JLine Tamil Novels & Stories

Dear Users, Please register your account again if you have trouble to login or You can also email to jbtamil18@gmail.com to register again.

  • Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், jbtamil18@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும். Dear Guest, Please register in the forum to read stories of the writers and post your valuable comments. Please email: jbtamil18@gmail.com or whatsapp: +91-6384850278 any login related queries.

JLine Bookstore Online

Episode 7 & 8

அத்தியாயம் 7 :

"என்ன புரியணும்?"
திடீரென இரவு நேரத்தில் முதுகுக்கு பின்னால், அக்குரல் சத்தமாக ஒலித்திட நறுவிற்கு பயத்தில் உடல் தூக்கிவாறி போட்டது.
விவரம் தெரிந்தது முதல் மனதில் செழித்து வளர்ந்த காதல். சொல்லிவிட்ட நேசத்தை விட சொல்லாது மனதோடு நிறைந்திட்ட காதலின் ஆழம் அதிகம். அவர்களின் தவிப்பு தன் இணையை கண்ட நொடி பஞ்சாய் பறந்திடும். நேசித்துக்கொண்டிருக்கும் சுகம் அவர்கள் மட்டுமே அறிந்த ஒன்று, சொல்லாத காதலில் ஒளிந்திருக்கும் தவிப்பின் வலி கூட சுகமாகத் தோன்றும். மனதின் எடை கூடி காணப்படும்.
இனியும் அத்தகைய எடையினை ஒற்றை ஆளாய் சுமக்க முடியாது தன்னுடைய காதலை நொடிப்பொழுதில் அன்றே அந்தநொடி சொல்லிவிட துடித்தவளுக்கு சதியாய் அவளின் அதிகப்படியான காதலே தடையாய் அமைய, அதற்கு மேலும் சோதனை எனும் விதமாக ஒலித்த குரலில் யாரென்று இனம் கண்டுகொண்ட நறுவியின் உடல் பயத்தில் நடுங்கியது.
வந்தவர் வளரம்மை. செழியனின் கையினை பிடித்ததற்கே அந்த பிடிபிடித்தவர். இப்போது இந்நேரத்தில் யாருமற்ற தனிமையில் நறு செழியனிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பதற்கு என்ன கத்து கத்தப் போகிறாரோ.
'போச்சுடா... இவரை இப்போ எப்படி சமாளிப்பது.' மனதோடு யோசித்தான் செழியன்.
"மாமா ப்ளீஸ்... சொல்லிடாதீங்க." கண்களாலே செழியனிடத்தில் இரைஞ்சினாள். அதற்குள் வளரம்மையே தன் மகளை தன்னை நோக்கி பிடித்து திருப்பினார்.
"என்னடி கண்ணெல்லாம் சிவந்திருக்கு." மகளின் முகத்தைக் கண்டதும் அதில் கலங்கிய சுவடறிந்து தாயாய் அக்கறையில் வினவினார். அவரது அக்கறையெல்லாம் அத்தி பூத்தார் போல் நிகழும் செயல்.
ஆதலால் தன் தாயை அதிசயமாக பார்த்த நறு, என்ன பதில் சொல்வதென்று அறியாது கைகளை பிசைந்துகொண்டு பாவமாக செழியனை நோக்கினாள்.
"என்ன செழியா என்னமோ பேசிட்டு இருந்தீங்க நான் வந்ததும் அமைதியாகிட்டீங்க... இவ(ள்) என்னான்னா அழுத மாதிரி தெரியுது" என்று படபடவென்று பேசி இருவரையும் ஆராய்ந்தார்.
"நான் இப்போது தான் அத்தை சாப்பிட்டேன். அம்மா தான் அப்பத்தாவுக்கு மருந்து கொடுக்க போகணும் நீ சாப்பாடு போடென்று விழியை விட்டுட்டு போனாங்க..." என நிறுத்தியவன் அடுத்து என்ன சொல்லுவது எனத் தெரியாமல் வார்த்தையை முடிக்காது இழுத்தான்.
"சரி சாப்பாடு போட்டமா வந்தோம்மான்னு அங்க வீட்டுக்கு வர வேண்டியது தானே" என்றவர்,
('நடுவுல ஒரு சுவர் தான்... இங்க இருந்தாலென்ன அங்க இருந்தாலென்னா.' இது செழியனின் மனம்.)
"அதுகெதற்கு இவ(ள்) கண்ணுல தண்ணீ." சந்தேகமாக வினவினார். இதில் நறுவியை நோக்கி முறைப்பு வேறு. அவரின் அக்கறை எல்லாம் அரை நொடி தான். மீண்டும் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்துவிட்டார்.
"அது... அது..." வளரம்மையின் முறைப்பினை எதிர்கொள்ள முடியாது நறு வார்த்தைகளின்றி தந்தியடித்தாள்.
நறுவிழிக்கு வளரம்மையிடம் எப்போதும் சிறு பயம் இருக்கும். அது அவரின் கண்டிப்பினால் விளைந்தது. சாதாரண தாய் மகள் உறவு போல் அவர்களுடையதில்லை. கணவன் இழந்த வேதனையில் தன்னை தனக்குள் ஒடுக்கியவர் நறுவின் மனதினை பார்க்கத் தவறிவிட்டார். அதனால் எப்போதும் அதட்டும் அன்னையிடம் நறுவிக்கு ஒட்டுதல் இல்லாமல் போய்விட்டது.
நறுவின் நிலை கண்டு, "பேசுவதற்கு கூட முடியாது பயமுறுத்தி வைத்திருக்கின்றாரே" என்று வளரம்மையை வாய்க்குள்ளே அர்ச்சித்த செழியன்,
'அவளே(நறு) உலறிகொட்டுவதற்குள் நீ ஏதாவது சொல்லி சமாளிடா செழியா' எனக் கூறிக்கொண்டு,
"படிப்பு முடிஞ்சுதே அடுத்து என்ன செய்யப்போற... மேற்கொண்டு படிக்கப்போறீயான்னு கேட்டேன் அத்தை, அதுக்கு நீங்க ஒத்துக்க மாட்டீங்கன்னு வருத்தபட்டா(ள்)" என்று வேகமாக சொல்லி முடித்தான்.
"என்னைப்பற்றி தெரிஞ்சா சரி... இதோட படிப்பை நிப்பாட்டிட்டா நல்லது" என்ற வளர், "இங்க நின்னது போதும் வா" என நறுவை அழைத்துவிட்டு முன் சென்றார்.
வளர் சென்று விட்டாரா என்பதை உறுதி செய்துகொண்ட செழியன்,
நறுவிழியிடம் "என்னமோ சொல்லனும் சொன்னீயே சொல்லிட்டு போ" என்றான்.
"இப்போ சொல்ல முடியாது மாமா" என்றவள் ஒரே ஓட்டமாக ஓடிவிட்டாள். மெதுவாக சென்றால் அதற்கும் அன்னையிடம் திட்டு வாங்க வேண்டுமே என்கிற பயம்.
எப்படியும் அவள் தன்மீதான காதலை சொல்லிவிடுவாளென இருந்தவனுக்கு சொல்லாது சென்றது மிகுந்த ஏமாற்றத்தை அளித்த போதிலும்,
"நீயா சொல்லுவ, நான் சொல்ல வைப்பேன்." பார்வையிலிருந்து மறைந்து விட்டவளிடம் அழுத்தமாகக் கூறினான்.
மறுநாள் விடிந்ததும் தனது காலை நேர பணிகளை துரிதமாக முடித்த செழியன், வயல்வெளிக்கு சென்று பருத்திக்கு மொட்டு போட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களுடன் சேர்ந்து தானும் சிறிது நேரம் செய்தவன்...
"வெயில் வருவதற்கு முன் வேலையை முடிச்சிட்டு போங்க" என வேலை செய்பவர்களிடம் கூறிவிட்டு வாழை தோப்பிற்குள் நுழைந்தான்.
வாழை மரங்களை நோட்டமிட்டவன், 'இன்னும் பத்து நாளில் அறுத்துவிடலாம்' என மனகணக்கிட்டான்.
அப்படியே நகர்ந்து நெல் விளையும் பரப்பிற்கு வந்தான். அங்கு இருவர் மருந்தினை கலந்து கொடுக்க, நால்வர் வயல்களில் இறங்கி தங்களுக்கென பகுதிகளை பிரித்து மருந்து அடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
வரப்பின் மீது நீரில் கலக்கி வைத்திருந்த மருந்தினை துளியாய் சுவை பார்த்த செழியன் "என்ன மருந்து இது" என்று கோபமாக உறுமினான்.
மருந்தினை கலந்து கொண்டிருந்தவரில் ஒருவர் செயற்கை பூச்சிக்கொல்லி மருந்தின் பெயர் ஒன்றை சொல்ல... அவ்வளவுதான் முடிந்தது அவரின் கதை. அவரை பளாரென்று அறைந்திருந்தான் செழியன்.
"நம்ம வயலில் பயிர்களுக்கு இயற்கை உரம் தான் போடுவோமுன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா" என்று இடியென முழங்கியவன்,
கலந்து வைத்திருந்த மருந்தினை சுட்டிக்காட்டி, "இதை அடிச்சா பயிரெல்லாம் பதுறா போறது மட்டுமில்லாமல், நம்ம நிலத்தோட சத்தும் மொத்தமா போயிடும்" என கொதித்தான்.
"வந்து... தம்பி இயற்கை உரம் தான் போன முறை போட்டோம், இருந்தும் பூச்சி அரிப்பு நிக்கலையே அதான் இந்த மருந்து உரமெல்லாம் ஒரு தரம் போட்டு பாக்கலான்னு..."
அவர் சொல்லி முடிக்கவில்லை... கலந்து வைத்திருந்த மருந்து குவளையை தன் காலில் உதைத்து தள்ளியிருந்தான். அந்த குவளை தலைகுப்புற கவிழ்ந்ததிலேயே செழியனின் கோபத்தின் அளவினை தெரிந்துகொண்டவர் இரண்டடி பின்னால் நகர்ந்து நின்றார்.
"இயற்கை எப்போதும் நமக்கு போதுமானதை சரியாகத்தான் கொடுக்கிறது ஆனால் நம்முடைய பேராசை தான் அதை ஏற்க மறுத்து நமக்குத் தெரிந்தும் செயற்கை மோகம் கொண்டு நம்மை காக்கும் இயற்கை வளத்தை எல்லாம் அழிச்சிட்டு இருக்கோம்.
நீங்க சரியானளவு மருந்து போட்டிருந்தா திரும்ப ஏன் நோய் வருது, மனுஷன் எப்பவும் தான் செய்யுற தப்புக்கு இயற்கையை தான் பழி சொல்லி காரணம் காட்டுறான். நாமா இயற்கையை அதன் போக்கில் நல்லா பார்த்துகிட்டால் அது நமக்கு வேணுமென்பதை பல மடங்கு திருப்பிக் கொடுக்கும்.
போங்கண்ணே, இனியாவது சரியான அளவு மருந்தை போடுங்க."
தன்னுடைய கோபம் முழுவதையும் பேச்சில் வெளிப்படுத்தியவன், இம்முறை சரியான முறையில் இயற்கை உரத்தினை உபயோகிப்பதை பார்த்த பிறகே அங்கிருந்து சென்றான்.
செழியனிடம் வீட்டு சூழல் விட்டு தனித்து பேச நினைத்த சிவநேசன் வயல் பரப்பிற்கு மகனைத் தேடி வந்தார்.
அந்நேரம் செழியன் தென்னந்தோப்பில் பறித்த தேங்காய்களை தரம் பிரித்து மண்டிக்கு அனுப்ப வண்டியில் ஏற்றுவதை மேற்பார்வை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
"எல்லா வேலையும் முடிஞ்சுதாப்பா?"
தந்தையின் குரலில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வேலையை விடுத்து அவரிடம் திரும்பியவன், அவர் அமர இரும்பு நாற்காலியை எடுத்து போட்டபடியே... கேட்ட கேள்விக்கு "ஆச்சுங்கய்யா" என்று பதில் கூறினான்.
"நீயே எல்லாம் பார்த்தாக்கா உடம்பு அசந்து போகாதப்பா, செல்வத்தை ஒத்தாசைக்கு வச்சுக்கலாம்ல."
"அவன் கொஞ்ச நாள் ஃப்ரியா இருக்கட்டும் ஐயா" என்றவன் "ஏதாவது பேசுனுமாங்கய்யா" எனக் கேட்டிருந்தான்.
"ம்." ஒற்றை வார்த்தையில் தலையாட்டியவர், "நறு படிப்பு முடிச்சிட்டா(ள்) இல்லையா... மேற்கொண்டு ஏதும் படிக்கணும் சொன்னாளாப்பா."
அவர் சொல்ல வந்த விடயத்தை விட்டு வேறொன்றைக் கேட்டார். அதை செழியனும் உணர்ந்திருந்தான்.
"நான் இன்னும் கேக்கலைங்க ஐயா, படிக்கணும் விருப்பப்பட்டால் படிக்க வைக்கலாங்க... ஒரு பெண்ணுக்கு படிப்பு இந்த காலத்துல ரொம்ப முக்கியம் ஐயா."
"அது சரிப்பா... ஆனால்," அவர் சொல்ல வந்ததை சொல்ல முடியாது தயங்கினார்.
தந்தையின் தயக்கம் புரிந்தவன், "எதுவாக இருந்தாலும் சொல்லுங்க ஐயா பார்த்துக்கலாம்." வார்த்தைகளில் தான் உடனிருப்பதை உணர்த்தியவன், அவரை சொல்ல ஊக்கினான்.
"நறுவிக்கு கல்யாணம் பண்ணனும் ஆசைப்படுறப்பா உன் அத்தை."
"ஓ." அவ்வளவு தான் செழியனின் வெளிப்பாடு. வெளியே ஒன்றும் அவன் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.
"இப்போ நான் என்னப்பா செய்யணும்?"
'எப்படியும் விழிக்கு அத்தை கல்யாணம் பண்ணனும் சொன்னதும் அப்பாருக்கு எனக்கே பண்ணலாம் தோனிருக்கும் அதான் கேட்க தயங்கராறு.'
செழியனே தனக்கு சாதகமாக நினைத்துக் கொண்டான்.
தன்னுடைய வார்த்தையை எதிர்பார்த்து நிற்கும் மகனை ஒரு சில நொடிகள் வாஞ்சையாய் பார்த்தவர்,
"எனக்கு மட்டுமில்ல நம்ம வீட்டுல கூட உனக்கும் நறுவிக்கும் கல்யாணம் செய்து வைக்கலான்னு ஒரு எண்ணம், நீ என்னப்பா சொல்ற?"
ஒருவழியாக தான் கேட்க வந்ததை அவர் கேட்டுவிட,
"இதுல நான் என்னய்யா சொல்ல இருக்கு..." வாய் மட்டும் தான் அவ்வாறு கூறியது.
பின்னணியில் பாடல் ஏதும் ஒலிக்காமலே உள்ளுக்குள் குத்தாட்டம் போட்டான். அவன் போட்ட ஆட்டத்தில் மனம் களைத்து இளைப்பாற,
"இப்போ எனக்கு என்னங்கய்யா அவசரம்" என்றான்
"உனக்கும் வயசாகுதே தம்பி,"
"நான் என்ன சொல்லணும் எதிர் பார்க்குறீங்க ஐயா!"
முடிந்தளவு தன்னுடைய விருப்பத்தை வெளியிட்டு விடாமல் பெரியவர்களின் விருப்பதால் இத்திருமணம் நடைபெற்றதாக இருக்க வேண்டுமென்று செழியன் நினைத்தான். விழி அவனிடம் பேசுவதற்கே ஆயிரம் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கும் வளரம்மைக்கு மட்டும் இவர்களின் சொல்லாத காதல் தெரிந்தால் அவ்வளவுதான், வெளிய மாப்பிள்ளை பார்க்கலாம் என வரிந்துகட்டிக் கிளம்பிவிடுவார். அதனால் வார்த்தைகளை மிக கவனமாக தேர்ந்தெடுத்து உபயோகித்தான் செழியன்.
"நீ நறுவிக்கிட்ட சரியா பேச கூட மாட்ட, உனக்கு விருப்பமில்லாம பண்ணி வச்சு நாளைக்கு நீங்க ரெண்டு பேரும் வருத்தப்படக் கூடாதில்லையா... உன்னோட விருப்பம் எதுவாயிருந்தாலும் சொல்லுப்பா."
தான் பேச வந்தது அவ்வளவுதான் என்பதைப்போன்று அவர் அடுத்த நொடி அமைதியாகிவிட்டார்.
'என் உயிரே அவ(ள்) தான்ப்பா.' மனதோடு சொல்லியவன், 'எனக்கும் விழி மேல் விருப்பமிருக்கு சொல்லி தந்தையின் பார்வையிலிருந்து கீழிறங்கிவிடாமல் இப்படியே கெத்த மெயின்டெயின் பண்ணனும் செழியா' என்று தீவிரமாக யோசிப்பது போல் பாவனை செய்து...
"உங்க விருப்பம் எதுவாயிருந்தாலும் எனக்கு சம்மதம் ஐயா" என்றான்.
இந்த கெத்து அவனுடைய காதலை எங்கோ கொண்டு நிறுத்தப்போகிறது என்பதை அப்போது அவன் அறியவில்லை. அறிந்திருந்தால் இந்த நொடி நறுவியை உயிராய் நேசிக்கும் விடயத்தை தந்தையிடம் சொல்லியிருப்பான். ஏன் சொல்லாது விட்டோமென்று அவன் வருந்தும் நாள் வெகு அருகில் உள்ளது.
'அந்த காலத்து ஆள், கௌரவம் என்று இன்றும் அதே கிராமத்தான் தன் தந்தைக்குள்ளும் இருக்கிறார். காதலை சொன்னால் அவரெப்படி எடுத்துக்கொள்வாரோ' என்று நினைத்தே "அவர்கள் விருப்பம் போலிருக்கட்டுமே" என நினைத்தான். ஆனால் இதற்காக, 'அன்றே தந்தையிடம் நறுவி மீதான தன்னுடைய நேசத்தை சொல்லியிருக்கலாமே' என்று நினைத்து நினைத்து அவன் வேதனை அடையப்போகிறான்.
மகன் "உங்கள் விருப்பம்" என சொல்லிய பிறகும்,
"இந்த அப்பனுக்காக நீ சம்மதிக்கலியே" எனக் கேட்டார் சிவநேசன். 'எங்கு மகனுக்கு விருப்பமில்லாமல் வற்புறுத்தி விட்டோமே' என்று கருதி அவ்வாறு கேட்டார்.
'அச்சச்சோ இந்த அப்பா காரியத்தை கெடுத்துடுவார் போல' மனதில் அலறியவன்,
"உங்களுக்காகத்தான் சம்மதம் சொன்னேன்னே வச்சிக்கோங்க ஐயா, நான் நல்லாயிருக்கத்தானே நீங்க நினைப்பீங்க... உங்க விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதில் எனக்கெந்த வெசனமும் கிடையாது" என்றான்.
கீழே விழுந்தாலும் மண் ஒட்டவில்லை என்ற ரீதியில் செழியன். ஆனால் சொல்லப்படாத காதல் மீட்டாத வீணையென அவன் உணரும் நாளும் அருகே நெருங்கி வருகிறது.
மகன் தன்னுடைய விருப்பத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளித்தும் தந்தையாய் கர்வம் கொண்டார்சிவநேசன்.
"சரிப்பா அப்போ சாயங்காலம் வருண சிலை கொண்டாட்டம் முடிந்ததும் வீட்டில் பேசிவிடலாம்" எனக்கூறி உற்சாகமாக தனது பெற்றோரிடம் விடயத்தை சொல்ல வேகமாக புறப்பட்டார்.
சிவநேசன் சென்றதும் தோப்புக்குள் இருக்கும் ஓட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்து கதவடைத்த செழியன் மகிழ்வில் வாய்விட்டு சிரித்தான்.
"உனக்கு கூட நல்லா நடிக்க வருதுடா செழியா... கல்யாணம் முடியுற வரை இப்படியே இருந்திடு" என்றவன்
தனது வலது பக்க நெஞ்சில் கை வைத்து, "நீ உன் காதலை சொல்லுவதற்குள் என் பொண்டாட்டி ஆகிடுவ போலிருக்கே விழிம்மா" என கண்கள் மூடி மனதில் வாசம் செய்பவளிடம் தன்னுடைய மகிழ்வினை பகிர்ந்தான்.
"மனதோடு சொல்லும் நேசத்தை ஒருமுறை வாய் திறந்து சொல்லிருக்கலாமே என்று நீ கலங்கப்போகிறாய்." விதி விளையாட்டைத் துவங்கியது.
நடந்த சந்தோஷமான விடயத்தை செல்வத்திடம் சொல்லலாமென்று நினைத்து அலைபேசியை எடுத்தவன், "வேண்டாம் அவனாவே தெரிந்துக்கொள்ளட்டும், இப்போ அவனிடம் சொன்னால் விழியிடம் உடனே சொல்லிடுவான்... அவர்களுக்கு இதுவொரு அதிர்ச்சி கலந்த ஆச்சர்யமாக இருக்கட்டும்" எனத் தனக்குத்தானே கூறி மனம் நிறைந்த மகிழ்வோடு அடுத்த வேலையை காணச் சென்றான்.
இங்கு செழியன் காதல் நிறைவேறிவிட்ட உல்லாச மனநிலையில் ஆர்பாட்டமாக பண்ணையை வலம் வந்து கொண்டிருக்க, அங்கு ஓரிடத்தில் சத்தமே இல்லாமல் செழியனின் காதலுக்கு எதிரி உருவாகிக் கொண்டிருந்தான்.
தொடரும்...


*******


அத்தியாயம் 8 :
அந்திமாலை தென்றல் உடலினை ஊடுருவிச் செல்ல... கையில் தேனீருடன் தனது அறை பால்கனியில் நின்று கொண்டிருந்தான் ஒருவன். பெண்களால் திரும்பி பார்க்கப்படும் அழகு. அதிக நிறம் மற்றும் நல்ல உயரம்.
தேனீரை அவன் ரசித்து விழுங்க, சிந்தனையெல்லாம் நேற்று பார்த்த பெண் மீதே இருந்தது. ஒவ்வொரு மிடறும் தொண்டைக்கு இதம் தர, அவனின் மனதிற்கு குளுமை அளித்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்த யுவதி.
'யாரவள்?' ஓராயிரம் முறை அவன் மனம் கேட்கும் கேள்வி.
"யாராக இருந்தாலும் நீ எனக்குத்தான்." வாய்விட்டு சொன்னவனின் குரலில் அவ்வளவு உறுதி.
கோப்பை காலியானதும் அறைக்குள் நுழைந்தவன் இண்டர்காமின் மூலம் தனது அன்னையை அழைத்தான். மகனின் அழைப்பை ஏற்று அவனின் அறைக்கு வந்தவர் கதவினை ஒருமுறை தட்டிவிட்டு உள் நுழைந்தார்.
"என்ன கண்ணு ஏதாவது சாப்பிடக் கொண்டு வரவா?"
"மாம்..." அன்னையின் கேள்வியில் குழந்தையாய் அவரிடம் சிணுங்கினான். இந்த முகம் அவனின் அன்னைக்கு மட்டுமே பரிட்சயம். மற்றவர்களுக்கு எப்போதும் கோப முகமும் சிடுசிடு பேச்சும் தான். அதற்கு காரணம் அவன் அவனது பாட்டியின் வளர்ப்பு. அவனின் அன்னை கீதாவைத் தவிர யாரும் அவனின் சிரிப்பினை கண்டதில்லை. சிரிப்பு என்பதையே மறந்திருந்தவன் நேற்று அவளை பார்த்த போதுதான் தானாக இதழ் விரித்திருந்தான்.
இத்தகைய குணங்களுக்கு காரணம் அவன் அவனது பாட்டியின் வளர்ப்பு. அவரின் ஆளுமை பலமடங்காக அவனிடம் வளர்ந்திருந்தது. மீனாட்சி என்றாலே தொழிலாளர்களுக்கு பயம் தானாக வரும். தொழிலில் ஆண்களிடம் போட்டிபோட அவர் தனக்குத்தானே ஏற்படுத்திக் கொண்டது ஒதுக்கம், கோபம், அதிகாரம். அவர் சொல் கேட்டு வளர்ந்ததால் அவனும் அவரை பிரதிபலித்தான். தந்தையின் இறப்பின் போது கூட கலங்கிடாத திடம் வாய்ந்தவன்.
பரம்பரை தொழில் பலவற்றை ஒற்றை ஆளாய் கட்டிக்காத்த மீனாட்சிக்கு, ஒரே வாரிசு அவரின் மகள் வழி பேரன் தான். அவன் தொழில்களை கட்டிகாத்து தனி ராஜ்ஜியம் செய்ய வேண்டுமென்று நினைத்தவர் சிறுவயது முதலே அவனை தனி மிடுக்குடன் வளர்த்தார். அவன் ஒன்று நினைத்தால் அடுத்த நொடி அதனை செய்து முடித்தார். தனக்கு ஒன்று வேண்டுமென்றால் என்ன செய்தும் அதனை அடையும் ரகம்.
"நான் இங்கு வந்ததுல இருந்து அதை சாப்பிடு இதை சாப்பிடுன்னு கொடுத்துட்டேதான் மாம் இருக்கீங்க." மகிழ்வோடு அலுத்துக்கொண்டான்.
"அம்மாக்களோட அதிகப்படியான சந்தோஷமே பிள்ளைகளுக்கு பிடிச்சதை செய்து கொடுத்து அவங்க வயிறார சாப்பிடுவதை பார்க்கறது தான்."
"மாம் போதும்." சொல்லியவனின் முகத்தில் இளநகை.
அந்நேரம் அவனின் அலைபேசி ஒலிக்க, திரையில் நித்யா என்கிற பெயர் ஒளிர்ந்தது. அப்பெயர் அவனின் புன்னகையை மின்னல் போல் துடைத்திருந்தது.
"என்னாச்சு கண்ணா... யார் கூப்பிடறா?" ஒலிக்கும் அலைபேசியின் இணைப்பை ஏற்காது திரையையே வெறித்திருந்த மகனிடம் வினவினார் கீதா.
"எங்கேஜ்மென்ட் எப்போது மாம்?" வினவியவனை ஆச்சரியமாக பார்த்தார். பின் அவன் தொழிலை விட்டு இங்கு வந்திருப்பதே அவனது நிச்சியத்திற்குத்தான். அதையே மறந்து எப்போது என்று கேட்டால் அதிர்ச்சியாகத்தானே இருக்கும்.
"கண்ணா!"
அலைபேசியில் அழைப்பு நின்று மீண்டும் ஒலிக்க... இம்முறை அதனை ஏற்று காதில் வைத்தவன்,
"திஸ் எங்கேஜ்மெண்ட் வில் நாட் ஹேப்பன்" எனக்கூறி அலைபேசியை அணைத்து நீள் இருக்கையில் தூக்கி எறிந்தான்.
"யாருப்பா திவ்யாவா!" கீதா மகனின் பதிலில் அதிர்ந்து, மீனாட்சி பாட்டிக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று பயந்து கேட்க,
"ஐ மஸ்ட் ஹேவ் லைக்டு அனதர் கேர்ள் மாம்" என்று கூலாகக் கூறினான். இதனை சொல்லுவதற்குத்தான் கீதாவையும் அவன் அழைத்தது.
"அம்மாக்கு தெரிந்தால் அவ்வளவுதான்." பயத்தில் கீதாவுக்கு நா மேலண்ணத்தில் ஒட்டிக்கொண்டது.
"நான் அவங்களுக்கு பேரன்." திமிரோடு கூறியவன் அங்கிருந்து விடுவிடுவென வெளியேறினான்.
யாரென்று தெரியாது, ஒருநாள் ஒருமுறை அதுவும் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே பார்த்த பெண்ணிற்காக, வீட்டில் பார்த்து இரண்டு மாதங்களாக பேசி பழகிய பெண்ணோடு நடைபெறயிருந்த நிச்சியத்தினை நிறுத்தி... அப்பெண்ணிற்கு தவறு செய்துவிட்டோம் என்கிற குற்றவுணர்வு சிறிதுமின்றி நேற்று புதியவளை பார்த்த இடத்தில் இன்றும் அவளை கண்டிட காத்துக் கொண்டிருந்தான் மாறன்.
***
வயல் வேலைகளை முடித்த செழியன் வீட்டிற்கு வர, சுமித்ரை மட்டுமே வீட்டில் இருந்தார்.
தன்னை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு வந்தவன்,
"எங்கம்மா யாரையும் காணோம்" என்று கேட்டு பதிலுக்காக அவரின் முகம் நோக்கினான்.
"வளரு நறுவிக்கு கல்யாணம் பண்ண நினைக்குறாப்பா, அதான் அத்தை மாமா கூட்டிட்டு ஜோசியர் வீடு வரை போயிருக்காங்க... உங்க அப்பா பருத்தி மில்லுக்கு போனாரு இன்னும் வரல."
ஆனால் செழியன் யாரைப்பற்றி தெரிந்துகொள்ள கேள்வி கேட்டானோ அதற்கான பதில் மட்டும் அவரின் வாயிலிருந்து வரவில்லை.
"சரிம்மா" என்றவன் வீட்டை ஆராய்ந்தபடி "செல்வம் எங்கம்மா?" என்றான்.
"அவனை மறந்துட்டேன் பாரேன்" என்று தலையில் தட்டிக்கொண்டவர், "வழக்கம்போல நறுவிக்கு ட்ரைவர் வேலை பார்க்க போயிருக்கான்" என்றதோடு தன்னுடைய வேலையில் கவனமாகினார்.
நறுவி வீட்டில் ஆளில்லை என்றதும் அவளை காணாது வாடிய மனதை தேற்றியவன், "நான் டவுனுக்கு போயிட்டு வாறேம்மா" எனக்கூறி வெளியேறினான்.
செழியன் வந்திருந்த இடம் மருத்துவமனை. வரவேற்பில் பாண்டியை அனுமதித்திருக்கும் அறை எண்ணைக் கேட்டு அவனை காண வந்தான்.
பாண்டி வண்டியிலிருந்து தலைகுப்புற கவிழ்ந்ததில் உடலுக்கு அடியில் கை சிக்கி மூட்டு நழுவியதோடு, காலிலும் நல்ல அடி. எழுந்து நடக்க மூன்று மாதங்கள் ஆகுமென்று மருத்துவர் சொல்லிவிட்டார்.
அப்போதுதான் வலிக்கு மருந்து விழுங்கி லேசாக கண் மூடிய பாண்டி அறைக்குள் நுழைந்த செழியனை கண்டு தலை கவிழ்ந்தான்.
'தன்வினை தன்னைச்சுடும்' என்பது பாண்டியின் விடயத்தில் உண்மை ஆகிப்போனது. செழியனுக்கு நடக்க வேண்டுமென்று எதிர்பார்த்தது அவனுக்கே நடந்தது.
"இப்போ எப்படியிருக்க பாண்டி, வலி பரவாயில்லையா?"
'அவனின் உயிரை பறிக்க, தான் முயன்றிருக்க... அவனோ அதனை பொருட்படுத்தாது தன்னுடைய நலன் வேண்டி வந்திருக்கின்றானே.' செழியனின் நற்குணத்தை புரிந்துகொண்டவன் தன்னை நினைத்தே வெட்கினான்.
பாண்டி பதில் சொல்லாது செழியனை நிமிர்ந்து பார்க்க, அவனின் குற்றவுணர்வினை புரிந்து பாண்டியின் அருகில் சென்றவன்... "விரைவில் குணமாகிவிடுவாய்" என்றதோடு மட்டுமில்லாது சில நிமிடங்கள் அவனோடு இருந்துவிட்டு கிளம்ப ஆயத்தமாகினான்.
செழியன் கதவினை திறக்க,
"என்னை மன்னித்துவிடு செழியா, வெற்றி வேணுமென்ற வெறியில் ஏதோ செய்துவிட்டேன்" என தனது மன்னிப்பை யாசித்தான்.
"எதுவுமே நேர் வழியில் கிடைத்தால் தான் அதற்கு மதிப்பு பாண்டி, இந்த வருடம் சிலை உங்க ஊர் கரையில் தான் இருக்கும். பெரியவர்களிடம் நான் பேசிவிட்டேன்" என்ற செழியன் சிறு புன்னகையோடு வெளியேறிவிட்டான்.
ஆம் செழியன் இன்று காலையே தன்னுடைய தந்தை மற்றும் தாத்தாவிடம் பேசி ஊர் பெரியவர்களை சந்தித்தான்.
"பாண்டி வண்டியிலிருந்து விழவில்லை என்றால் அவன் தான் வெற்றி பெற்றிருப்பான், அதனால் இம்முறை கொண்டாட்டம் முடிந்ததும் சிலை அவர்களது கரைக்கு செல்லட்டும்" என்றான்.
செழியன் சொல்லுவது உண்மையில்லை என்ற போதிலும் அவனின் வார்த்தைகளிலிருந்த கட்டளையில் அனைவரும் ஒப்புக்கொள்ள,
"அதெப்படி முடியும் எல்லைக்கோட்டினை தொட்டது நீதானே" என்று வாதம் செய்தார்.
அவரை ஆழ்ந்து நோக்கிய செழியன்,
"பகை என்னோடு முடியட்டுமென்று நினைத்தேன். இம்முறை தனிப்பட்ட பகையாக பார்த்தவர்கள் நாளை ஊர் பகையாக பார்க்கமாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம். இரண்டு ஊரும் அடிச்சிக்கிட்டு வெட்டிக்கிட்டு விழணுமுன்னா சிலை இங்கேயே இருக்கட்டும்." சிங்கமென கர்ஜித்தவன் அங்கிருந்து செல்ல,
"தம்பி சொல்லுவதும் நியாயமா படுதுப்பா, எல்லோரும் கொஞ்சம் யோசிங்க... ஏழு ஊர் மக்கள் ஒற்றுமை நமக்கு முக்கியம்" என்று தனக்காரர் ஒருவர் சொல்ல மற்றவர்கள் அனைவரும் அதனை ஆமோதித்தனர்.
வாதம் செய்தவரும் ஒப்புக்கொள்ள, சிலை பாண்டியின் ஊருக்கு செல்வது உறுதியாகியது.
பகையை வளரவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே இன்று செழியனும் பாண்டியை நேரில் சந்தித்து நலம் விசாரித்தான்.
விடயமறிந்த பாண்டியின் அன்னை,
"இவ்வளவு நல்ல பிள்ளையை கொலை செய்ய பார்த்திருக்கியே ராசா" என்க...
"அவனின் வாய்மொழிந்திடாது அமைதியான மன்னிப்பால் என்னை மாற்றிவிட்டான் அம்மா, நான் செய்ததை நினைத்தால் என்மீதே வெறுப்பாக இருக்கு" என்று சொல்லிய பாண்டி மனதிற்குள் ஒரு முடிவெடுத்தான்.
***
இன்று நறுவியின் தோழி கோகிலாவிற்கு திருமணம். அதற்குத்தான் நறுவி சென்றிருக்கின்றாள். வழக்கம்போல் செல்வத்தை ஓட்டுனர் வேலைக்கு அழைத்துவிட்டு அவளே தான் அப்பணியை செய்தாள்.
திருமணம் முடிந்து திரும்பி வருகையில்,
"வண்டியையும் நீயே ஓட்டுவதற்கு நீ மட்டும் வந்திருக்கலாமில்லை, என்னையும் ஏன் அலைய விடுகிறாய்" என்று காய்ந்தான்.
திருமணம் முடியும்வரை கோகிலாவின் அருகிலேயே நறுவி நின்றிருந்ததால் யாரென்று தெரியாத கூட்டத்தில் தனித்து நின்ற கோபமும், இப்படி வெயிலில் சுற்றுவதும் செல்வத்திற்கு கடுப்பினை உண்டாக்கியிருந்தது.
நண்பனின் மனநிலை புரிந்த நறுவி,
"சில்லுன்னு ஜூஸ் குடிச்சா உன் எரிச்சல் காணாமல் போயிடும் டா" எனக்கூறி உணவகம் ஒன்றில் வண்டியை நிறுத்தினாள்.
யாரென்று தெரியாத பெண்ணிற்காக நீண்ட நேரம் காத்திருந்த மாறன், தன்னுடைய பொறுமை இழந்து திரும்பி வருகையில் அன்று பார்த்த அதே ஆணுடன் இன்றும் அவளை பார்த்ததும்... 'அவன் யாராக இருக்கும்' என்ற குழப்பத்துடனே அவள் நிறுத்திய வாகனத்திற்கு அருகில் தன்னுடையதை நிறுத்தி இறங்கினான்.
உணவகத்திற்குள் வரமாட்டேன் என்று முறுக்கிய செல்வத்தின் கை பிடித்து நறுவி இழுத்துச் செல்லும் காட்சி மாறனுக்கு கோபத்தினை விளைவித்தது.
ஆம் அன்று போட்டியின் போது நறுவி திடீரென நடுசாலையில் வண்டியை நிறுத்தியதும் காரிலிருந்து ஒருவன் இறங்கி வந்து திட்டினானே அவன் தான் மாறன். அவன் தேடி வந்ததும் நறுவியைத் தான்.
செல்வத்தை இருமுறை அவளுடன் பார்த்ததாலும், அவர்களின் உரிமையான செயலும்... அவர்களுக்கிடையில் இருக்கும் உறவுமுறை தெரியாது வீண் கோபம் கொண்டான்.
அவர்கள் சென்றமர்ந்த இருக்கைக்கு பின்னால் மாறன் சென்று அமர்ந்தான்.
செல்வம் உம்மென்றே அமர்ந்திருக்க, இருவருக்கும் பழச்சாறினை சொல்லியவள் அவனை பேச வைக்க முயற்சி செய்தாள்.
நறுவியின் குரல் மாறனுக்கு தெளிவாகக் கேட்டது.
"நீ வரமாட்டேன்னு சொல்லியும் உன்னை கூட்டிப்போனது தப்புதான், அதுக்காக இப்படி மூஞ்சியை தூக்கி வச்சிக்காதடா... பார்க்க சகிக்கலை" எனக்கூறி நறு முகத்தை சுளித்தாள்.
"அதெல்லாம் எங்க மூஞ்சி நல்லாத்தான் இருக்கு." மொழிந்தவன் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டான்.
"அதான் தினம் அஞ்சு ஆறு பொண்ணுங்க உம்பின்னாடி சுத்துதுங்களே" என்று அவனின் காலை வாறினாள் நறுவிழி.
செல்வம் அமைதியாகவே இருக்கவும்,
"பேசாமல் உன் பின்னாடி சுத்துதே மலர்... அதுக்கு ஓகே சொல்லிடேன், அப்புறம் எனக்கு ட்ரைவர் வேலை பார்ப்பது உனக்கு குறையும்." நறு தீவிரமாக பேசினாள்.
அவளின் பேச்சில் இருவரும் காதலர்கள் இல்லை என்ற உண்மை புரிந்ததும் மாறனின் மனம் சமன்பட்டது. இதுவரை யார் பேசுவதையும் இப்படியெல்லாம் அமர்ந்து நேரத்தை வீணடித்து அவன் கேட்டதெல்லாம் இல்லை. ஆனால் இன்று நறுவியின் மீது பார்த்த முதல் பார்வையிலேயே மனதில் தோன்றிய காதல் அதனை செய்ய வைத்தது.
நறுவியின் கூற்றில் "உனக்கு ஏன் இந்த கொலைவெறி" என்று பார்த்து...
"ஏய்." ஒற்றை விரல் காட்டி செல்வம் மிரட்ட,
"அய்யோ அம்மா பயமாயிருக்கே." அலறுவதைப்போல் நடித்தாள்.
அவளின் செயலில் பின்னால் அமர்ந்திருந்த மாறனுக்கு கூட சிரிப்பு வந்தது. 'சிரிக்கத் தெரியாதென்று சொல்லும் என்னை கூட சிரிக்க வைத்துவிட்டாளே' என நினைத்தவன் தான் ஆர்டர் செய்த தேனீர் வரவும் பருக ஆரம்பித்தான்.
அவர்களுக்கு பழச்சாறு வந்துவிட, செல்வத்திடம் ஒன்றை நகர்த்தி குடியென்பதைப்போல் பார்த்த நறு... செல்வம் குடிக்காது குறைந்துகொண்டே இருக்கவும் இமைக்கும் நொடியில் இரண்டையும் காலி செய்தாள்.
செல்வம் பாவமாக பார்க்க,
"எதுவுமே கிடைக்கும் போதே அனுபவிச்சடனும்... இல்லைன்னா இப்படித்தான் காலியாகும்" என்று புரியாத தத்துவத்தைக் கூறினாள்.
சர்வரை அழைத்து தனக்கொரு ஐஸ்க்ரீம் சொல்லிய செல்வன்,
"எனக்கு கோபமெல்லாம் இல்லை... நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன். தயவுசெய்து என்னோட மூடை மாத்துறேன்னு நீ இப்படி காமெடி பண்ணாதே" எனக்கூற பொது இடமென்றும் பாராது அவனை நன்கு மொத்தினாள்.
அதன் பிறகு ஐஸ்க்ரீம் காலியாகும் வரை ஊரில் நடைபெறவுள்ள வருண கொண்டாட்டத்தை பற்றியும் குடும்பத்தை பற்றியும் அவர்கள் பேச, மாறன் தனக்கு கிடைக்க வேண்டிய தகவல் கிடைத்துவிட்ட மகிழ்வில்... தன்னுடைய காரியதரிசிக்கு அழைத்து விவரத்தை சொல்லி,
"இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் அப்பெண்னை பற்றிய முழுத் தகவலும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்" என்றதோடு செல்வம் மற்றும் நறுவிக்கு தெரியாது அவர்களை புகைப்படம் எடுத்து அனுப்பி வைத்தான்.
பில் வந்ததும்,
"கொடுத்துட்டு வாடா நான் வண்டியை எடுக்குறேன்" என்ற நறு எழுந்து நடக்க, தரையில் சிந்தியிருந்த நீர் வழுக்கி பின்னால் விழ... பில் கோப்பில் பணத்தை வைத்து நிமிர்ந்த செல்வம் "நறு" என்று விளிக்க... அவளையே வட்டமிட்ட மாறன் கணப்பொழுதில் கீழே விழாது அவளது இடையோடு கை சேர்த்து பிடித்திருந்தான்.
முதன் முதலாக அவன் உணர்ந்த பெண்ணின் ஸ்பரிசம்... அவள் மீது அவன் கொண்ட காதலை அதிகமாக்க, தன்னவள் என்கிற உணர்வில் அவளது இடையில் அவன் அழுத்தத்தைக் கூட்ட முயல்கையில் நறுவியே அவனின் பிடியிலிருந்து மெல்ல விலகினாள்.
யாரோ ஒரு ஆடவனின் தொடுகையில் நறுவியின் இமைகள் படபடத்தது. மாறன் அவளது தடுமாறும் விழிகளையே ரசனையாக பார்க்க,
"ஸ்ப்பா..." நறு கீழே விழாது ஒருவன் பிடித்ததும் ஆசுவாசமடைந்த செல்வம் அவர்களுக்கு அருகில் வந்து மாறனிடம் நன்றி தெரிவித்துவிட்டு, "உனக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லையே நறு" எனக் கேட்டிட,
செல்வம் சொல்லிய நன்றியெல்லாம் மாறனின் செவிகளில் விழவில்லை. கருத்தில் பதியவில்லை. அவள் விழயிருந்த நொடி செல்வம் உரக்க நறு என்று கத்தியதைக்கூட தன்னவளை விழுந்துவிடாது பிடிக்கும் துரித நிலையில் மாறன் கவனிக்கவில்லை. ஆனால் இம்முறை செல்வம் சொல்லிய நறு என்ற அழைப்பில் மாறனின் மனம் தன்னவளின் பெயர் தெரிந்த உவகையில் பலமுறை சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
"நேற்று எனக்கும் அண்ணாவுக்கும் அடிபட்டது. இன்று உனக்கும் ஏதாவது ஆகியிருந்தால் நேரம் சரியில்லை அது சரியில்லைன்னு இந்த அப்பத்தா ஒரு பஞ்சாயத்தை இழுத்திருக்கும்" என்றதோடு,
"சீக்கிரம் வா நறு... சிலைக்கு பூஜை ஆரம்பிச்சிருக்கும். சரியான நேரத்துக்கு போகலைன்னா தாத்தா பேசியே கழுத்தருப்பார்" எனக்கூறி அவளை அங்கிருந்து கூட்டிச் சென்றான்.
செல்லும் நறுவியையும், அவளைத் தீண்டிய தனது கையையும் மாற்றி மாற்றி பார்த்த மாறன் அவர்களுக்கு முன்பே ஆற்றங்கரைக்கு சென்றிருந்தான்.
காதலாய் அவன் அங்கு சென்றிருக்க... தான் நேசிக்கும் பெண் வேறொருவனை விரும்புகிறாள் எனத் தெரிந்தால்... தனது காதலை துறப்பானா அல்லது அவளின் காதலை மரிக்கச் செய்வானா இந்த மாறன்.
தொடரும்...​
 

Members online

No members online now.

Latest Updates

Buy TANJORE PAINTING @ ETSY.COM
Top