வை பார்த்தவர்,
"நறுவி எனக்கும் பேத்தி தான். அவள் மேல் எனக்கும் அக்கறை இருக்கு" எனக் கூறினார். இதனை சொல்லும்போது அவரின் குரல் தழுதழுத்ததோ...!
மாறனின் அறைக்கு அருகில் வந்தவர்கள் தங்கள் சத்தத்தினை முற்றிலும் குறைத்து விட்டு, சுற்றிலும் பார்வையை சுழல செய்து நோட்டம் பார்த்து, அறையின் சன்னலருகே வந்து நின்று, உள்ளிருக்கும் மாறனின் நிலையை அறிய முற்பட்டனர்.
மாறனோ தீவிரமாக யாருடனோ அலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தான். இயல்பான பேச்சு மாதிரி தெரியவில்லை. அவனின் உடல் மொழி படப்படப்பை வெளிப்படுத்தியது. முகம் இரைஞ்சிக் கொண்டிருந்தது.
மாறனின் படபடப்பு மன்றாடல் எல்லாம் மீனாட்சிக்கு புதிது.
மீனாட்சி, "யார்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கான்னு தெரியலையே...!"
மாறன், "இது இப்போ ரொம்ப முக்கியம். அவரு ஏதோ டென்ஷனில் இருக்கிறார் நினைக்கிறேன்."
இருவரும் தங்களுக்குள் முணுமுணுக்க,
"நோ... நோ... நித்தி, யூ கான்ட் டூ திஸ்..." என்று பதட்டத்தோடு கதவினை திறந்த மாறன், தனது காரினை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றான். ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்தவன் காருக்கு முன்னால் மீனாட்சி பாட்டி வந்து நிற்கவும், வேகமாக வந்து அவரை அணைத்துக் கொண்டான்.
பேரனின் முதுகினை தடவி அவனை மெல்ல ஆறுதல் படுத்தியவர் "என்னாச்சு மாறா... இவ்வளவு பதட்டமாக எங்கு கிளம்பிட்ட?"
"இப்போ என்னால் எதுவும் சொல்ல முடியாது பாட்டி வந்து சொல்லுகிறேன்" என்றவன் மீனாட்சி பாட்டிக்கு அருகில் நின்றிருந்த செல்வத்திடம், "நீங்க நினைச்ச மாதிரி இந்த கல்யாணம் நடக்காது. மாப்பிள்ளை பையன் ஓடி போயிட்டான்னு விடிந்ததும் எல்லோருக்கும் சொல்லிடுங்க" என வேகமாகக் கூறிவிட்டு காரினை கிளப்பி மின்னலென விரைந்தான். அவன் சென்ற காருக்கு பின்னால் சுழன்றடித்த புழுதி அவனின் வேகத்தை சொல்லியது.
"என்ன நடந்திருக்கும் பாட்டி?"
"எது நடந்தாலும் அவன்(மாறன்) பார்த்துப்பான். மாறனை கடத்தி இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்த நினைத்தோம், ஆனால் இப்போ அந்த வேலை கூட இல்லாமல் கல்யாணம் நின்னுப்போச்சு...
வா நாமளும் போயி எதுவும் தெரியாத மாதிரி தூங்குவோம். விடிஞ்சதும் எவனாவது பையனை காணும் கத்துவான் அப்போ வந்து நாடகத்தை போடுவோம்" என்ற பாட்டி மண்டபத்திற்குள் சென்று தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் அரவமின்றி முடங்கினார். அவரின் வழியையே செல்வமும் பின் பற்றினான். தூங்குவதற்கு முன்பு "கல்யாணம் நிச்சயம் நின்றுவிடும்" என்ற குறுஞ்செய்தியை நறுவிக்கு அனுப்பினான்.
இவற்றையெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாது ஒளிந்து பார்த்திருந்த சிவநேசனுக்கு அதிர்வாக இருந்த போதிலும், "ஜோதிடர் சொல்லியது போல் தன் மருமகள் தலை குனிந்து நிற்கும் நிலை ஏற்படாது திருமணம் நின்றது" என்ற ஆசுவாசத்துடன் அவரும் ஓர் அறையில் முடங்கினார்.
நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால் தெய்வம் ஒன்று எதற்கு? சிவநேசனின் இந்தநிம்மதி விடிந்தால் பறிபோய்விடும் என்பது அவருக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.
யாருக்கும் காத்திருக்காது கதிரவன் தன் கதிர்களை மெல்ல பரப்பிக் கொண்டிருந்தான். மண்டபமே பல வண்ணங்களில் காட்சியளித்தது.
யாருக்கும் சந்தேகம் எழாத வகையில் செல்வம் ஓடி ஆடி வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நடித்தான் என்பது சரியாக இருக்கும். மீனாட்சி பாட்டி தனது மருமகள் கீதாவுடன் இருந்துகொண்டார்.
நடக்கப்போவது அறிந்த பின்னரும் அதனை வெளிக்காட்டது... தடுக்கும் மார்க்கமின்றி சிவநேசன் அமர்ந்திருந்தார்.
மாப்பிள்ளை காணவில்லை என்ற செய்தி அனைவருக்கும் தெரிந்ததும் இதே மேடையில் செழியனை அமர வைத்து மண முடிக்க சிவநேசன் நினைத்தார் தான். ஆனால், "இருவரையும் சேர்த்து வைக்க முயற்சி செய்தால் கண்டிப்பாக விலகி தான் செல்வர்" என்று ஜோதிடர் சொல்லியது நினைவில் எழ, 'அவர்களாக வாழ்வில் இணைந்தால் தனக்கு மகிழ்ச்சி தான்' என்று எண்ணிக் கொண்டார்.
"சடங்கு செய்து முகூர்த்த துணி வாங்க பையனை வரச் சொல்லுங்க."
ஐயர் சத்தமிட்டதும் நறுவிக்கு அண்ணன் முறையுள்ள ஒருவரை மாறனை அழைத்துவர அனுப்பி வைத்தார் வளர்.
தங்கையின் இந்த மகிழ்ச்சி நிலைக்காது என்றறிந்த சிவநேசன் வெறுமையாக நடப்பதை பார்த்திருந்தார்.
மாறனை அழைத்துவரச் சென்றவர் பதட்டத்துடன் ஓடி வந்து "மாப்பிள்ளை காணவில்லை" என சொல்லியதும், மீனாட்சியும் செல்வமும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டனர். அடுத்த நொடி முகத்தினை பதட்டத்துடன் வைத்துக் கொண்டனர். அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் மண்டபமே கலவரமாக காட்சியளித்தது.
எல்லோருக்கும் முன் வந்து நின்ற மீனாட்சி பாட்டி, "அனைவரும் என்னை மன்னிக்கணும், மாறனுக்கு விருப்பமில்லைன்னு தெரிஞ்சும் நான்தான் கட்டாயப்படுத்தினேன்... ஆனால் அவன் இப்படி சொல்லாமல் காணாமல் போவான்னு எனக்குத் தெரியாது" என்று ஆஸ்காருக்கே ஆஸ்கார் கொடுக்கும் அளவிற்கு நடிப்பை பிழிய,
"நறுவியின் பெயர் கெடாது திருமணம் நின்றது" என்று சிவநேசன் ஆழ்ந்து மூச்சுவிட, அதனை கெடுக்கும் பொருட்டு,
"நீங்க யாரிடமும் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டாம் பெரியம்மா" என்று, மாறனின் இந்நிலைக்கு ஏதேனும் தடயம் கிடைக்குமா என அவனின் அறையை ஆராய்ந்த மீனாட்சி பாட்டியின் உறவுக்காரர் ஒருவரின் குரலில் மண்டபமே அவரைத் திரும்பி பார்த்தது.
"இந்தப் பொண்ணோட லட்சணம் தெரிந்து தான் மாறன் தம்பி கல்யாணம் வேண்டான்னு போயிருக்கு" என்றவாறு அனைவரின் முன்பு புகைப்படம் ஒன்றை காண்பித்தார் அவர்.
இந்த புகைப்படத்தினை வைத்துதான் நறுவியை அனைவர் முன்னிலையில் அவமானப்படுத்தி பழி தீர்க்க நினைத்திருந்தான் மாறன்.
"என்ன போட்டோ" என வாங்கி பார்த்த அனைவரில், மீனாட்சி பக்க உறவினர் மட்டுமே வாய்க்கு வந்தபடி நறுவியைத் தூற்றினர்.
அது அன்றிரவு தோப்பு வீட்டிற்குள் செழியன் நறுவியின் கை பிடித்து அழைத்தும் செல்லும் காட்சி.
"ஜோதிடர் சொன்ன மாதிரியே நடந்திருச்சே." சிவநேசன் மருகினார்.
ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் தோன்றிய கற்பனை வளத்தில் ஏதேதோ பிதற்றிக் கொண்டிருக்க, மீனாட்சி பாட்டிக்குமே என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.
"ஏதாவது செய்யுங்களேன் பாட்டி" என்று செல்வம் விழி பிதுங்கி நின்றான்.
திருமணம் நின்ற செய்தி கேட்டு அதிர்ந்த வளரம்மை, போட்டோவினை கண்டதும் மகளை நோக்கி தீயென உறுத்து விழித்தார். அனைவர் முன்னிலையிலும் நறுவியை கண்டிக்க முடியாது தன் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டிருந்தார்.
அதுவரை வெறும் பார்வையாளராக மட்டுமே இருந்த மருதவேல் தாத்தாவும், தெய்வானை பாட்டியும் அனைவர் முன்பும் மன்னிப்பு வேண்டி நிற்க,
"நம்ம செழியன் தம்பி பற்றியும் நறுவியை பற்றியும் எங்களுக்கு தெரியும் ஐயா, இவுங்க வேறு ஊருக்காரங்க ஏதோ தெரியாம பேசிட்டு இருக்காங்க, இதுக்காக எதுக்கு வருத்தப்படுறீங்க" என்று சிவநேசன் குடும்பத்திற்கு பலமாக துணை நின்றனர்.
இந்த வார்த்தையே மீனாட்சி பாட்டியின் உறவினர்களின் வாயினை அடைக்க போதுமானதாக இருந்தது. அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அவ்விடமே வெறிச்சோடி காணப்பட்டது.
இப்போதுதான் செல்வத்திற்கு நிம்மதியாக இருந்தது. நறுவியை பார்த்து செல்வம் வெற்றி குறி காண்பிக்க, அவளோ வெற்று புன்னகை சிந்தினாள்.
இறுதியாக தன் குடும்பத்தைக் கூட்டிக்கொண்டு மண்டபதிலிருந்து சிவநேசன் புறப்படும் தருவாயில் தான் செழியன் அங்கில்லாததே தெரிந்தது. மாலை வரை தேடியும் செழியனைப் பற்றி யாருக்கும் ஒன்றும் தெரியவில்லை.
வளரம்மை புகைப்படத்தை காண்பித்து நறுவியை வார்த்தைகளால் சாட,
"நான் செழியன் மாமாவை விரும்புறேன்" என்று நறு கூறிய அழுத்தத்தில் வளர் அமைதியாகிவிட்டார்.
அந்தநொடி, "அனைவரின் விருப்பம் போல் நடந்து கொண்டிருக்கலாமோ... செழியனோடு திருமணம் ஏற்பாடு செய்திருந்தால், சிலரே என்றாலும் அவர்களின் வாய்க்கு மகள் அவலாகிப்போகாமல் இருந்திருப்பாளே" என்று நினைத்தார்.
நறுவி செழியன் மீதான விருப்பத்தை சொல்லிய பிறகே, கொஞ்ச நாளாக செழியனின் முகத்தில் தென்பட்ட வாட்டமும், வருத்தமும்... நேற்று இரவு தன்னிடம் வெளியே செல்வதாக சொல்லியபோது கலங்கியிருந்த அவனின் விழிகளும் சிவநேசனின் மன கண்ணிற்குள் உலா வந்தது.
'அப்போ செழியனும் நறுவியை...' மனதில் நினைக்கும் போதே சிவநேசனுக்கு தன் மீது கோபம் எழுந்தது. 'இவ்வளவு தூரம் நடக்கட்டுமென்று, அமைதியாக இருந்திருக்கக் கூடாதோ' என்று காலம் கடந்து வருந்தினார்.
"சந்தோசமாக இணைந்து வாழவேண்டும் என்று நினைத்த பிள்ளையில் அவன் எங்கு போனான் என்றே தெரியவில்லை. இவளோ இப்படி ஓய்ந்து போயிருக்கின்றாளே" என மூத்த தம்பதியினர் கவலையில் ஆழ்ந்தனர்.
நாட்கள் செல்ல அவர்களை மெல்ல தேற்றிய செல்வம் நறுவியின் மேற்படிப்புக்கு அவளை நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று கொண்டிருக்கின்றான்.
மீட்டிய நினைவுகளோடு செல்வமும் நறுவியும் அதிகாலை சென்னை வந்தடைந்தனர்.
நடந்த நிகழ்வில் தான் அறிந்தவைகளை மட்டும் அசைபோட்டபடி இரவு முழுக்க விழித்திருந்த செழியன், இன்று தனக்கு ஏற்படப்போகும் அதிர்ச்சி தெரியாமல் கல்லூரிக்கு கிளம்ப ஆயத்தமாகினான்.
தொடரும்...
 

Members online

No members online now.

Latest Updates

Buy TANJORE PAINTING @ ETSY.COM
Top