• Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், jlinepublications@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும். Dear Guest, Please register in the forum to read stories of the writers and post your valuable comments. Please email: jlinepublications@gmail.com or whatsapp: +91-6384850278 any login related queries.

Buy Tamil Novels online
JLine Bookstore Online

Kurushethiram - Episodes 25, 26 and 27

JLine

Moderator
Staff member
1603386340791.png

1603386367825.png

சமையலை ஆர்வமாகவும், அதி வேகமாகவும் செய்து கொண்டிருந்த அஷ்வினி கிட்டத்தட்ட முடித்துவிட, குளிர்சாதனப்பெட்டியில் இருந்து எலுமிச்சைப் பழங்களையும், க்ளப் ஸோடாவையும் எடுத்த ஆதித்யா அதனுடன் புதினா இலைகளையும், புதினாவின் தண்டுகளையும் பொடிபொடியாக நறுக்கி சேர்த்தவன், சிறிதே சர்க்கரையும், நுணுக்கிய ஐஸ் கட்டிகளையும் போட்டு கலக்கியவன், "ஆதி, டைம் ஆகிடுச்சு, நான் கிளம்பணும், சீக்கிரம் சாப்பிட வாங்க..." என்றழைத்துக் கொண்டே அவனுக்குத் தட்டுகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தவளின் இடைப் பற்றியவன், அவளுக்கு எதிரில் அந்தப் பானம் நிறைந்த கண்ணாடி கோப்பையை நீட்டினான்...

"என்ன ஆதி இது?"

"குடிச்சுப் பாரு..."

"குடிக்கிறேன், என்ன இது?"

"ம்ம்.. மொஹிட்டோ [mojito]... இது ஒரு க்யூபன் ரெஸிபி... இதுல ரம் கலந்துக் குடிக்கலாம், ஆல்கஹால் இல்லாமலும் குடிக்கலாம்... உனக்கு ஆல்கஹால் கலக்கலை, ஸோ நீ தாராளமா குடிக்கலாம்..."

"வாவ்... இதெல்லாம் எப்ப கத்துக்கிட்டிங்க?"

"அஷு, நாங்க காலேஜ் படிச்சதே யு.எஸ்ல... மறந்துடாத... இது அங்கு இருக்கிற பொண்ணுங்களுக்கு ரொம்பவும் பிடிச்ச ஒரு ட்ரிங்... செய்யறது ஈஸி, ஆல்கஹால் கலக்காம குடிச்சா ஹெல்தியானதும் கூட, கமான் ஜஸ்ட் டேக் எ ஸிப்..."

சரி என்றவள் சிறிது குடித்துப் பார்க்க, என்ன தான் அந்த வீடு முழுவதும் ஏஸி போடப்பட்டிருந்தாலும், சென்னையின் வெயிலிற்கு இதமாக இருந்த அந்தப் பானத்தைக் குடிக்க ஆரம்பிக்கவும், அவளைப் பார்த்திருந்த ஆதித்யாவின் காதல் கொண்ட இதயம் மௌனமாக அலறித் துடித்தது...

"ஐ ஆம் ஸோ ஸாரிடி அஷு... எது நடக்கக் கூடாதுன்னு இத்தனை வருஷமா தவிச்சிட்டு இருந்தேனோ, அத என் விருப்பம் இல்லைன்னாலும் செய்ய வச்சுட்டானே உன் அண்ணன்..." என்று.

பானத்தை அருந்திக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே தலை சுற்றுவது போல் இருக்கவும், கண்கள் சொருக அவனைப் பார்த்தவள், "ஆதி.. என்னமோ பண்ணு..." என்று கூறியவாறே அவன் மேல் சாயவும், சட்டென்று தன் இரு கரங்களால் அவளை ஏந்தியவன் ஒரு சில நொடிகள் அவளின் முகத்தை ஆழ்ந்து நோக்கினான்...

"ஸாரிடி அஷு, ஐ ஆம் ரியலி ஸாரி... உனக்கு நான் இப்ப செஞ்சிட்டு இருக்கிறது தெரிய வரும் போது நிச்சயம் நீ என்னை வெறுக்கக் கூடச் சான்ஸ் இருக்கு... ஆனால் இந்த நிமிஷம் எனக்கு வேற வழி தெரியலை..." என்று வாய்விட்டுக் கூறியவன் பெருமூச்சொறிந்தவாறே, வீட்டின் வாயில் கதவை தன் காலால் சாத்தியவன் அவளை மெள்ள தன் காரின் பின் இருக்கையில் படுக்க வைத்து, சீறிக் கிளப்பினான்....



**********************************************



அபிமன்யுவின் கட்டளைப்படி இவர்கள் இருக்கும் வீட்டை சூர்யா அடையவும், ஆதித்யாவின் கார் அதற்குள் அங்கிருந்து பறந்து மாயமாய் மறைந்து சென்றிருக்க, விஷயத்தைப் பகிர அபிமன்யுவிற்கு அழைத்தான்...

"ஸார்.. இங்க யாருமே இல்லை.. வீடு பூட்டியிருக்கு..."

"சூர்யா, அவன் செல்லை [cell] ஆஃப் பண்ணிட்டான், ஆனால் அவன் காரை ட்ராக் பண்ணலாம்... நான் ஏற்கனவே ட்ராஃபிக் கமிஷனருக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணிருக்கேன்... நீங்க அவரை ஃபாலோ பண்ணுங்க... எனக்கு ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்கு... எதுவா இருந்தாலும் அந்தச் செகண்டே எனக்குக் கால் பண்ணுங்க... Do not hesitate to call me [தயங்காம என்னைக் கூப்பிடுங்க]..." என்று காரில் அமர்ந்திருந்தப்படியே பேசியவன், தன் சிகப்பு நிற ஃபெராரி காரின் கதவை அதி வேகமாகச் சாத்திய அடுத்த நொடி காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு சூறாவளியெனப் பாய்ந்தான், சி.எஸ் கம்பெனிகளின் தலைமை அலுவலகத்தை நோக்கி....

வளாகத்திற்குள் நுழைந்த அதே வேகத்திலேயே அலுவலகத்திற்குள் நுழையவும், சில நிமிடங்களுக்கு முன்னர் தான் ஏ.கே. கம்பெனிகளின் சேர்மன் அர்ஜுன் கிருஷ்ணா வந்திருந்தார், இப்பொழுது அதன் நிர்வாக இயக்குனரையும் அதிரடியாகக் கண்டதும் கிட்டத்தட்ட மயங்கி கீழே விழப் போன மேலதிகாரிகள், அபிமன்யுவை தங்கள் சேர்மனின் அறைக்கு அழைத்துச் செல்ல, புயலென உள்ளே நுழைந்தவன் ஹர்ஷாவின் அருகில் அமர்ந்திருந்த அபிஷேக்கின் விழிகளை நொடி நேரத்திற்கும் கீழ் பார்த்துவிட்டு, அது ஆதித்யா இல்லை என்பத உறுதி செய்தவன் தன் கரங்களில் வைத்திருந்த காகிதங்களையும், கணினித் தகடுகளையும், ஹர்ஷாவின் மேஜையில் விசிறி எறிந்தான்...

அபிமன்யு உள்ளே நுழைந்ததுமே எழப் போன அபிஷேக்கை கரம் பற்றி அமைதிப்படுத்திய ஹர்ஷா, அவன் தன் முன் காகிதங்களையும், கணினி தகடுகளையும் விசிறியதும், விநாடிகள் நேரத்திற்குள்ளேயே அவை அனைத்தும் தங்களின் நிறுவனங்களின் ரகசிய தகவல்களைச் சுமந்திருந்த சாட்சியங்கள் என்பதனை உணர்ந்தவன், அபிமன்யுவை நிமிர்ந்துப் பார்த்து மென் நகை வீசினான்....

இருபத்தி நான்கு வயதினிலேயே தொழில் என்ற ஆழ்கடலில் குதித்திருந்த ஹர்ஷா, அந்த இளைய வயதிலேயே உள்நாடு மற்றும் வெளிநாடுகளில், தங்கள் குழுமங்களின் பெயரை அபார உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்வதற்குத் தடையாக இருந்த எவரையும் விட்டு வைத்ததில்லை... வயதில் சிறியவனானாலும், சிங்கத்தின் அருகில் தனியாக அகப்பட்டுக் கொண்ட ஒரு மனிதனின் இதயம் எவ்வாறு துடிக்க மறந்து உறைந்துப் போகுமோ, தன்னை நோக்கி அது எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் எப்படி அவனை அதிர்ச்சியில் உறையச் செய்யுமோ, அந்த உணர்வுகளைத் தன் எதிரிகளைச் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பங்களில் உருவாக்கியிருந்தவன் அவன்...

அத்தகையவனின் அலுவலகத்தில் அதிரடியாகக் காலடி எடுத்து வைத்தது மட்டும் இல்லாமல், அவன் அறைக்குள் அனுமதி இன்றி நுழைந்து, வார்த்தைகள் ஒன்றையும் உதிர்க்காமல் அவனுக்கு முன் காகிதங்களை விசிறி அடித்த இருபத்தி ஆறு வயதே ஆன அபிமன்யுவைக் கண்டு வியந்த ஹர்ஷா, புன்னகைத்தவாறே எழுந்தவன் அவன் அருகில் நின்று ஒரு நொடி அவனை ஆழ்ந்துப் பார்த்தான்...

"பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு மிஸ்டர் அபிமன்யு, எப்படி இருக்கீங்க?"

தந்தையின் அனுசரணையான கேள்வியில் வெகுண்டெழுந்த அபிஷேக், அபிமன்யுவையே உறுத்துப் பார்த்திருந்தவன், "டாட்..." என்று வெகு அழுத்தமான குரலில் கூற, அவனைத் திரும்பியும் பார்க்காது,

"இப்போ நீங்க இருக்கிறல மூட்ல நான் உட்கார சொன்னாலும் உட்கார மாட்டீங்க..." என்றான் ஹர்ஷா, அபிமன்யுவின் கண்களையே ஆழ்ந்து ஊடுருவியவாறே...

'அர்ஜுன் இன்று என்னைச் சந்திக்க என் அலுவகலத்திற்கு நேரடியாக வந்ததே பேரதிசயம் என்றால், அவன் மகன் எந்த வித அறிவிப்பும் இன்றி, புயல் போல் அனுமதியின்றி என் அறைக்குள்ளேயே புகுந்திருக்கின்றான்... அது மட்டுமல்லாது, இது வரை தனது வசமிருக்கும் தகவல்களை இவன் எந்த அகோர வழியில் உபயோகப் படுத்துவானோ, இதனால் எத்தனை அபவாதங்கள் நேரிடுமோ என்று உள்ளூர குழம்பிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், சடாரென்று என் முன் அத்தனை தகவல்கள் அடங்கிய தகடுகளையும், காகிதங்களையும் வீசுகிறான் என்றால், அதற்கான பின்னணி என்ன?' என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்த ஹர்ஷாவை தனது மூச்சுக் காற்றுப் படும் அளவிற்கு மேலும் நெருங்கி நின்றான் அபிமன்யு...

அச்சம் என்பதனை இதுவரை எனக்குக் கற்றுக் கொடுப்பதற்கோ அல்லது என் உள்ளத்திற்குள் விளைய வைப்பதற்கோ எவனும் இப்பூவுலகத்தில் ஜனிக்கவில்லை என்பதனைப் போன்று, இமைகள் சிமிட்டாது தனது வேங்கையின் வீச்சை சுமந்திருக்கும் பளபளக்கும் பார்வையை ஹர்ஷாவின் வேட்டை விழிகளுக்குள் தங்குத் தடையின்றி ஊடுருவவிட்டவனாக,

"மிஸ்டர் ஹர்ஷா... பிரச்சனை உங்க பசங்களுக்கும் எனக்கும் தான்... தைரியமான ஆம்பளைங்களா இருந்தால் என்னோட நேரிடையா மோதி இருக்கணும்... அதவிட்டு பொம்பளைக்கிட்ட வீரத்தை காட்டுற பொ..." என்று முடிக்கவில்லை, அவனை நோக்கி வெகுண்டெழுந்து அடி எடுத்து வைத்தான் அபிஷேக்...

இளையவர்கள் இருவருக்கும் நடுவில் நின்றிருந்த ஹர்ஷா, சட்டென்று தன் மகனை கரம் நீட்டி தடுக்கவும், அபிஷேக்கின் விழிகளைப் பல நூறு ஈட்டிகளின் முனைகளை ஒன்றாக, ஒரே நேரத்தில் பாய்ச்சுவது போல் கூர்ந்து பார்த்திருந்த அபிமன்யு,

"உங்க பையன் கேட்ட மாதிரியே நான் எல்லாத்தையும் கொடுத்துட்டேன்... என் தங்கை ஒழுங்கா, பத்திரமா என்கிட்ட வந்து சேர்ந்துடணும்... உங்க பையன்கிட்ட சொல்லிடுங்க... நான் அவனை மாதிரி ஃபோன் பண்ணி எச்சரிக்கை விட்டுட்டு இருக்கமாட்டேன்... கோழை மாதிரி மறைமுகமா தாக்க மாட்டேன்... எந்த நேரத்தில, எந்த நிமிஷத்துல என் அடி அவன் மேல விழும்னு முன்கூட்டியே அனௌன்ஸ் பண்ணிட்டு இருக்கிற ஆள், இந்த அபிமன்யு கிடையாது.. ஆனா அடி விழும் போது அவனால் தாங்கிக்கவே முடியாத மரண அடியா இருக்கும்.. அதுக்கு இப்பவே அவனை ரெடியா இருக்கச் சொல்லிடுங்க.. அஷு அவனோட இருக்கிற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையோட அவன் அனுபவிக்கப் போறான்னு... I mean it.." என்றவன் அறை வாயிலை நோக்கி நடக்க, ஒரு நொடி நின்று, தன் முகத்தை மட்டும் திருப்பி அபிஷேக்கை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவனின் கண்களில், அடிப்பட்ட சிறுத்தைப் புலியின் வஞ்சினமும், வேகமும், ஆக்ரோஷமும், "என் எச்சரிக்கை அவனுக்கு மட்டும் அல்ல, உனக்கும் தான்..." என்பது போன்ற வெறியும் தெறித்தது...

விருட்டென்று வெளியேறிய அபிமன்யுவைப் பார்த்த அபிஷேக், தன் தந்தையை ஒரு முறைப் பார்த்துவிட்டு, அலைபேசியை எடுத்தவன் ஆதித்யாவிற்கு அழைக்க, அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அலைபேசியைக் கண்டு எரிச்சல் அடைந்தவன், "டாட், ஃபோனை ஆஃப் பண்ணிருக்கான் டாட்.." என்றான் சிறிதே பதைபதைப்புடன்...

"அவனை எப்ப கடைசியா பார்த்த அபி?"

"என்னை ட்ராப் பண்ணிட்டுப் போனான் டாட்... ஆனா எனக்குக் கொஞ்சம் வேலையிருக்கு, வந்துடறேன்னு சொல்லிட்டுப் போனான்... இப்ப ஃபோனையும் ஆஃப் பண்ணிருக்கிறத பார்த்தா, அபிமன்யு சொல்ற மாதிரி ஆதி, அஷ்வினியைக் கூட்டிட்டுப் போயிருக்கணும்? இல்லைன்னா அபிமன்யு இவ்வளவு ஈஸியா டாக்குமெண்டஸைக் கொடுத்திருக்க மாட்டான்..."

மகனின் கூற்றில் ஹர்ஷாவின் மனம் ஒரு நிலையில் இல்லாமல் சிந்திக்கத் துவங்கியது... தலையை அழுந்த கோதியவன் தனது நாற்காலியில் தொப்பென்று அமர்ந்து, தன் முஷ்டியை மடித்து மேஜையில் ஓங்கி குத்தவும் திடுக்கிட்டு தந்தையைத் திரும்பிப் பார்த்த அபிஷேக்கைக் பொசுக்கி விடுவது போல் கூர்ந்துப் பார்த்தவன்,

"அபி, நிச்சயமா ஆதி எங்க இருக்கான்னு உனக்குத் தெரியாது?" என்றான் விழிகளில் மட்டும் அல்ல, வார்த்தைகளிலும் சீற்றம் பறக்க...

"நோ டாட்... என்கிட்ட சொல்லிட்டு போகலை..."

"எப்படி அபி? இதுவரைக்கும் அவன் உன்னிடம் சொல்லாம எங்கேயாவது போயிருக்கானா?"

தந்தை கேள்வியைக் கேட்டு முடிக்கும் முன்னரே அபிமன்யுவை பங்கு சந்தை மோசடியில் பழிவாங்க அவர்கள் நிர்ணயித்திருந்த நாளன்று, தன்னிடம் அறிவிக்காது அஷ்வினியை ஆதித்யா சந்திக்கச் சென்றது நினைவுகளில் படரவும், அவனுடைய முகத்தில் தோன்றிய குழப்பத்தையும், யோசனையும் கண்ட ஹர்ஷா, "அபி உன்கிட்ட தான் கேக்குறேன்... சொல்லு..." என்றான் மீண்டும் கடினமான, அழுத்தமான, இந்த நொடியே எனக்கு உண்மை தெரிந்தாக வேண்டும் என்ற உறுதியான குரலில்.

"யெஸ் டாட்... ஒரே ஒரு முறை..."

"எப்ப?"

தான் கேள்விக் கேட்டும் பதிலிறுக்காது தயங்கி நிற்கும் மகனைப் பார்த்தவன், சிறிதும் கனிவு என்பதே அற்ற திடமான குரலில், " Abi, I just asked you a question..[உன்னை ஒரு கேள்விக் கேட்டேன்...]" என்றான்...

"ஸாரி டாட்... அப்பவும் அஷ்வினியைப் பார்க்கத்தா.."

அபிஷேக் சொல்லி முடிக்கவில்லை, மீண்டும் மேஜையை ஓங்கிக் குத்திய ஹர்ஷா, "டாமிட்.." என்றவாறே சடாரென்று எழுந்தவன், அபிஷேக்கின் அருகில் சென்று அவன் முகத்தை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவாறே வெடிக்கத் துவங்கினான்...

"I have already told you guys [ஏற்கனவே உங்க ரெண்டு பேருக்கிட்டேயும் சொல்லியிருக்கேன்]... உங்களுக்குள்ள இருக்கிற பிரச்சனைகள் உங்களோடேயே தான் இருக்கணும்.. இதுல வேற யாருக்கும் எந்தச் சிக்கலும் வரக் கூடாது, முக்கியமா பொண்ணுங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் வரக் கூடாதுன்னு... இப்ப பாருங்க உங்க பகையால எவ்வளவு பெரிய விவகாரத்தை இழுத்துவிட்டிருக்கீங்க... அபிமன்யுவோட முகத்தைப் பார்த்தல்ல? அவன் யாருக்கும், ஏன் அவன் அப்பா அர்ஜுனுக்கும் கூடப் பயப்படறவன் இல்லை... நிச்சயம் அவன் இதை சும்மா விடப் போறதில்லை, முதல்ல நீ ஆதியை பிடிக்கிற வழியப் பாரு... ஒழுங்கா அந்தப் பொண்ணு பத்திரமா அவங்க வீட்டுக்குப் போய்ச் சேரணும்னு சொல்லு... அதுவும் இப்பவே..."

"ஸாரி டாட்... ஆதி இந்த அளவுக்குப் போவான்னு நான் எதிர்பார்க்கலை..."

"அபி... இப்ப பேசிட்டு இருக்க நேரமில்லை... எனக்கு அர்ஜுனோட பொண்ணு பத்திரமா, எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம அவங்க வீட்டுக்கு போயிட்டான்னு நியூஸ் வரணும்... அது மட்டும் தான் எனக்கு இப்ப முக்கியம்.. சீக்கிரம் நீ ஆதியைப் பிடி..."

தந்தையின் ஆவேசத்தையும், அதிர்ச்சியையும் கண்ட அபிஷேக், மனதிற்குள்ளாகவே, "ஏண்டா ஆதி இவ்வளவு சொல்லியும் இப்படிப் பண்ணிட்ட? இத்தனை வருஷம் எது நடக்கக் கூடாதுன்னு உன்னைக் கட்டி வச்சிருந்தேனோ அத ஒரே நாள்ல செஞ்சு இப்படி வில்லங்கத்தை விலைக்கு வாங்கிட்டியே..." என்று புலம்பியவாறே மீண்டும், மீண்டும் முயற்சித்தும் ஆதித்யாவைத் தொடர்பு கொள்ள இயலாமல் போனது..

சட்டென்று அஷ்வினிக்கு அழைக்கவும், அவளின் அலைபேசியும் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததால், தயங்கியவாறே,

"டாட் ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணிருக்கான் டாட்... அஷ்வினியோட செல்லையும் ஆஃ பண்ணிருக்காங்க..." என்றான் யோசனையைச் சுமந்த முகத்துடன்...

"அபி, எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது... எனக்குத் தெரியாம எத்தனையோ ப்ளான் பண்ணினீங்கள்ல? அப்படின்னா இதையும் செய்? எனக்கு இப்ப ஆதி இங்க வரனும்.. அந்தப் பொண்ணு அவங்க வீட்டுக்கு போகணும்.. "

இதற்கு மேல் உன்னிடம் பேசுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை என்பது போல் ஹர்ஷா மௌனமாக, இதற்கு அபிமன்யுவின் பதிலடி எவ்வாறு, எங்ஙனம், யார் மீது இருக்கும் என்ற குழப்பத்தோடும், பல வித சிந்தனைகளுடனும், தன் தமையனின் அதிர்ச்சிகரமான அதிரடியான ஆட்டத்தை நினைத்து எரிச்சலுடனும் தன் அறைக்குச் சென்றவன் நாற்காலியில் அசந்து அமர, அமர்ந்த விநாடியே அபிஷேக்கின் நினைவுகளில் படர்ந்தது அவனது தங்கையின் முகம்...

ரதி...

சட்டென்று அவளது எண்ணிற்கு அழைத்தான்...

"ரதி, எங்க இருக்க?”

"ஏண்ணா? காலேஜ்ல தான்..."

"சரி, எக்காரணத்தை விட்டும் காலேஜை விட்டு வெளியில் வராத... நானே ஈவ்னிங் வந்து உன்னைப் பிக்கப் செய்றேன்..."

"என்ன அபிண்ணா, எதுவும் பிரச்சனையா? உங்க வாய்ஸே சரியில்லை..."

"ரதி, ஏன் இவ்வளவு பதட்டப்படுற? பிரச்சனை எல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல... நான் உனக்கு ஈவ்னிங் ஃபோன் பண்றேன், அதுக்கப்புறம் காலேஜை விட்டு வெளியில் வா..."

"என்ன அண்ணா? என்ன ஆச்சு?"

"ம்ப்ச் ரதி... சொன்னாக் கேளு... என் காலுக்கு [call] வெயிட் பண்ணு.. அது போதும்..."

அதற்கு மேல் அண்ணனிடம் விளக்கம் கேட்க விரும்பாத ரதி யோசனைகளுடன் அழைப்பைத் துண்டிக்க, பெருமூச்சொறிந்து ஆசுவாசப்பட்டவாறே அபிஷேக் தன் நாற்காலியில் தலை சாய்த்த நேரத்தில், சென்னையின் புறநகர் பகுதியில் இருந்த ஒரு சிறிய ஹோட்டலின் வாயிலில் ஆதித்யாவின் கார் நின்றது...

இன்னும் மயக்கத்தில் இருந்த அஷ்வினியை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தவன் வாயிலில் நின்று கொண்டிருந்த ஹோட்டலின் மேலாளரை அழைத்து, "ரூம் ரெடியா இருக்கா?" எனவும், ஏற்கனவே தனது திட்டத்தை அவனிடம் கூறியிருந்த ஆதித்யாவைக் கண்டு, "எல்லாம் ரெடியா இருக்கு ஸார்..." என்று வாயெல்லாம் பல்லாக இளித்தான், பணத்திற்காக ஆதித்யாவிற்குத் துணை போகவும் விழைந்த அந்தச் சின்னஞ்சிறிய ஹோட்டலின் மேலாளர்...

சிறு குழந்தையை ஏந்துவதைப் போல் அஷ்வினியை மென்மையாகத் தனது கரங்களில் ஏந்திய ஆதித்யா மேலாளரைத் தொடர்ந்து சென்றவன், தான் கட்டளையிட்டிருந்தது போல் மொத்த ஹோட்டலையும் ஆதித்யாவிற்காகக் காலியாக வைத்திருந்தவனைக் கண்டு, "நான் வந்து பணம் கொடுக்கிறேன்... நீ போ..." என்றவாறே தங்களின் அறைக்குள் சென்றவன், அஷ்வினியைக் கட்டிலில் கிடத்தினான்...

அவளை ஒரு முறை ஆழ்ந்து பார்த்துவிட்டு மேலாளரிடம் சென்று கத்தை பணக் கட்டுக்களைக் கொடுத்தவன், "ஹோட்டல் வாசல்ல, க்ளோஸ்ட்னு போர்ட் [Closed board] வச்சிரு... எந்த ஃபோன் காலையும் அட்டெண்ட் பண்ணாத... யார் வந்தாலும் எனக்கு உடனே தெரியப்படுத்து.." என்றவன் மீண்டும் தன் அறைக்குள் நுழைய, கட்டிலில் தேவமங்கையைப் போன்று படுத்திருந்தவளைக் கண்டவன், தன்னவளின் அழகு விவரணத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாயிருந்ததைக் கவனித்தவனின் உடலில் ஓடிக் கொண்டிருந்த உணர்ச்சிகள் தாண்டவமாடத் துவங்கியது...

சாளரத்தின் கம்பிகள் வழியே மதிய நேரத்தின் கதிரவனின் செங்கதிர்கள் உள்ளே புகுந்ததால், அவளின் வெண்மை நிறத்திற்குள் மஞ்சள் நிறமும் கலந்து மேலும் மெருகூட்ட, முடியாமல் விரித்துவிட்டிருந்த கூந்தலும் அவளின் அழகுக்கு அழகுச் சேர்க்க, கழுத்தில் அணிந்திருந்த மெல்லிய சங்கிலியில் கோர்க்கப்பட்டிருந்த மாணிக்கப் பதக்கமும், காதுகளில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்த மாணிக்கம் பதித்த தோடுகளும், பிரமிக்கத்தக்க வகையில் அவளின் செந்நிறத்தை எடுத்துக் காட்ட, வளைந்த புருவங்களும், எடுப்பான நாசியும், நீர் சொட்டும் ரத்தினங்களின் கூட்டம் போலச் சிவந்த உதடுகளும், முகத்திற்குத் தக்கவாறு அளவோடு அமைக்கப்பட்டிருந்த தாடையும், சங்குக் கழுத்தும் பிரமையூட்டும் வண்ணம் அமைந்திருந்ததில், அவளை நெருங்கி அமர்ந்தான் ஆதித்யா...

பேசாமடந்தையாக, மல்லாந்த சிலையெனக் கட்டிலில் மோகனாகாரமாகப் படுத்திருந்தவளைக் கண்களால் விழுங்கியவன், அவளது பக்கத்தில் உட்கார்ந்து நீண்ட நேரம் அவளை உற்று நோக்க, உணர்ச்சிகளுக்கோ வேகத்துக்கோ முட்டுக்கட்டைப் போட இயலாதவனின் அவஸ்தை பெரும் திண்டாட்டத்தை விளைவிக்க, தேன் குடிக்கக் காத்திருக்கும் வண்டு போல் துடித்திருந்தவனின் புத்தியை மேலும் சுழற்றியடித்தது, தான் அவளை மேலும் நெருங்கி அமர்ந்ததும் உரசிய அவளின் புஷ்ப உடலின், ஊகத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட, மறைந்தும் மறையாமலுமிருந்த எழிலம்சங்கள் அழகாய் வெளிப்பட்ட நொடி...

காதல் எத்தனை பயங்கரமானது என்று சிந்தித்திருந்தவனின் உணர்ச்சிகள் அத்து மீறிக் கொண்டிருந்ததில், அறிவு பறிபோன நிலையைத் தொட்டுவிட, தன்னவளை தன்னவளாக ஒரு நொடியில் நுகர்ந்துவிடத் துடித்தவன் மிக மென்மையாக அவளின் மீது சாய, பெண்ணவளின் மென்மையான உடற்கூறுகள் அவன் மீது தவழ்ந்ததால் ஏற்பட்ட உணர்ச்சியின் சுழற்சியால் பெருமூச்சு விட்டவன், அவளின் எழில் சிற்பத்தைத் தனது இரு கைகளாலும் வளைத்து இறுக்கியவாறே, "இப்பேற்பட்ட அழகி அபிமன்யுவின் தங்கையாக மட்டும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால், இந்நேரம் இவள் கழுத்தில் தாலியைக் கட்டி எப்பொழுதோ என் மனைவியாக ஏற்றுக் கொண்டு, இப்பொழுது உரிமையுடன் இவளைத் தீண்டியிருப்பேனே!" என்று நினைத்தவாறே இரு கரங்களாலும் அவளைத் தன்னை நோக்கி ஏந்தியவன், தன் வலிய இதழ்களை அவளின் செவ்விய இதழ்களோடு பொருத்தினான்...

நிமிடங்கள் நீடித்த முத்தத்தில் கரைந்திருந்தவன், தேன் சொட்டும் அவளின் சௌந்தர்யத்திற்கு, லாவண்யத்திற்கு, அவளின் அதரங்களின் சுவைக்கு அடிமையாகி அவளை ஆட்கொண்டிருந்தவன், மயக்கத்திலும் மூச்சிற்காகப் போராடியவள் போல் தலையை லேசாக அசைக்க, அவளின் அரவத்தில் ஒரு வழியாகத் தன் நிலையை இழுத்துப் பிடித்து அவளின் அதரங்களுக்கு விடுதலை கொடுத்து அவளைக் கூர்ந்து நோக்க, இந்த அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில், தன் உணர்வுகளை மறந்து அவள் இருக்கும் நிலையில் நான் என்ன செய்து கொண்டு இருக்கின்றேன் என்று புத்தியில் உரைக்கவும், "சே, ஸாரிடி அஷு..." என்று வாய்விட்டு புலம்பியவாறே வெடுக்கென்று எழுந்தவன், தன் தலையை அழுந்த கோதி தன்னைச் சமன்படுத்தியவாறே அவளுக்கு அருகில் ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு அமர்ந்தவன், அவள் விழிப்பதற்காகக் காத்திருந்தான்...

மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தவளை பல நிமிடங்கள் இமைகொட்டாமல் பார்த்திருந்தவன், நாற்காலியில் தலை சாய்த்துக் கண்களை மூடி, கால்களை நன்கு நீட்டி அவளுக்கு அருகில் கட்டிலில் வைத்துப் படுத்திருக்க, கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரங்களாகத் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து இருந்தவள் திடுக்கென்று விழிப்பு வரவும், மெள்ள கண் விழித்தவளின் பார்வை முதலில் தன்னவனின் மீது நிலைத்ததில் மெல்லிய புன்சிரிப்பை உதிர்க்க, விரிந்த இதழ்கள் சட்டென்று சுருங்கியது, தான் படுத்திருக்கும் அறையைக் கண்டதும்...

"எங்கு இருக்கிறோம்?" என்று குழம்பியவளுக்கு ஆதித்யா கொடுத்த பானத்தைப் பருகியதும் தலை சுற்றி, கண்கள் சொருகி அவன் மீது சாய்ந்தது நினைவில் படர்ந்ததில் சட்டென்று உண்மை புரிய, அடித்துப் பிடித்து வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு திடுதிடுப்பென்று எழுந்தாள்...

அரண்டுப் போய் விழித்தவளின் சத்தத்தில் கண்களைத் திறந்தவன், அதிர்ச்சியில் திகைத்து இருக்கும் அவளின் முகத்தைக் கண்டு அவளின் அருகில் கட்டிலில் அமர்ந்தவன், தோளின் மீது கரத்தைப் போட்டு தன் தோள் வளைவுக்குள் கொண்டு வந்தான்...

"ஏய் அஷு, ஏன் இப்படி அரண்டு போய் எழுந்திருக்கிற? என் கூடத் தான் இருக்க..."

"ஆதி, நாம் எங்க இருக்கோம்? அந்த வீட்டுல இருந்து இங்க எப்படி வந்தோம்? இது என்ன இடம்? ஏதோ ஹோட்டல் ரூம் மாதிரி இருக்கு..."

அவளை மேலும் இறுக்கி அணைத்தவாறே அவளின் தாடையைப் பற்றியவன், "அஷு, பதஷ்டப்படாத... நான் சொல்றத கொஞ்சம் கேளு..." என்றான் தணிவாக...

ஆனாலும் அவனின் பேச்சில் தெளிவடையாதது போல் அவன் முகம் காணாது சுற்றிலும் பார்த்தவாறே விழித்தவள், "ஆதி, ப்ளீஸ் சொல்லுங்க... நாம எங்க இருக்கோம்?" என்றாள் பேயறைந்தது போல் மாறிக் கொண்டிருக்கும் திகில் சூழ்ந்த முகத்துடன்....

அவள் இப்பொழுது இருக்கும் சூழ்நிலையில் எடுத்த எடுப்பில் நடந்து கொண்டிருப்பதைக் கூறுவது முட்டாள்தனம் என்று உணர்ந்த ஆதித்யா , "அஷு... நான் உன்னை ஒண்ணு கேட்பேன், மறைக்காம உண்மையச் சொல்லு?" என்றான் சன்னமான குரலில்...

இன்னமும் அதிர்ச்சி விலகாத முகத்தோடு அறையை மீண்டும் ஒரு முறை சுற்றிப் பார்த்தவளின் தாடையை இறுக்கப் பற்றி, அவள் முகத்தைத் தன்னை நோக்கி திருப்பியவன்,

"அஷு, டு யு ரியலி லவ் மி?" என்றான்...

என்ன கேள்வி இது, அதுவும் இந்த நேரத்தில் என்று பதறியவள்,

"என்னங்க இது, நாம் எங்க இருக்கோம்னு பதறிக் கேட்டுட்டு இருக்கேன், நீங்க என்னடான்னு இப்ப போய் இது மாதிரி கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கீங்க?" என்று மனம் வெதும்பி, அஞ்சியவாறே கலங்கித் தவிக்க, அவளின் சஞ்சலத்தில் மிதக்கும் விழிகளுடன் தன் திடமான கூரிய பார்வையைக் கலக்கவிட்டவனாக,

"அஷு, நான் கேட்கிறதுக்குப் பதில் சொல்லு, டு யு ரியலி லவ் மி ஆர் நாட்?" என்றான் குரலில் சிறிதே உறுதியையும் கலந்து...

"ஐயோ! எங்க வீட்டுல என்னைய தேடுவாங்க, மணி எத்தனை?"

இன்னும் தன் கேள்விக்கு அவள் பதில் கூறாததைக் கண்டு ஆதித்யாவின் முகத்தில் சந்தேகத்தின் சாயைப் படர, நெற்றியை சுருக்கி, இறுக்கமான உதடுகளுடன் அமர்ந்திருந்தவன், பின் சில நொடிகள் நிதானித்து ஆழப் பெருமூச்செறிந்தவனாக, "அஷு, டு யு ரியலி லவ் மி ஆர் நாட்?" என்றான் மீண்டும், ஒவ்வொரு வார்த்தையாகப் பிரித்தெடுத்து நிதானமாக, ஆனால் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் சலனத்தின், அச்சத்தின், திகிலின் சாயல் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிந்தது...

ஒரே கேள்வியை, அதுவும் எங்கு இருக்கின்றோம் என்பதே புரியாத குழப்பமான சூழலில் நான் தவித்திருக்கும் போது, ஏற்கனவே பதில் அறிந்திருந்த வினாவை அவன் மீண்டும் மீண்டும் கேட்பதை நினைத்து மிதி மிஞ்சிய அச்சத்தில் ஆழ்ந்தவளாக 'ஆமாம்' என்பது போல் தலையை அசைக்கவும், அவளின் நெற்றியில் மென்மையாக முத்தம் பதித்தவன்,

"அஷு, நான் எது செஞ்சாலும் அதுல நிச்சயம் உனக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லாம பார்த்துக்க வேண்டியது என் கடமைடி... அந்த நம்பிக்கை உனக்கு என் மேல இருக்கா?" என்றான் மனமும், புத்தியும் கலங்கிப் போய், ஆனால் தன் உணர்வுகளை அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்த இயலாதவனாக...

அதுவரை ஏதோ ஒரு அச்சமும், சஞ்சலமும் படர்ந்திருந்த அவனின் முகத்தில் இப்பொழுது ஏக்கமும், கனிவும் தவழ, அவன் கண்களையே உறுத்துப் பார்த்தவள், ஆமாம் என்று மீண்டும் தலை அசைக்க,

"அஷு, மத்தவங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் நான் உன்னை இங்க கடத்திட்டு வந்திருக்கேன், ஆனால் என்னைப் பொறு..." என்று அவன் முடிக்கவில்லை, அவனைப் படாரென்று உதறிவிட்டு நகர்ந்தவள், கட்டிலில் இருந்து வேகமாக இறங்க, ஒரே எட்டில் அவளின் கரத்தை எக்கி இறுக்கப் பற்றினான் ஆதித்யா.

"அஷு, நான் சொல்றத கொஞ்சம் கேளுடி, அப்புறமா நீயே சொல்லு என் மேல தப்பு இருக்கா, இல்லையான்னு?"

அவனின் கரத்தை உதற போராடியவாறே,

"கடத்திருக்கீங்களா? என்னையா? ஏன்? ஐயோ ஆதி, என் உடம்பு எல்லாம் பதறுது, மணி இப்ப என்ன? சதா என்னைய பிக்கப் செய்ய வருவாருன்னு சொன்னேனே? என்ன செஞ்சு வச்சிருக்கீங்க? ஆதி, ஏன் ஆதி இப்படி எல்லாம் பண்றீங்க?"

கதறித் துடித்துக் கொண்டிருப்பவளின் உடல் முழுவதும் நடுக்கம் பரவ, தன்னவளின் சிதறித் துடிக்கும் குரலையும், பதட்டத்துடன் படபடக்கும் மேனியின் உதறலையும் கண்ட ஆதித்யாவின் தீராத காதல் கொண்ட மனம் அதிர, தன் விழிகளை ஆழ்ந்துப் பார்த்திருந்தவளை கட்டிலிற்கு அருகில் இருந்த நாற்காலியில் திமிறத்திமிற அமரச் செய்தவன், அவளின் இரு உள்ளங்கைகளையும் தன் வலிய கரங்களுக்குள் அடக்கிக் கொண்டவனாக, தங்களுக்கும் அபிமன்யுவிற்கும் இடையில் நடந்து கொண்டிருக்கும் யுத்தத்தை ஆதி முதல் விளக்கத் துவங்கினான்....

"ஆ.. ஆதி.. அபிமன்யு அண்ணனா இதெல்லாம் செய்தது?"

பேரதிர்ச்சியில் விழி விரிய பார்த்திருந்தவளின் முகத்தில் படர்ந்திருந்த முடியை மென்மையாக ஒதுக்கியவாறே அவளது நாற்காலியோடு அவளை மேலும் தன்னை நோக்கி இழுத்தவன், மீண்டும் அவளின் கரங்களை எடுத்து தனது அகலக் கைகளுக்குள் மறைத்து வைத்துவிட்டுக் கொண்டவனாக,

"அஷு, அன்னைக்கு உன்னைக் காலேஜ்ல ட்ராப் பண்ணினப்ப அபிமன்யு நம்மைப் பார்த்தும் பேசாம இருக்கும் போதே எனக்கு டௌட்... எப்படி ஒருத்தனால இவ்வளவு அமைதியா, அதுவும் உன்னோட ப்ளவுஸை ஆக்ஸிடெண்டலா இருந்தாலும், அவன் கண்ணு முன்னாடியே நான் கிழிச்சும் எப்படி ஒருத்தனால தன் கோபத்தை எல்லாம் கண்ட்ரோல் பண்ணிட்டு இருக்க முடியும்? அதுவும் அந்த நிலையில உன்னைப் பார்த்தும் அவன் தன்னோட சுண்டு விரலைக் கூட அசைக்கலை... அதனால, அப்ப அவன் எந்த ஆக்ஷனும் எடுக்காம இருந்தாலும் நிச்சயம் என்னைத் தட்டிக் கேட்பான், அதுவும் நான் லவ் பண்ற ஒரு பொண்ணோட அண்ணனா என்னை எதிர்க்காம விடமாட்டான் அப்படித் தான் நான் நினைச்சிட்டு இருந்தேன்.. ஆனால் அவன் இப்படி எங்களோட பிஸ்னஸ்ல கை வைப்பான்னு நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கலைடி..."

"எங்களோட பல வருஷ ட்ரீமை ஒரே நாள்ல தவிடுப்பொடியாக்க நினைச்சான்... அவன் கோபம் எல்லாம் என் மேல தானே... அப்ப என்னை மட்டும் தான் அவன் அடிச்சிருக்கணும்... அபி என்ன தப்பு செஞ்சான்? அது என்னுடைய தனிப்பட்ட கனவு மட்டும் இல்லையே... அபியோடதும் சேர்த்து தானே... அத அழிக்க அபிமன்யுவுக்கு என்ன ரைட்ஸ் இருக்கு... அன்னைக்கு அவனுடைய ஆட்டத்தினால எங்களுக்கு ஏகப்பட்ட நஷ்டம், அதுக்கு நாங்க கொடுத்த பதிலடி தான் ஷேர்ஸ்ல அவனை லூஸ் பண்ண வச்சது... பழிக்கு பழி, அவன் எங்களுக்குக் கொடுத்த நஷ்டத்துக்கு நாங்க அவனுக்கு நஷ்டத்தை ஏற்படுத்தினோம்.. தெட்ஸ் ஆல்.."

"ஆனால் இந்த ரெண்டு இன்ஸிடண்ட்ஸ்லயும் ரெண்டு சைடும் மணி [money] லாஸ் தான்... ஆனால் அவன் இப்ப செய்திருக்கிற காரியம், ரொம்பப் பெரிசுடி... தலைதலைமுறையா, பல காலமா கஷ்டப்பட்டுப் பில்ட் பண்ணினது எங்களோட தொழில் சாம்ராஜ்யம்... எங்க தாத்தாவுடைய அப்பா காலத்துல இருந்தே அவ்வளவு உழைப்பை கொட்டியிருக்காங்க... எங்களை நம்பி ஆயிரக்கான எம்ப்ளாயிஸ், கஸ்டமர்ஸ், க்ளையண்ட்ஸ் இருக்காங்க... அத்தனையும் ஒரே நாள்ல தகர்க்க நினைக்கிறாண்டி உன் அண்ணன்... ஃபார் வாட்?" என்றவன் தலை கவிழ்ந்து ஆழ்ந்து மூச்சுவிட்டுத் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டவன், மீண்டும் அஷ்வினியின் முகம் நோக்கி நிமிர்ந்துப் பார்த்தவனாகத் தொடர்ந்தான்...

"அஷு... எங்க பிஸினஸ் டேட்டாவை வச்சு அவன் என்ன ப்ளான் பண்ணிருக்கான்னு எங்களுக்குத் தெரியலை... அத வச்சு என்ன செய்யப் போறான், அதுல அவனுக்கு என்ன லாபம், ஒண்ணுமே புரியலைடி... ஆனா, இன் கேஸ், ஒரு வேளை, அவன் கையில இருக்கிற தகவல்கள் மட்டும் வெளியே போச்சு, என்ன நடக்கும்னே எங்களால சொல்ல முடியாது... அவன் கையில் இருக்கிறது சாதாரண விஷயம் இல்லை.. படிச்சவ உனக்கே புரியும்... பூட்டாத வீட்டுக்கு எந்த அளவுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லையோ அதே போல் இப்ப எங்க தகவல்கள் அத்தனையும் எங்களை அழிக்கத் தன் கையில ஆயுதமா எடுத்திருக்கான் அபிமன்யு... என்னுடைய தனிப்பட்ட செயலுக்கு எங்க டாட், அபி எல்லாரும் தண்டனை அனுபவிக்க நான் விட முடியாது... Yes, I love you, I'll love you till my last breath.. [என் இறுதி மூச்சு இருக்கும் வரை நான் உன்னைக் காதலிப்பேன்]... நீயில்லைன்னா நான் இல்லை... உன் மேல நான் வச்சிருக்கிற காதல் உண்மை... அது எனக்குத் தெரியும்..."

"ஆனால் அவனுக்கு அது புரிஞ்சிருக்கணும்னு அவசியம் இல்லை... அதனால என்னால் ஆரம்பிச்ச இந்தப் பிரச்சனைய நான் தான் முடிக்கணும்... என்னால் என் ஃபேமிலி சஃபெர் [suffer] பண்றத, எங்க தொழில் அழியறதை நான் அனுமதிக்க முடியாது... அவன் எந்த நேரம் வேண்டுமானாலும் எங்க டேட்டாவை டீக்ரிப்ட் பண்ண முடியும்... இந்த நேரத்தில விவேகமா அல்லது வேகமான்னு பார்த்தால், வேகம் தான் முக்கியம்னு எனக்குத் தோணுச்சு... ஏன்னா அடுத்து என்ன பண்றதுன்னு யோசிக்கறதுக்கான நேரம் இது இல்லை... என்ன தான் நாங்க விவேகமா யோசிச்சாலும், ஒரு வேளை அபிமன்யு டேட்டாவை வெளியிட்டுட்டான்னா அதுக்குப்புறம் என்ன பிரயோஜனம்? இந்தச் சூழ்நிலையில் நான் அதைப் பார்த்துட்டு சும்மா இருக்க முடியுமா? அதனாலதான் நான் உன்னை இங்க தூக்கிட்டு வர வேண்டியதாப் போச்சு?"

அவன் கூறும் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளையும் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவள், அடி வயிறுக் கலங்க ஆரம்பிக்க, உடல் நடுக்கத்துடன், "அ.. அதுக்கு எதுக்குங்க என்னைய தூக்கிட்டு வந்தீங்க?" என்று தடுமாறுபவளைப் பார்த்து நொந்துக் கொண்டவனாக, இடது கரத்தால் அவளைப் பிடித்திருந்த கரத்தை விடாது, வலது கரத்தால் அவளின் தாடையைத் தொட்டவன், வேறு வழியில்லாமல் தான் அபிமன்யுவை மிரட்டியதை ஒரு வார்த்தைக் கூட மறைக்காது, பொய்யுறைக்காது, நெஞ்சத்தில் கலக்கத்துடன் அனைத்தையும் அப்பட்டமாகக் கூறினான்....

அவன் பேசி முடிக்கும் முன் தன்னையும் அறியாது பெண்ணவளின் மேனி மென்மையாகத் தூக்கிப் போட, வார்த்தைகளற்று மௌனமாக உள்ளக் குமுறலுடன் மூளை மரத்துப் போனது போல் தலைக் கவிழ்ந்து அமர்ந்திருக்க, தன்னவளின் விழிகளில் வழிந்தோடிய நீர் தாரை தாரையாகக் கன்னங்களில் பட்டு கீழே சிந்தியதில், அவளின் கரத்தைப் பற்றியிருந்த ஆதித்யாவின் கைகளிலும் கண்ணீர் துளிகள் விழுந்து தெறிக்க, விழிநீரைத் துடைக்கத் தன் விரல்களைக் கொண்டு போனவனின் ஸ்பரிசம் படக்கூடாது என்பது போல் சட்டென்று முகத்தைத் திரும்பினாள்...

அவளின் கோபமும், அதிர்ச்சியும், திகைப்பும் ஆணவனுக்குப் புரிந்தது... இருந்தும் இந்தச் சூழ்நிலையில் இதைத் தவிர வேறு வழியொன்றும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தவனாக,

"அஷு, நீ இங்கேயே கொஞ்சம் நேரம் இரு... நான் அபிக்கு ஃபோன் பண்ணனும்... என்னோட செல் ஃபோனை ஸ்விட்ச் ஆன் பண்ண முடியாது..." என்றவன் எழுந்து வெளியே செல்ல எத்தனிக்கவும், மெள்ள அவனை நிமிர்ந்துப் பார்த்தவளைக் கண்டவன் விடுவிடுவென்று வெளியே சென்றான்...

அவன் தன்னைவிட்டு அகன்றும் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீள முடியாதவளாக அமர்ந்த இடத்திலேயே சிலைப் போல் இருக்க, அறையைவிட்டு வெளியில் வந்தும் தன்னவளை திரும்பிப் பாராமலேயே, அவளின் அசைவற்ற தன்மையை உணர்ந்து கொண்ட ஆதித்யாவின் இதயத்திற்குள் அவளின் பேரதிர்ச்சியைச் சுமந்த உருவம் நுழைந்து, காதல் கொண்ட மனதைக் கரைந்து உருகச் செய்தாலும், இப்பொழுதைய நிலையை அவன் அறிந்தே ஆக வேண்டும் என்ற நோக்கில் ஹோட்டலின் வரவேற்பறைக்குச் சென்றவன் அபிஷேக்கிற்கு அழைத்தான்...

மேலாளரின் அலைபேசியை அவனிடம் இருந்து வாங்கியவன், தான் கையோடு கொண்டு வந்திருந்த புதிய ஸிம் கார்டைப் போட்டு, அபிஷேக்கின் எண்களை அழுத்த, புதிய எண் அலை பேசியில் ஒளிர்ந்ததைக் கண்டு யோசனையுடன் காதில் வைக்கவும், "அபி நான் ஆதிப் பேசுறேன்..." என்று அவன் கூறிய நொடியே, மின்னல் வேகத்தில் வெடுக்கென்று தன் நாற்காலியின் எழுந்தான் அபிஷேக்...

"ஏய் ஆதி, என்னடா பண்ணிருக்க? எங்கடா இருக்க? அஷ்வினி உன் கூட இருக்காங்களா? ஏண்டா இந்த வேளை செஞ்ச? அதுவும் என்கிட்ட கூடச் சொல்லாம?"

"அபி, உன்கிட்ட சொல்லிருந்தா நீ சரின்னு சொல்லி இருப்பியா? நிச்சயம் வேண்டாம்னு தான் சொல்லிருப்ப? அதான் நானே அவளைத் தூக்கிட்டேன்... சரி, அத விடு, அந்த அபிமன்யு என்ன செய்றான்? ஏதாவது டாக்குமெண்ட்ஸ் கொடுத்தானா?"

"ஆதி, நீ பிரச்சனையைப் பெரிசாக்கிட்ட மாதிரி தெரியுதுடா... அபிமன்யு எல்லாத்தையும் இங்க நம்ம ஆஃபிஸுக்கு வந்தே தூக்கிப் போட்டுட்டு போயிட்டான்... அவங்க அப்பா அர்ஜுனும் காலையில இங்க வந்தாரு... ஆதி, அபிமன்யு இப்ப பயங்கரக் கோபத்துல இருக்காண்டா... நம்ம டாட்கிட்டயே உன்னை மிரட்டிட்டு போயிருக்கான்... அவன் நிச்சயம் இத சும்மா விடமாட்டான்..."

அபிஷேக் கூறியதில் எவை ஆதித்யாவின் காதுகளில் விழுந்ததோ இல்லையே, தன் தந்தையிடமே அவன் குரலை உயர்த்தியிருக்கிறான் என்று தெரிந்ததில் நாடி நரம்பெல்லாம் ஆங்காரத்தில் துடிக்க, கடுஞ்சினத்துடன் பற்களை உடைந்துவிடும் அளவிற்கு இறுகக் கடித்துக் கொண்டு சீறினான்...

"அவன் டாட்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கும் போது நீ என்ன சும்மாவாடா நின்னுட்டு இருந்த?"

"நோ ஆதி, டாட் மட்டும் தடுக்கலைன்னா நிச்சயம் அவனுக்கும் எனக்கும் இங்க பெரிய பிரச்சனையே வெடிச்சிருக்கும்... பட் ஆதி, நீ அஷ்வினியை உடனே இங்க கூட்டிட்டு வரணும்... அவன் எல்லாத்தையும் நம்ம டாட்கிட்ட சொல்லிட்டான்... அவர் இப்ப உன் மேல பயங்கரக் கோபத்துல இருக்காரு.. ப்ளீஸ் ஆதி, சீக்கிரம் திரும்பி வாடா..."

"சரி வர்றேன்... என்னமோ என்னைய மிரட்டினான்னு சொன்னியே? என்ன சொன்னான்?"

"ம்ம்ம், நீ அஷ்வினியோட இருக்குற ஒவ்வொரு நொடியும் உனக்கு நரக வேதனையைக் காட்டப் போறேன்னு சொன்னான்... ஆதி, அத நாம பின்னால் பார்த்துக்கலாம்... முதல்ல அஷ்வினியை அவங்க வீட்டுல கொண்டு போய் ஒப்படைக்கணும்...அது தான் இப்ப முக்கியம்... கமான்... ஜஸ்ட் லிஸன் டு மி... கம் ஸூன்.."

அபிஷேக்கின் செவிகளுக்குச் சென்ற சேராது, தன் இதழ்களைப் பிரிக்காமல் வெற்றிக் களிப்பில் ஒரு வஞ்சினச் சிரிப்பு உகுத்த ஆதித்யா, மலர்ந்த முகத்துடனும், விழிகளில் பூரிப்புடனும் "ஒகே அபி.." என்று அழைப்பைத் துண்டிக்க முனைந்தவனின் நினைவுகளில் சடாரென்று ரதியின் வதனம் தோன்றியது...

"அபி, ரதி?"

"ரதி இஸ் ஸேஃப் ஆதி... அவ காலேஜ்ல தான் இருக்கா... நீ செஞ்சிருக்க வேலைக்கு அந்த அபிமன்யு எங்க கை வைப்பான்னே யோசிக்க முடியலை.. அதனால அவளைப் பாதுகாக்க ஏகப்பட்ட செக்யூரிட்டீஸ் அரேஞ்ச் பண்ணிருக்கேன்... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நானே அவளைக் காலேஜில் இருந்து பிக்கப் செய்றேன்... நாம ரெண்டு பேரும் இருக்கும் போது அவளை ஒண்ணும் பண்ண முடியாது, இருந்தும் இனி அவ நம்ம பொறுப்பு... கொஞ்ச நாளுக்கு நாம ரெண்டு பேரும் பெர்ஸ்னலா அவளை எஸ்கார்ட் [escort] பண்ணுவோம்..."

"அபி, ரதி விஷயம் டாட்க்கு தெரியுமா? ஐ மீன் அபிமன்யு ரதியை எதுவும் பண்ணிடுவான்னு நாம பயப்படறது?"

"ஏண்டா டேய், அவரே அங்க எரிமலைக் கணக்கா வெடிச்சிட்டு இருக்காரு... இதுல ரதியைப் பத்தி சொன்னேன், ஒரு புல்லட் [bullet] போதும் என்னைய அந்த இடத்திலேயே காலி பண்ணிடுவாரு... ஆதி, ப்ளீஸ்டா பிரச்சனையை மேலும் மேலும் சிக்கலாக்காம ஒழுங்கா அஷ்வினியோட இந்த நிமிஷமே கிளம்புற வழியைப் பாரு... அவங்களை அவங்க வீட்டுல கொண்டு போய் விட்டுட்டு வந்தாதான் இப்போதைக்குப் பிரச்சனை ஓயும்... மொதல்ல நீ உன் ஃபோனை ஆன் பண்ணு... எதுக்கும் நீ இருக்கிற இடத்தோட லொக்கேஷனை எனக்கு அனுப்பு..."

"ஓகே அபி..." என்று அழைப்பைத் துண்டித்த நொடியே மேலாளரின் அலை பேசியில் இருந்து ஸிம் கார்டை வெளியில் எடுத்தவ ஆதித்யாவின் இதழ்களில் அபிமன்யுவை வெற்றிக் கொண்ட புன்னகை மீண்டும் பூத்தது...

சதுரங்க ஆட்டத்தில் ஒரு விதி இருக்கின்றது... பகடைக்காய்/சிப்பாய் [Pawn] ஒவ்வொரு சதுரங்கமாக நகரும் பொழுது, ஒரு வேளை எதிரியினால் வெட்டுப்படாமல் படிப்படியாக முன்னேறி, சதுரங்க பலகையில், எதிரணியின் சதுரங்களின் முடிவை வெற்றிகரமாக அடைந்தால், அவன் வேறு எந்தப் பாகத்திற்கும் மாற்றப்படலாம்...

அதாவது பகடைக்காய் ராணியாகவும் மாற முடியும்..

When a pawn reaches the other end of the chess board it can be changed for any other piece of its own colour, except the King. This is called promotion. Therefore, a pawn can be promoted to a Queen, a Rook, a Bishop or a Knight.

“I'm a chess piece. A pawn,' she said. 'I can be sacrificed, but I cannot be captured. To be captured would be the end of the game.”

"நான் ஒரு பகடைக்காய், என்னை உங்களின் யுத்தத்தில் தியாகம் செய்ய முடியும், ஆனால் கைப்பற்ற முடியாது... என்னைக் கைப்பற்றினால் அதுவே உங்கள் விளையாட்டின் முடிவு. "

அஷ்வினி (திரௌபதி!)...

குருஷேத்திரம்!

யுத்தம் தொடரும்...
 

JLine

Moderator
Staff member
1603386637729.png

1603386443106.png


ஆனால் தன்னுடைய இந்தச் செய்கையால் அபிமன்யுவின் உள்ளத்திற்குள் எத்தகைய வன்மத்தை தான் கிளறிவிட்டிருக்கிறோம்? இதனால் மனதிற்குள் எரிமலையாய் சீறிக் கொண்டிருந்தவனின் கொந்தளிப்பு வெடித்து வெளியேறும் பொழுது பாதிக்கப்படப்போவது யார்?

இந்த நிமிடம் அவனின் கைகளை, தான் கட்டிவிட்டோம் என்று இறுமாந்திருப்பது போல், பின்னாளில் சகோதரர்கள் இருவரின் கைகளையும் அவன் கட்டிவைத்து, செயலற்றவர்களாக நிற்கும் சூழ்நிலையை உருவாக்கினால்?

அதனால ஏற்படக் கூடிய விபரீதத்தின் விளைவை ஆதித்யா உணர்ந்திருந்தால் அபிமன்யுவைப் பழிவாங்க அவன் வேறு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பானோ?

அங்கு அறைக்குள் தனித்து விடப்பட்ட அஷ்வினி சில நிமிடங்களில் சுய நினைவு பெற்றவளாகச் சுற்றும் முற்றும் பார்க்க, ஒரு கட்டில் அதனில் போர்வையும் தலையணையும், கட்டிலிற்கு அருகில் அமர்வதற்கு ஒரு நாற்காலி... அதனைத் தவிர்த்து அந்த அறையில் வேறொன்றும் தென்படவில்லை... தன்னிடம் இருந்து அலைபேசியையும் ஆதித்யா எடுத்திருப்பான் என்பதை நன்றாக உணர்ந்திருந்தவள் அறையில் இருந்த ஒரே ஜன்னலையும் திறக்க முயற்சிக்க, வெகு புத்திசாலித்தனமாக முன்னரே திட்டமிட்டு ஜன்னலை திறக்க இயலாத வகையில் வெளிப்புறமாகப் பூட்டியிருக்க, வேறு வழியின்றிப் படபடவெனக் கதவைத் தட்டத் துவங்கினாள்...

மீண்டும் தன் அறைக்கு வந்தவன் அங்குக் கதவைத் தட்டிக் கொண்டு கொண்டிருப்பவளின் சத்தத்தைக் கேட்டு வேகமாக அடியெடுத்து வைத்து கதவைத் திறக்க, அவனைத் தள்ளிவிட்டு வெளியே ஓட முயற்சித்தவளின் இடையைப் பற்றி இழுத்தவன் அவளை அறைக்குள்ளே தள்ளி தானும் நுழைந்து கதவை சார்த்த, அதிர்ந்தவள் அவனை அரண்டு போய்ப் பார்க்கவும்,

"அஷு, நீ இப்ப போக முடியாது, ஸாரி... நீ இன்னைக்கு இங்க தான் இருக்கணும்... என் கூட..." என்றான்...

அபிமன்யு தங்களின் தகவல்கள் அடங்கிய பதிவு வட்டுக்களைக் கொடுத்துவிட்டான் என்று தெரிந்திருந்தும், அவன் கைப்படக் கையெழுத்திட்ட கடிதத்தையும், தானே தங்களின் அலுவலகம் தேடி வந்து தந்தையிடமே ஒப்படைத்துவிட்டான் என்று தன் செவிகளாலேயே கேட்டு இருந்தும், ஆதித்யாவிற்கு அஷ்வினியை திருப்பி அனுப்ப மனம் வரவில்லை...

எங்களின் கார் அறிமுக விழாவிற்கு முதல் நாள், இருவரின் கனவுகளையும் உடைத்தெரிய இருந்த அன்று இரவு முழுவதும் எவ்வாறு எங்களைத் துடிதுடிக்க வைத்திருந்தான்... கடந்த மூன்று நாட்களாக எத்தகைய மன உளைச்சலுக்கும், பதற்றத்திற்கும், உச்சபட்ச அதிர்ச்சிக்கும் உள்ளாக்கியிருந்தான் அவன்... இன்று ஒருவரும் எதிரில் நிற்கப் பயப்படும், நேருக்கு நேராக நின்று குரலை உயர்த்த அஞ்சும் தந்தையையே மிரட்டியிருக்கின்றான்...

தாங்கள் பட்ட அவஸ்தையை அவன் இன்று ஒரு இரவு பட வேண்டும்... இனி தங்களின் வாழ்க்கையில் குறுக்கிட அவன் காலடி எடுத்து வைக்கும் முன், பல முறை யோசிக்க வேண்டும் என்று தப்புக் கணக்குப் போட்டவன், அஷ்வினியை தன்னோடு அன்று இரவு தங்க வைத்துக் கொள்வது என்று முடிவு செய்தவன், அபிமன்யு தகவல் அடங்கிய கோப்புகளைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றதை மறைத்துவிட்டான்..

"ஏங்க, அண்ணா இன்னும் டாக்குமெண்ட்ஸ் கொடுக்கலையா? எதுக்கு இப்ப நான் போக முடியாதுன்னு சொல்றீங்க?"

அவளது கேள்விக்கு இல்லை என்பது போன்று வார்த்தைகள் ஒன்றையும் உதிர்க்காது வெறும் தலையை மட்டும் அசைத்தான் ஆதித்யா...

இத்தனை நடந்தும் அண்ணன் இன்னும் இவர் கேட்ட தகவல்களைக் கொடுக்கவில்லையா? நிச்சயம் அண்ணா அவ்வளவு மோசமாக நடந்து கொள்ள மாட்டார்... டாட்டாவது [dad] அண்ணாவின் மனதை மாற்றி இவர் கேட்பதைக் கொடுக்கச் சொல்லிருப்பார்... அப்படி என்றால் இவர் பொய் சொல்கிறாரா? அப்படி என்றால் எவ்வாறு வெளியே செல்வது? என்னைக் காணாது மாம் எவ்வளவு தவிப்பாங்க?

அதிர்ந்தவள் அறையின் மூலையில் மடங்கி அமர்ந்து முழங்காலில் முகம் புதைத்து கதறத் துவங்க, அவளின் அருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்தவன் அவளின் இரு தோள்களையும் இறுக்கிப் பிடித்துச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான்...

"அஷு, ப்ளீஸ்டி அழாத... என் கூட இருக்கிறதுக்கு உனக்கு என்ன தயக்கம்?"

அவனின் கேள்வியில் வெடுக்கென்று நிமிர்ந்தவள்,

"என்னங்க புரியாம பேசுறீங்க? இப்ப எங்க வீட்டுல என்ன நிலைமையில இருக்காங்களோ தெரியலையே... டாட்க்கும் அண்ணாவுக்கும் நீங்க என்னைத் தூக்கிட்டு வந்திருக்கீங்க அப்படிங்கறது தெரியுமா? இல்லை நானாத்தான் உங்ககூட இங்க வந்திருக்கேன்னு நினைச்சிட்டு இருக்காங்களா? மாம்க்கும் நான் எங்க இருக்கேன்னு தெரிஞ்சா என்ன நடக்கும் தெரியுமா? இதப்பத்தி எல்லாம் கொஞ்சம் கூடச் சிந்திக்காம, என் நிலைமையைக் கொஞ்சமும் யோசிக்காம என்ன பேசுறீங்க?"

வெடித்துக் கதறியவளின் இரு கன்னங்களையும் பற்றினான்...

"அஷு... நீ சொல்றதெல்லாம் எனக்குப் புரியுது... ஆனா இதை விட்டா எனக்கு வேற வழி தெரியலை... உங்க அண்ணா அந்த டாக்குமெண்ட்ஸை எல்லாம் கொடுத்தவுடனேயே உன்னை உன் வீட்டில் நானே கொண்டு போய் விட்டுடுறேன்... புரிஞ்சுக்கடி...."

"நீங்க பேசுறதோட அர்த்தம் புரியுதா உங்களுக்கு... நீங்களே என்னை ட்ராப் பண்றேன்னு சொல்றீங்களே...உங்களை என்னங்க பண்றது?"

"என்ன பண்றதுன்னு நான் சொல்றேன்... ஆனா நீ பண்ணுவியான்னு தெரியலை..." என்று அத்தகைய சூழ்நிலையிலும், சுற்றிலும் முள்வேலி போன்று கட்டி நடுவில் வெளியேற முடியாத வகையில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் அவலமான நேரத்திலும், அனைத்தையும் எளிதாக மறந்தது போல் இலகுவாகக் கண் சிமிட்டியவனை உண்மையில் அவளுக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை...

அப்படியே முழங்காலை மடித்துத் தலை கவிழ்ந்து அமர, நேரம் கடந்து சென்றதே ஒழிய அவன் தன்னை வீட்டிற்கு அனுப்புவது போன்ற சுவடே தெரியவில்லை....

மாலை ஆறு மணியாகியதும் மகளை இன்னமும் காணவில்லை என்று ட்ரைவர் சதாவை திவ்யா அழைக்க, ஏற்கனவே வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் அஷ்வினியை தான் அழைத்துச் சென்றுவிட்டதாக அபிமன்யு கூறச் சொல்லியிருக்க, அதே போன்று கூறிய சதாவைக் கண்டு சரியென்றவள், மணி ஒன்பதாகும் வரை பொறுத்திருந்திருந்து பார்த்த பின் அமைதியற்றவளாகத் தன் மகனுக்கு அழைத்தாள்....

ஆனால் அபிமன்யு அன்னையின் அழைப்பை எடுத்தான் இல்லை... இது அவனது வழக்கமல்ல... மற்றவர்கள் எவர் அழைத்தும் எடுக்காவிட்டாலும் அவன் அன்னை அழைத்த அடுத்த நிமிடமே அவளிடம் பேசிவிடுவான்... அவளைக் காக்க வைப்பது அவனுக்குப் பிடிக்காது... ஆனால் இன்று அவன் அழைப்பை எடுக்காததைக் கண்டு குழம்பியவள் கணவனுக்கு அழைக்க, அவனும் எடுக்கவில்லை...

லேசாகப் பதற்றம் தொற்றிக் கொள்ள, மணி கிட்டத்தட்ட பத்து ஆகும் பொழுது அபிமன்யுவும், அர்ஜுனும் ஒன்றாக உள்ளே நுழைந்தார்கள்...

"அபி, அஷு எங்க?" என்றவாறு மகனை நோக்கி ஓடி வந்தவள், அஷ்வினி அவனுடன் இல்லாததைக் கண்டு பேரதிர்ச்சி அடைந்தாள்...

மகனின் கரத்தைப் பற்றி,

"அபி, அஷு எங்கப்பா? உன் கூடப் போயிருக்கான்னு சதா சொன்னான், அவளை எங்க காணோம்? அவ ஃபோன் வேற ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணியிருக்கு..." என்று திகைத்து துடிக்கும் அன்னையைக் கண்ட அபிமன்யுவின் இரும்பு மனம் சுக்கு நூறாக உடைய, உணர்ச்சிகள் சுழன்றியடித்ததில் தன் அன்னையின் கரத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான்...

"மாம்..." என்று அவன் வாயைத் திறக்கும் முன் திவ்யாவின் தோளில் கரம் போட்ட அர்ஜுன், "திவி, என் கூட வா..." எனவும்,

"என்னங்க, என்னமோ நடந்திருக்கு, நீங்க ரெண்டு பேரும் மறைக்கிறீங்க... என் பொண்ணு எங்கங்க?" என்று பதறத் துவங்கியவளின் தோள் பற்றிய கரத்தில் அழுத்தத்தைக் கூட்டியவன், தங்களின் அறையை நோக்கி மாடிப் படிகளில் ஏற, கீழே முன் அறையில் தங்களையே பார்த்திருக்கும் மாமியாரையும், மாமானாரையும், ரோஹினியையும் பார்த்துவிட்டு படபடக்கும் இதயத்துடன், வயது வந்த ஒரு மகளை இந்த இரவில் காணாது தவிக்கும் ஒரு அன்னையாக உடல் நடுங்க தன் கணவனுடன் படி ஏறினாள்...

அன்னையின் கண்களில் வழிந்தோடும் கண்ணீர் அபிமன்யுவின் உயிரையும், உணர்ச்சிகளையும் ஒருங்கே உறிஞ்சிவிடும் போலிருந்தது.. மனம் எரிமைலையாகிக் கொண்டிருந்ததில், மிகச் சாதுர்யமாக லவலேசமும் தங்களுக்குச் சந்தேகம் வராதபடிக்கு திட்டமிட்டு, தன் ஆயுள் முழுமையும் மறக்க முடியாத ஒரு சூழலில் தன்னைக் கொண்டு வந்து விட்டிருக்கிறான் என்று உணர்ந்ததில், அவன் உள்ளத்தில் ஆதித்யாவைப் பழிவாங்கி விட வேண்டுமென்ற உக்கிரமான கோபமும் கொழுந்துவிட்டெரிந்தது...

ஆனால் இத்தனை உள்ளக் குமுறல்களையும் அவன் வெளிக்காட்டினான் இல்லை... சிந்தனை வசப்பட்டவனாக ஸோஃபாவில் அமர்ந்தவன், முன்னோக்கி லேசாகக் குனிந்து, தன் இரு கரங்களின் விரல்களையும் ஒன்றாகக் கோர்த்து, அதனில் தலையைப் பதித்தவனாக எண்ணங்கள் சுழல நீண்ட நேரம் மௌனம் சாதித்தான்..

அவனின் அந்த நிலையைக் கண்டு உள்ளுக்குள் கலங்கிப் போன ரோஹினி தன் பாட்டியைப் பார்க்க, அபிமன்யுவின் அருகில் அமர்ந்த ஸ்ரீ அவன் தோளில் கை வைத்து அசைத்துப் பார்த்தும், அவன் நிமிராமல் இருந்தது அவருக்கே மிகுந்த வியப்பாகவும், திகைப்பாகவும், திகிலாகவும் இருந்தது...


"அபிமன்யு... என்ன நடந்துட்டு இருக்கு? எத்தனை தடவை உங்க அம்மா கேட்கிறா? எங்கப்பா அஷு?"

அவர் கேட்டு முடிக்கவில்லை, வெடுக்கென்று எழுந்தவன் விடுவிடுவென்று வீட்டை விட்டு வெளியேற, ஏதோ ஒரு பூகம்பத்திற்கு அறிகுறி இது என்றே தோன்றியது அங்கு முன் அறையில் இருந்த மூவருக்கும்...

சட்டென்று தன் அறைக்கு ஓடிய ரோஹினி, அபிஷேக்கிற்கு அழைக்க, தன் அண்ணன் செய்து வைத்திருக்கும் காரியத்திற்கு ஏற்கனவே எவ்வாறு தீர்வு காண்பது என்று புரியாமல் இன்னமும் வீட்டிற்குக் கூடச் செல்லாமல் அலுவலகத்தில் தன் தந்தையோடு அமர்ந்திருந்தவன் ரோஹினியின் எண் ஒளிரவும், தன்னையே பார்த்திருக்கும் தந்தைக்கு முன் பேசுவதற்குச் சங்கடப்பட்டவனாக எழுந்து வெளியே செல்ல, அடுத்து இவன் என்ன செய்யக் காத்திருக்கிறானோ என்றே ஹர்ஷாவிற்குத் தோன்றியது...

வெளியே வந்தவன் அழைப்பை எடுத்த நொடியே, "அபி, எங்க அக்காவைக் காண..." என்று முடிக்கவில்லை, "ரோஹி, உங்க அக்கா இப்ப ஆதியோட இருக்காங்க..." என்றதில் அதிர்ந்து, நிலைக்கொள்ளாமல் தவித்துத் தொப்பென்று கட்டிலில் அமர்ந்தாள்...

"அபி, என்ன சொல்றீங்க? அக்கா ஏன் அவங்களோட இருக்காங்க?"

"ரோஹி, சிட்சுவேஷன் கொஞ்சம் காம்பிளிக்கேட்டட்டா தான் இருக்கு... உங்க அண்ணாவ பழிவாங்குறதுக்கு அவன் இப்படிப் பண்ணிட்டான்..."

"அண்ணாவை எதுக்கு ஆதித்யா பழிவாங்கணும்?"

போச்சு, இவளுக்கு எதுவுமே தெரியாது போல் என்று புரிந்துக் கொண்டவனாக அனைத்தையும் சுருக்கமாக விளக்கத் துவங்க,

அவன் கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இதயம் வெகு வேகமாகத் துடிக்க ஆரம்பித்ததில், படபடவெனப் பொரிய ஆரம்பித்தாள்...

"அபி, தயவு செஞ்சு கேட்டுக்கிறேன்.. அக்காவைக் கொண்டு வந்துவிடச் சொல்லு உங்க ஆதித்யாவை... பாவம் மாம்... ரொம்ப அழுதிட்டு இருக்காங்க... நிச்சயம் இது ரொம்பப் பெரிய பிரச்சனையா வெடிக்கும்.... அக்கா உங்க அண்ணாவை ரொம்ப லவ் பண்றாங்க... அவர் இல்லைன்னா நான் இல்லைன்னு எத்தனையோ தடவை சொல்லிருக்காங்க... ஆனால் இன்னைக்கு அவர் செஞ்சு வச்சிருக்கிற காரியத்துக்கு இது எப்படி முடியப் போகுதோ தெரியலை? நிச்சயம் எங்க டாட் இதைச் சும்மா விடப்போவதில்லை... நீங்க சொன்னா ஆதித்யா கேட்பாரில்லையா? சொல்லுங்க அபி..."

"ரோஹி, எனக்கே அவன் எங்க இருக்கான்னு தெரியலைடி... என்கிட்ட சொல்லிட்டும் அவன் போகலை... இப்படி ஒரு காரியத்தை அவன் செய்யப் போறதா எனக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா அவனைச் செய்ய விட்டுருப்பேனா? ஆனா சீக்கிரம் கொண்டு வந்து விடச் சொல்லியிருக்கேன்... எப்படியும் நைட்டுக்குள்ள உங்க அக்கா வந்துடுவாங்க கவலைப்படாத..."

"அக்கா மட்டும் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வரலை, நீ செத்தடா..."

"அடியே! என்னடி சைக்கிள் கேப்ல என்ன வாடா போடான்னு சொல்ற..."

"ம்ம்ம், இப்ப இருக்கிற நிலமையில நீங்க மட்டும் என் கைல கிடச்சீங்கன்னா, நிச்சயம் கொலையே செய்திருப்பேன்.."

"ஏ அப்பா, எனக்கு இப்பவே பயமா இருக்குடி, உங்க அக்கா ஒரு வார்த்தை பேச மாட்டேங்கிறாங்க... நீ என்னடான்னு ஒரு நிமிஷத்துல நூறு வார்த்தைப் பேசுற..."

"நாங்க இங்க எந்த நிலைமையில இருக்கோம்... உங்களுக்கு என்ன நக்கலா?"

"சரி ரோஹி, ஒரே ஒரு கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு, அஷ்வினிக்கு ஆதின்னா உயிரு... உனக்கு? நான் இல்லைன்னா நீ இல்லை தான?"

இங்கு வீட்டில் என்ன மாதிரியான கொதிநிலையில் அனைவரும் இருக்கின்றோம், அண்ணா வெளியில் சென்றிருக்கும் வேகத்தைப் பார்த்தால் அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்று திகிலில் உறைந்துப் போய் இருந்தால், இவனுங்க ரெண்டு பேருக்குமே ஸீரியஸ்னெஸ்ஸே இருக்காதா என்று மனதிற்குள் புலம்பியவளாகத் தலையில் அடித்துக் கொண்டவள், "உங்களுக்கெல்லாம் பட்டாத் தாண்டா தெரியும்... எங்க அண்ணாவைப் பத்தி உனக்குத் தெரியாது..." என்றாள் சீற்றத்துடன்...

"சும்மா உங்க அண்ணன் பேரைச் சொல்லி மிரட்டாதீங்கடி... அவன் எத்தன்னா நாங்க எத்தனுக்கு எத்தனுங்க..."

இவனைத் திருத்தவே முடியாது என்று தோன்றவே அலைபேசி அழைப்பைத் துண்டிக்க, எத்தனுக்கு எத்தன் நாங்கள் என்று கூறியவனுக்கு, அந்த எத்தன் அடுத்துச் செய்யப் போகும் விபரீதமான காரியம் மட்டும் தெரிந்திருந்தால் அன்று இரவே அஷ்வினியை எவ்வகையேனும் கண்டு பிடித்து, இவர்களிடம் ஒப்படைத்து இருப்பானோ?



******************************************



வீட்டில் இருந்து சுனாமியெனப் பொங்கி எழுந்து வெளியேறிய அபிமன்யு அதி வேகத்தில் தன் அலுவலகத்தை நோக்கி பயணிக்க, இருள் உலகத்தில் முடிசூடா அரசனாகத் திகழும் விஜி எனப்படும் விஜேந்திரன் அழைத்தான் அபிமன்யுவை...

"என்ன விஜி, ஏதாவது க்ளூ கிடைச்சதா?"

"ஸார், என் வாழ்க்கையிலேயே இந்த மாதிரி ஒரு சிச்சுவேஷனை நான் பார்த்ததே இல்லை ஸார்... சென்னை மட்டும் இல்ல, சென்னையைச் சுத்திலும் பல கிலோ மீட்டர்களுக்கு நம்ம ஆளுங்களை அனுப்பித் தேடச் சொல்லிட்டேன் ஸார்... ஆனால் அந்தப் பையன் எப்படி மாயமானான்னே தெரியலை ஸார்... நீங்க சந்தேகப்பட்ட மாதிரி அவன் அவனுடைய கார்லேயும் போகலை... அதையும் நம்ம ஆளுங்களை விட்டு செக் பண்ண சொல்லிட்டேன்... அது அவங்க வீட்டில தான் நிக்குதுன்னு தகவல் வந்துடுச்சு... உங்களை வந்து காலையில் ஆஃபிஸ்ல பார்த்தான்னு சொன்னீங்க இல்லையா, அதுக்குப்புறம் அவன் அவங்க வீட்டுல போய்க் காரை விட்டுட்டு வேற கார்ல போயிருக்கணும்..."

"என்ன விஜி, உன்னாலேயே முடியலைன்னா என்ன அர்த்தம்?"

"ஸார் கோவிச்சிக்காதீங்க ஸார்.. எல்லா வழியிலேயும் சல்லடை போட்டுத் தேடிட்டு இருக்கோம்.. நீங்க போலீஸுக்கு போகாததினாலேயே எங்களுக்குப் புரிஞ்சிடுச்சு, இந்த விஷயத்தை நீங்க எதுக்கோ வெளியில விடாம ரகசியமா அவனைத் தேடுறீங்கன்னு... பையனும் உங்களை மாதிரியே பெரிய இடங்கிறதால அவனும் நம்ம மாதிரி சாமர்த்தியமா திட்டம் போட்டு மறைஞ்சிருக்கான் ஸார்..."

"சரி விஜி... நீ தேடுறத நிறுத்திடாத... ம்ம்ம், அப்புறம் நீ இதுல தலையிட்டிருக்கிற விஷயம் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் எங்க அப்பாவுக்குத் தெரியக்கூடாது... எந்த மொமண்ட் அவனைப் பத்தின தகவல் வந்தாலும் எனக்கு இம்மீடியட்டா கால் பண்ணு..."

"கண்டிப்பா ஸார்... அவன் கையில கிடைச்ச அடுத்தச் செக்கண்டே உங்களை கூப்பிடுறேன் ஸார்..."

அழைப்பைத் துண்டித்த அபிமன்யுவிற்கு அன்றொரு நாள், தான் சூர்யாவுடன் சேர்ந்து கார் பந்தய வீரனான மைக்கேலை சாதுர்யமாகக் கடத்திச் சென்று வைத்திருந்ததும், வெகு தீவிரமாகத் தேடியும் அவனைக் கண்டு பிடிக்க இயலாது நிலைக்குலைந்து போயிருந்த இரட்டையர்களின் நிலைமையும், தானே மைக்கேலை அனுப்பி வைக்கும் வரையிலும் அவனைப் பற்றித் துப்புக் கிடைக்காத வகையில் செய்திருந்த தன் சாமர்த்தியமும் நினைவுகளின் படரவும், அன்றைய நாளுக்கான பழிவாங்கும் படலமோ இது என்று சுரீரென்று மூளையில் அடித்தது போன்று உரைத்தது...

அப்படி என்றால், தான் அவர்களை ஒரு இரவு முழுவதும் தவித்துக் கலங்க வைத்தது போல் இன்று இரவு முழுமையிலும் தன்னை அதிர்ந்து தவிக்க வைப்பது ஆதித்யாவின் திட்டமோ... ஆனால் இதனால் இப்பொழுது பரிதவித்துக் கிடப்பது நான் மட்டும் அல்ல, என் ஒட்டு மொத்த குடும்பமும் ஆயிற்றே...

வேங்கையின் குகைக்குள்ளேயே புகுந்து நேரிடையாகவே யுத்தத்தைத் துவக்கியிருக்கும் சிம்மத்தைக் கண்டு, சித்தத்தையே உலுக்கும் ஆக்ரோஷத்தோடு தன் அலுவலகத்தை அடைந்தவன், அதே வேகத்தில் தன் அறைக்குள் நுழைய, சீற்றம், ஆங்காரம், ஆவேசம் என்ற மூன்று உணர்ச்சிகளும் எழுந்து தாண்டவமாடிக் கொண்டிருக்கும் எம்.டியின் முகத்தைப் பார்த்த சூர்யா வெலவெலத்துப் போனான் என்றால், அடிபட்ட சிறுத்தை எனக் கர்ஜிக்கத் துவங்கிய அபிமன்யுவைக் கண்டு அதிர்ச்சியின் உச்சத்திற்கே சென்றான்...

"ஏதாவது நியூஸ் வந்ததா?"

"ஸார் இல்லை ஸார், தேடிட்டு இருக்கோம்..."

"எப்படிச் சூர்யா இப்படி ஒருத்தனால் டிஸப்பியர் ஆக முடியும்? ஃபர்ஸ்ட் ஆஃப்ல் ஆல், எப்படி அவன் அஷுவ அவ காலேஜில் இருந்து கூட்டிட்டுப் போனான்? ஏதாவது தகவல் வந்ததா அதப்பத்தி..."

"ஸார்... எனக்குத் தெரிஞ்சு பல மாசமா அஷ்வினி மேடத்தைப் பார்க்க காலேஜ் பக்கமே ஆதித்யா வரலை... நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே தெரிஞ்சு அவர் கடைசியா பார்த்தது அவங்க காலேஜ் செலிப்ரேஷன்ல தான்... அதனால நம்ம ஆளுங்க கொஞ்சம் அசந்துட்டாங்க..."

"சூர்யா, இதுக்கு முன்னால் அவன் எப்ப அஷுவை பார்த்தான்னு நான் கேட்கலை... இன்னைக்கு அவளை எப்படிக் கூட்டிட்டுப் போனான்? அது பத்திக் கேட்டேன்..."

"ஸார், அது வந்து..."

வார்த்தைகளை முடிக்காது தடுமாறி தவித்து நிற்கும் தன் செயலாளனைக் கண்டு சடாரென்று திரும்பிப் பார்த்த அபிமன்யுவின் கண்களில் பளபளத்த மிருகத்தின் வெறியும் வஞ்சமும், இவன் இந்த நிமிடம் மனிதன் அல்ல என்று உணர்த்த திக்கென்று திடுக்கிட்டவன், அவன் பார்வையின் அர்த்தம் புரிந்து பேசத் துவங்கினான்...

"ஸார்.. அவங்க காலேஜுக்கு ஈஸ்டர்ன் சைட்ல ஒரு காஃபி ஷாப் இருக்கு... ஒரு பொண்ணு சுடிதார் துப்பட்டாவால தன் முகத்தை மூடிட்டு ரோட்டைக் கிராஸ் பண்ணி அந்தக் காஃபி ஷாப்புக்கிட்ட போற மாதிரி ரெக்கார்ட் ஆகியிருக்கு ஸார்... ஜூம் [zoom] பண்ணி பார்த்ததில அது நம்ம அஷ்வினி மேடம்னு தெரியுது ஸார்... ஆனால் கேமராவோட ஆங்கில் வேற மாதிரி இருக்கிறதனால அவங்க தலை மறையற வரைக்கும் வீடியோவுல இருக்குது, அதுக்கு அப்புறம் அவங்க எங்க போனாங்கன்னு தெரியலை ஸார்... ஆள் வைச்சு விசாரிச்சுப் பார்த்துட்டோம்... யாருக்கும் ஒரு விவரமும் தெரியலை ஸார்... ஒரு வேளை ஆதித்யா மேடத்தை ஃபோர்ஸ் பண்ணி காருக்குள்ள ஏத்தியிருந்தார்னா, நிச்சயம் அந்த க்ரௌட்ல [crowd] ஒருத்தர் கண்ணுலயாவது அது பட்டிருக்கும்... மேடம் அவங்க விருப்பத்தோட தான் போ...." என்று அதற்கு மேல் பேச இயலாது நிறுத்திவிட்டான்...

அபிமன்யுவிற்கு ஏற்கனவே தெரிந்த விஷயம் தானே இது... தொப்பென்று தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தவன், தன் இடது கரத்தின் விரல்களால், நெற்றியை மெள்ள தேய்த்தவாறே சிந்திக்கத் துவங்க, நெடு நேரம் ஆகியும் ஆதித்யாவையும், அஷ்வினியையும் கண்டறியும் வழி மட்டும் புலப்படவே இல்லை.

********************************

அங்கு அர்ஜுனின் அறைக்குள்ளோ இன்னும் கண் அசராமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள் திவ்யா...

ஏனெனில் அவள் கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்தும், கணவன் காவல் அதிகாரிகளைத் தொடர்புகொள்ளவோ அல்லது தன் ஆட்களை விட்டு அவளைத் தேடச் சொல்லவோ அல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது வேறு அவளுக்குக் கிலியை உண்டு பண்ணியிருக்க, அவன் தோளில் தலை சாய்த்து அழுது வீங்கிய முகத்தோடு, கண்களும் சிவந்து அமர்ந்திருந்தவள் வெடுக்கென்று எழுந்தாள்...

"ஏங்க, ஒரு வேலை நம்ம பொண்ணை ஏதாவது யாராவது செஞ்சா?"

அவளுக்குத் தான் அபிமன்யுவை வயிற்றில் சுமந்திருந்த நேரம் தன்னையும், தன் நாத்தனார் மஹாவையும் அவளின் கல்லூரியில் படித்த கோகுல் கடத்திக் கொண்டு போய் அடைத்து வைத்திருந்தது ஞாபகத்திற்கு வந்தது...

தன்னவளின் தவிப்பை, ஒரு அன்னையாகத் தன் மகளின் இருப்பிடம் தெரியாமல் அழுது அரற்றும் மனையாளின் கதறல் ஒலியைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அர்ஜுனுக்கு அதற்கு மேலும் மறைக்க இயலாது என்று தோன்றவே, அவளை மீண்டும் தன்னருகே அமர்த்திக் கொண்டு, அவளின் தாடையைப் பற்றித் தன் முகம் நோக்கி நிமிர்த்தியவன், "திவி இப்ப நான் சொல்லப் போறத கொஞ்சம் பொறுமையா கேளு..." என்றான் ஒரு தந்தையாக, கணவனாகத் தவிப்புடன்...

அவனையேக் உறுத்துப் பார்த்திருந்தவளைக் கண்டவன் தன்னைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு, "திவி, அஷு இப்ப ஹர்ஷாவோட பையன் ஆதித்யாவோட தான் இருக்கா..." என்ற நொடியில் வெடுக்கென்று தன் கணவனை விட்டு நகர்ந்தவள், உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை உதறலெடுக்க, "எ... எ... எ... என்னங்க சொல்றீங்க?" என்றாள் குரலும் உடலும் நடுங்க...

நடந்த அனைத்தையும் கூறிய கணவனைக் கண்டு, "ஏங்க நம்ம அபி இப்படிப் பண்ணிட்டான்? இதுக்குத் தான் தலையால அடிச்சுக்கிட்டேன்... சின்னப் பிள்ளையில் இருந்தே அவன் இருக்கும் போது அவங்க கம்பெனியைப் பத்தியும், அந்த ஹர்ஷாவைப் பத்தியும் பேசாதீங்கன்னு... பாருங்க, நீங்க தொழில்ல போட்டியா நினைச்சு அவரப் பத்தி அத்தைக்கிட்ட பேசிட்டு இருந்ததெல்லாம் கேட்டுட்டே இருந்தது இப்ப போட்டிக்கும் மேல எதிரிகளா அந்தப் பசங்களை நினைக்கத் தோணிருக்கு... அதனோட விளைவுதாங்க இது... நாம வெறும் போட்டியா நினைச்சு ஜெயிக்க முயற்சி செஞ்சவங்களை இவன் எதிரியா நினைச்சு அழிக்க நினைச்சதுனால வந்த நிலைமை தாங்க இது... ஐயோ! இதுல இப்ப என் பொண்ணு அநியாயமா மாட்டிக்கிட்டாளே..."

கதறித் துடிக்கும் தன் மனைவியை எவ்வாறு சமாதானப்படுத்துவது என்று தெரியவில்லை அர்ஜுனுக்கு...

வீட்டில் இருந்தால் நிச்சயம் ஆதித்யாவைக் கண்டு பிடிப்பது கஷ்டம்... ஆனால் அதே சமயம் அரற்றித் துடித்துக் கொண்டு இருக்கும் தன் மனைவியையும் தனித்து விட்டுச் செல்ல அர்ஜுனுக்கு மனதில்லை... அவளைத் தன் தோள் வளைவுக்குள் இழுத்து இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டு, தலையைக் கோதிக் கொண்டிருந்தவனின் விரல்களை இழுத்துப் பிடித்தவள், நடுங்கும் குரலில்,

"ஏங்க அந்தப் பழுப்பு கலர்ல கண்ணு இருக்கிறவன் தானே ஆதித்யா?" என்று தண்டு வடம் சில்லிட அதிர்ச்சியுடன் மெல்லிய குரலில் வினவினாள்...

ஏற்கனவே ஆதித்யாவைக் காணும் பொழுதெல்லாம், அவனின் பளபளக்கும் ஹேஸல் நிற விழிகளைக் கண்டாலே தன்னையும் அறியாமல் உள்ளுக்குள் நடுங்குவாள்... அவனின் பள்ளிப் பருவத்திலேயே நெருக்கத்தில் பார்த்த ஒரு நாள் அவளையும் அறியாமல் அருகில் நின்றிருந்த கணவனின் கையை இறுக்கப் பற்றியிருக்கிறாள்... இந்தச் சூழ்நிலையில் உன் மகளை அவன் கடத்திக் கொண்டு சென்றுவிட்டான் என்று கூறினால்?

ஆழப் பெருமூச்சுவிட்டவன், "ம்ம், அவன் தான்..." என்று கூறவும், தன் காதுகளை இரு கரங்களாலும் பொத்திக் கொண்டவளின் வாய் மட்டும் விடாமல் "முருகா, முருகா, முருகா..." என்று முனகிக் கொண்டே இருந்தது...

மனைவியின் தவிப்பை, அவளின் முகத்தில் தெரியும் மாற்றங்களைக் கண்டு அவளைத் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டவன், "திவி, எப்படியும் அஷுவைக் கண்டு பிடிச்சிடலாம்.. பயப்படாதடி..." என்று ஆறுதல் படுத்தியும் அவள் முருகனின் பெயரை ஜெபிப்பதை நிறுத்தவில்லை...

திடீரென்று வெடுக்கென்று நிமிர்ந்தவள், "ஏங்க, அந்தப் பையன் நம்ம அஷுவ ஏதாவது செஞ்சா?" என்று மீண்டும் நடுங்கும் குரலில் கூற, "திவி, அப்படி எல்லாம் ஒண்ணும் செய்ய மாட்டான்..." என்றான் அர்ஜுன், வேறு வழியில்லாமல்... ஆனால் ஏனோ இந்த நிமிடம் ஆதித்யா மீதான அஷ்வினியின் காதலை மனைவியிடம் கூறுவது புத்திசாலித்தனமாக அர்ஜுனுக்குப் படவில்லை...

ஒரு வேளை மகள் அவனுடன் விரும்பியே சென்றுவிட்டாள் என்று கூடத் திவ்யா தவறாக நினைக்கத் தோன்றுமே... ஆனால் நிச்சயம் இது அஷ்வினிக்குத் தெரியாமல் தான் ஆதித்யா செய்திருக்க வேண்டும்..

ஆக ஒரு நல்ல தந்தையாக விவரங்களை முழுமையாக அறியாது, மகளின் ஒழுக்கத்திற்குக் கேடு விளைவிக்க அர்ஜுன் விரும்பவில்லை...

ஆனால் அதே சமயம் அவனுக்கும் ஆதித்யாவின் மீது முழு நம்பிக்கை இருந்தது என்றும் கூற முடியாது...

அவனின் துறுதுறு குணத்தையும், அலாதியான தைரியத்தையும், சிரித்துக் கொண்டே எதனையும் எதிர்க்கும் குணாதியங்களையும் தன் கண்களாலேயே பார்த்திருந்த அர்ஜுனே, அவனுக்கு அச்சமென்பதே சிறிதும் இல்லை என்று பல முறை நினைத்திருக்கின்றான்...

"ஏங்க, அப்ப நீங்க ஏங்க இங்க இருக்கீங்க? போய் அவளைத் தேட வேண்டியது தானே?"

"திவி, நான் தேடாம இருப்பேனா? விஷயம் கேள்விப்பட்டதுல இருந்து தேடிட்டு தாண்டி இருக்கோம்... இது நம்ம பொண்ணு விஷயம்டி... வெளியில் தெரிஞ்சா நல்லதில்ல...."

"என்னங்க உங்களாலேயே முடியலைன்னா, அப்புறம் எப்படிங்க?"

"ம்ப்ச்.. நான் முடியலைன்னு சொன்னேன்னா? சென்னை முழுக்க ஆளுங்களை அனுப்பியிருக்கோம்..."

"ஏங்க, அந்தப் பையனோட அம்மாவை நான் ரெண்டு மூணு தடவைப் பார்த்திருக்கேன்.. பார்க்க ரொம்ப நல்ல மாதிரியா தெரிஞ்சாங்க, நாம வேணா அவங்க வீட்டுக்கு போயி கேட்கலாமா?"

"திவி, நான் ஏற்கனவே ஹர்ஷாவை மீட் பண்ணிட்டேன்... எனக்குத் தெரிஞ்ச வரை ஹர்ஷாவிற்குத் தெரியாமல் தான் ஆதித்யா இந்த வேலையைப் பண்ணிருக்கான்... இல்லைன்னா நிச்சயம் ஹர்ஷா என்கிட்ட இதை மறைச்சிருக்க மாட்டான்.. அவனுக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா ஆதித்யாவை இப்படிச் செய்திருக்க நிச்சயம் அவன் விட்டுருக்கவே மாட்டான்... அதனால் அவருடைய வைஃபுக்கும் இந்த விஷயம் தெரிஞ்சிருக்க வாய்ப்பில்லை..."

"என்னங்க, எதைச் சொன்னாலும் ஏதாவது பதில் சொல்றீங்க... எனக்கு என் பொண்ணு வேணுங்க.."

அணையை உடைத்து பொங்கும் ஆற்றைப் போல், நிற்காது வழியும் விழிநீரைத் துடைக்கக் கூட மனமில்லாமல் கதறிக் கொண்டிருக்கும் மனைவியை இறுகத் தழுவிக்கொண்டவன்,

"திவி, அபிமன்யுவும் அவன் கேட்ட எல்லா டாக்குமெண்ட்ஸையும் கொடுத்திட்டான்.. ஆனால் அவன் ஏன் இன்னும் அஷுவைக் கொண்டு வந்து விடலைன்னு தெரியலை... நீ அஷுவை நினைச்சு ரொம்பக் கலங்கிப் போவன்னுதான், நேரில சொல்ல நானும், அபிமன்யுவும் வந்தோம்... நாங்க கிளம்பறோம்... நீ மாம்க்கூடயோ அல்லது ரோஹி கூடவோ இரு... தனியா இருக்காத... நாங்க எப்படியும் ஆதித்யா இருக்கிற இடத்தைக் கண்டு பிடிச்சு அஷுவை கூட்டிட்டு வர்றோம்..." என்றான் கனிவாக...

எத்தனை தான் எடுத்துரைத்தாலும் ஆறுதலும் சமாதானமும் அடையாது தவித்திருக்கும் மனைவியைத் தன் அன்னையின் கரத்தில் ஒப்படைத்த அர்ஜுனுக்கு அப்பொழுது தான் தெரிந்தது, ஏற்கனவே சில நிமிடங்களுக்கு முன்னரே அபிமன்யு வீட்டை விட்டு வெளியில் சென்றது...

தானும் அலுவகத்திற்குச் செல்ல, ஆனால் அபிமன்யுவும், அர்ஜுனும் காவல்துறைக்குச் செல்லாமல், அவளைச் சென்னையில் தேடுவது வைக்கோல் போருக்குள் ஊசியைத் தேடுவது போலாகியது...

***************************************

அங்கு ஹோட்டலில் இரவு முழுவதும் அழுது கெஞ்சிய அஷ்வினியை இறுக்க அணைத்து தூங்க வைக்க ஆதித்யா முயற்சிக்க, தன்னைத் தழுவி இருப்பவனின் கரத்தை வெடுக்கென்று உதறியவள் கட்டிலை விட்டு இறங்க முனைந்தாள்...

"ம்ப்ச் அஷு... நீ என்ன செய்தாலும் நிச்சயம் இன்னைக்கு நைட் நீ என்கூடத் தான் இருக்கப் போற... பேசாம வா..." என்று அவளின் இடையை எட்டிப் பிடித்து இழுத்து தனக்குள் அடக்கிக் கொள்ள, ஏற்கனவே அசந்துப் போயிருந்தவள், இதில் நாள் முழுவதும் உணவு வேறு உண்ணாது இருந்ததால் சோர்ந்துப் போயிருந்தவள், ஆதித்யாவின் வலுவான உடல் பலத்திற்கு முன் ஒன்றும் செய்ய இயலாதவளாய் பல நிமிட போராட்டங்களுக்குப் பிறகு மெள்ள மெள்ள அடங்க, மணி விடியற்காலை மூன்றைத் தொடும் நேரம், அசந்துக் களைத்துப் போய் அவனின் இறுக்கிய அணைப்பிற்குள்ளேயே உறங்கியும் போனாள்...

அவளின் மேனி முழுவதும் கிட்டத்தட்ட தன் மீது படர்ந்திருக்குமாறு தழுவி படுத்திருந்த ஆதித்யா மெள்ள குனிந்துப் பார்க்க, அழுது கரைந்திருந்ததால் முகம் முழுவதும் சிவந்து வீங்கிப் போய் நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தவளின் நெற்றியில் மென்மையாக முத்தம் பதித்தவனுக்கு, இன்றைய இரவின் இன்பத்தை, பெரும் துன்பம் பிந்திய நாளில் தொடரும் வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று அவனது அறிவிற்குத் தெரிந்திருந்தாலும், தனது இந்த விபரீதச் செயல் அபிமன்யுவின் இதயத்தினுள், மிகப் பயங்கரமான விவரிக்க இயலாத பழிவாங்கும் உணர்ச்சியை உருவாக்கியிருந்ததைப் பகிரங்கமாகவே உணர்ந்திருந்தாலும், அந்த உஷ்ணமான சூழ்நிலையிலும் இந்தப் பாடலின் வரிகள் நினைவுகளில் வந்ததில், அவனையும் அறியாது அவனது உடல் சிலிர்த்தது...

இதயம் உருகித்தான் கரைந்து போவதை, பார்க்கிறேன் நான் பார்க்கிறேன்..

இந்த நிமிடம் தான் இன்னும் தொடருமா, கேட்கிறேன் உனை கேட்கிறேன்..

இது என்ன இன்று வசந்த காலமா?

இடைவெளி இன்னும் குறைந்து போகுமா?

இப்படி ஓர் இரவும், அட இங்கு வந்த நினைவும் மறக்குமா?

சுத்துதே சுத்துதே பூமி... இது போதுமடா போதுமடா சாமி...

சுத்துதே சுத்துதே பூமி... இது போதுமடா போதுமடா சாமி...

ஆழ்ந்த நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தவளின் முகத்தைத் தாடையைப் பற்றி மெள்ள நிமிர்த்தியவன், கதறி அழுதிருந்ததால் செக்கச்சிவந்திருந்த நுனி மூக்கின் மீது, தன்னவள் உணராதவண்ணம் மென்மையாக முத்தம் பதித்தவன், ஒற்றியிருந்த இதழை அவளைவிட்டு விலக்க மனமில்லாது தன் உதடுகளைக் கீழிறக்க, பெண்ணவளின் செவ்விய அதரங்களை அவளுக்கு வலிக்குமோ என்பது போல் மென்மையிலும் மென்மையாகச் சிறைப் பிடித்தவன், நீண்ட நேரம் முத்ததில் மூழ்க, உறக்கத்திலேயே மூச்சு திணறவும் முகத்தைத் திருப்பிவளை சில நொடிகள் ஆழ்ந்து பார்த்திருந்தான் ஆதித்யா...

நாளைய விடியல் நிச்சயம் தங்கள் இருவரின் வாழ்க்கையிலும் கடும் சூறாவளியை, பெரும் புயலை வீசப் போகிறதென்று அறிந்திருந்தாலும், இந்த இரவை, என்னவளுடனான எனக்கு எதிர்பாராதவிதமாகக் கிடைத்த அற்புத முதல் இரவை, நான் எதனை நினைத்தும் சஞ்சலப்பட்டுக் கழிக்க விரும்பவில்லை என்ற உணர்வில் மீண்டும் மென்மையாக அவளின் இதழில் தன் இதழ் ஒற்றி எடுத்தவன், தன்னவளின் கழுத்தைச் சுற்றிப் போட்டிருந்த தன் கரத்தில் அழுத்தத்தைக் கூட்டி, மேலும் தன்னோடு இறுக்கிக் கொண்டு தானும் கண்களை மூடினான்....

*******************************

தங்களின் அலுவலகத்தின் அறைக்குள் இருந்த கடிகாரம் நேரத்தை அடித்துச் சொல்ல, திரும்பி கடிகாரத்தைப் பார்த்துப் பின், ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்ட அர்ஜுனின் விழிகளில் மகளைக் காணாத தவிப்புத் தெரிந்தது என்றால், அபிமன்யுவின் விழிகளிலோ, தங்களைச் செயலற்றது போல் நிற்க வைத்திருந்த ஆதித்யாவின் மீதான ஆங்காரமே படர்ந்திருந்தது...

வீட்டில் இடது புறம் ரோஹினியும், வலது புறம் மாமியார் ஸ்ரீயும் அமர்ந்திருக்க, நடுவில் அமர்ந்து கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்த திவ்யா கடிகார சத்தத்தில் திடுக்கிட்டு நிமிர, வீட்டிற்குச் செல்லாமல் தங்களின் அலுவலகத்திலேயே தங்கிவிட்ட ஹர்ஷாவும், அபிஷேக்கும் அதே நேரத்தில் தங்கள் அறையில் இருந்து கடிகாரத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தனர்...

மணி ஐந்து...

ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு, ஐந்து என்று அடித்து ஒலித்த கடிகாரத்தின் சத்தம், ஹோட்டலின் அறையில் ஆதித்யாவின் இறுகிய அணைப்பிற்குள் ஆழ்ந்த நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்த அஷ்வினியின் செவிகளிலும் நுழைந்ததில் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள் அந்தப் பேதை...

அனைவரின் கண்களும் அவரவர்களின் அறையில் இருந்த கடிகாரத்தில் நிலைத்து நின்றது...

வெடுக்கென்று கட்டிலில் இருந்த எழுந்த அஷ்வினியைக் கண்டு தானும் எழுந்த ஆதித்யா,

"ஓகே.. அஷு, பாத்ரூம்ல புது டூத் ப்ரஸ், பேஸ்ட் எல்லாம் இருக்கு, ரிஃப்ரெஷ் பண்ணிட்டு வா... இல்லைன்னா உங்க அண்ணா நான் என்னவோ உன்னைப் பண்ணிட்டேன்னு சண்டைப் போட போறான்..." என்று குறும்புடன் புன்னகைத்தவனைக் கண்டு அதிர்ந்தவள், மீண்டும் ஒரு முறை கடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, விடுவிடுவென்று குளியல் அறைக்குள் நுழையவும், அபிமன்யுவின் அலைபேசிக்கு குறுந்தகவல் அனுப்பினான் ஆதித்யா...

"We are on our way to your home... Buckle Up - Adithya"

உன் வீட்டிற்கு நாங்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்ற தகவல் தன் அலைபேசியில் ஒளிர்ந்துமே அதிர்ந்து வெடுக்கென்று அபிமன்யு எழுந்த வேகத்தில், அவன் அமர்ந்திருந்த நாற்காலி வெகு தூரம் போய் விழ, அவனது ஆக்ரோஷத்தில் தானும் எழுந்த தந்தையிடம் விஷயத்தைப் பகிர்ந்துவிட்டு தன் கார் இருக்கும் இடத்தை மின்னல் வேகத்தில் அடைய, அவனைப் பின் தொடர்ந்து வந்த அர்ஜுனை சுமந்து கொண்டு அபிமன்யுவின் கார் மின்னல் வேகத்தில் பறந்தது...

**********************************

தன்னருகில் அமர்ந்து, கார் ஜன்னலின் வழியே வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருப்பவளின் உள்ளம் சுனாமியாய் சுழன்று மேலெழுந்து தன்னை அடியோட அமிழ்த்தி மூழ்கக் காத்திருக்கின்றது என்று ஆதித்யா அறிந்திருந்தான்...

இரவு முழுவதும் தன் அணைப்பிற்குள் அடங்கியிருந்தவாறே ஓயாமல் அழுது கொண்டிருந்தவளின் இதயத்தை, கூரிய கோடாரியைக் கொண்டு வெட்டியதால் இரண்டாகப் பிளந்தது போல் வேதனையளித்த அவளின் நிலையை, தங்களுக்குள் நடக்கும் யுத்தத்தில் அப்பாவியான இவளைப் பகடைக்காயாக உபயோகப்படுத்துவதை உணர்ந்த தன் நிலையை நினைத்து வேதனையாகவும், வெறுப்பாகவும் இருந்தது...

ஆனால் அஷ்வினியும் அறியாத ஒன்று...

அவள் மயக்கத்தை அளிக்கும் மருந்து கலந்திருந்த பானத்தை அருந்தியதும் ஆதித்யாவின் மீது சாய்ந்த அந்த நொடியே, அவனின் கட்டுப்பட்டிற்குள் அடைந்திருந்த காதல் கட்டவிழ்ந்து பறக்கத் துவங்கியிருந்தது...

ஹோட்டலின் அறையில் அவளைப் படுக்க வைத்து, கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரங்கள் அவள் அருகில் தான் அமர்ந்திருந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும், இறுக்கி மூடிய கண்களுடன், இறுக்கத்தில் இருந்து தளர்ந்த மனதுடன் அவனின் இதயம் பரபரத்தது, தன்னவளைத் தனக்கு மட்டுமே உரியவளாக அந்நேரமே ஆட்கொள்வதற்கு...

ஆனால், திருமணத்திற்கு முன்பே பெண்ணவளிடம் உரிமைக் கொண்டாட காதலில் நிரம்பி வழிந்திருந்த ஆதித்யாவின் மனம், அவனை நெறி முறை இழக்க விடவில்லை...

அபிமன்யு தனக்கு வேண்டிய ஆதாரங்களை அவன் கொடுத்துவிட்டான் என்று தெரிந்ததும், அவனைப் பழிவாங்குவதற்காகத் தான் அவளைத் தன்னுடன் இரவு தங்க வைக்கின்றேன் என்று தனக்குள்ளே கூறிக் கொண்டாலும், இப்பொழுது இருக்கும் நிலையில் அதிநிச்சயமாகத் தங்களின் திருமணம் நடக்க வழியில்லை... அதற்கு இருவரும் நீண்ட காலம் காத்திருக்க வேண்டும் என்பது போல் அச்சுறுத்தியது, தற்போது நிலவும் பயங்கரச் சூழ்நிலை...

ஆக இன்று ஓர் இரவாவது என்னவள் என்னுடன் வெகு அருகாமையில் இருக்க வேண்டும் என்று அவனையும் அறியாது அவனின் காதல் கொண்ட மனம் தவித்திருந்ததால் தான், அன்றைய இரவு முழுவதிலும் அவளை விடாது அணைத்தவாறே படுத்துறங்கியது...

தன் உள்ளம் கவர்ந்தவனின் மனதை புரிந்து கொள்ள இயலாது, அவனின் அஞ்சா நெஞ்சத்தை நினைத்து அதிர்ந்து கலங்கியிருந்தவள், தன் குடும்பத்தினரைக் நினைத்து, முக்கியமாக இரவு முழுவதிலும் தன்னைக் காணாது துடித்திருக்கும் அன்னையை நினைத்து வேதனையில் உழன்று கொண்டிருந்தவள் மறந்தும் ஆதித்யாவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் இல்லை...

அவளின் மலர் இதயத்தின் வலியை உணர்ந்தவனாக, இறுக்கமான அந்தச் சூழ்நிலையை மாற்ற நினைத்தவன்,

"அதான் உன் வீட்டுக்கே உன்னைக் கொண்டு போய் விடுறேன்ல, அப்புறம் ஏன் இவ்வளவு அழகான மூஞ்சிய இப்படித் தூக்கி வச்சிருக்க?" என்ற நொடியே வெடுக்கென்று அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் அதீத சினத்தில் மீண்டும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்...

அவளின் செய்கையில் இதழ்கள் பிரித்து அழகாய் சிரித்தான் அஷ்வினியின் மனம் கவர்ந்தவன்...

"அஷு இது ஒரு வகையில் நமக்கு ஃபேவர் [favor] தாண்டி... நேத்து நைட் முழுசும் நீ என்கூடத் தான் இருந்தன்னு உங்க வீட்டுல எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிருக்கும்... நீயே பார்த்துட்டு இரு, கூடிய சீக்கிரம் நம்ம மேரேஜுக்கு உங்க வீட்டுல அரேஞ் பண்ணுவாங்க பாரு...."

அவனின் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் அஷ்வினிக்கு அதிர்ச்சிக்கு மேல் அதிர்ச்சி அளித்தது...

"ஏங்க உங்களுக்கு எல்லாமே விளையாட்டா இருக்கா? நான் உங்களை லவ் பண்றது ரோஹியைத் தவிர எங்க வீட்டுல யாருக்குமே தெரியாது... இப்ப நான் உங்க கூட ஒரு நாள் முழுக்க இருந்திருக்கேன்னா என்ன நினைச்சிருப்பாங்க? நீங்க என்னைக் கடத்திட்டு போயிட்டதா நினைக்க மாட்டாங்களா? நைட் முழுக்கவும் எங்க மாம், டாட் எல்லாரும் எப்படித் துடிச்சுப் போயிருப்பாங்க... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நாம் ரெண்டு பேரும் எங்க வீட்டுல காலடி எடுத்து வைக்கிற நேரத்தில் அவங்க மனநிலை எப்படி இருக்கும்? என்ன எரிமலை வெடிக்கப் போகுதோன்னு நானே அரண்டுப் போய் இருக்கேன், உங்களுக்குக் கொஞ்சம் கூட ஸீரியஸ்னஸ்ஸே கிடையாதா?"

காரை செலுத்திக் கொண்டே சாலையின் மீது கண்களைப் பதித்திருந்தவன் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து, தன் வலிய உதடுகளில் புன்னகையைப் படரவிட்டுக் கண் சிமிட்டியவன் மீண்டும் சாலையை நோக்கி கண்களைத் திருப்பினான்...

அவனின் அலட்சியத்தில், வானைத் தொடும் அளவிற்கு நெஞ்சத்தில் ஊறியிருக்கும் அவனின் தைரியத்தில் வெறுத்துப் போனவளின் விழிகளில் நீர் ததும்பத் துவங்க, அதற்குப் பிறகு ஆதித்யாவை திரும்பியும் பாராது அமர்ந்து வர, மௌனமே இருவரின் மொழியான அந்த நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு ஒரு வழியாக வீடு வந்து சேர்ந்தனர் இருவரும்...

***************************************

அரண்மையைப் போன்ற மிகப் பெரிய வீட்டின் வெளிப் புற கம்பீர அழகைப் ரசித்துப் பார்த்தவாறே காரை விட்டு ஆதித்யா இறங்க, உச்சி முதல் பாதங்களின் நுனிவரை வெளிப்படையாக நடுங்க, அப்படியே கால்களின் கீழ் இப்பூமி இரண்டாகப் பிளந்து தன்னை இந்த நிமிடமே உள்ளிழுத்துக் கொள்ளாதா என்ற ஏக்கத்தில், வேதனையில் உதறலுடன் அவனுடன் இணைந்து அஷ்வினி நடந்து வர, இருவரும் அவர்களையும் அறியாது ஒரு சேர தங்களின் வலது காலை எடுத்து வைத்து வீட்டிற்குள் நுழையவும், அவர்களுக்காக முன் அறையில் அமர்ந்து காத்திருந்த அர்ஜுன், அபிமன்யு உட்படக் குடும்பத்தினர் அனைவரும் வெடுக்கென்று எழுந்தனர்...

அஷ்வினியைக் கண்டதும் திவ்யா அழுகையில் வெடித்தவள் அவளை நோக்கி நடக்கக் காலடி எடுத்து வைக்க, தனது வலதுப் புறம் நின்றிருந்த மனையாளை அர்ஜுனின் வலதுக் கரம் சட்டென்று இழுத்துப் பிடித்தது...

தங்களின் வரவை எதிர்பார்த்து அங்குக் கூடியிருந்த அனைவரையும் கண்டு திகைப்போ, கலக்கமோ, சஞ்சலமோ என்று எந்த வித திகில் கலந்த உணர்வுகளோ கடுகளவும் இல்லாது, லவலேசமும் அச்சமற்ற பார்வையை அறையைச் சுற்றி வீசியவாறே இதழில் மென்னகை பூக்க, மலர்ந்த முகத்துடன் கம்பீரமாக உள்ளே நுழைந்த ஆதித்யாவை விழிவிரியப் பார்த்திருந்தனர் பெரியவர்கள் என்றால்,

இதயத்தில் ஆங்காரமும் ஆக்ரோஷமும் ஒரு சேர கொதித்துக் கொண்டிருக்க, விவரிக்க இயலாத சினம் மிதமிஞ்சிய ஆவேசத்திற்கு இடம் கொடுத்திருந்ததில் வெகுண்டெழுந்த மனதை கட்டுப்படுத்த, வெகுவாகப் போராடிய அபிமன்யுவின் சுட்டுப் பொசுக்கிவிடும் அனல் கக்கும் பார்வையை, தன் விஷமம் கலந்த விழிகளோடு எதிர் கொண்ட ஆதித்யா அவர்களை மேலும் நெருங்கியவன், அபிமன்யுவை நோக்கி ஒரு இகழ்ச்சி நகையை வீசினான்...

நடந்து கொண்டிருக்கும் அனைத்தையும் வழக்கம் போல் முகத்தில் எந்த வித உணர்ச்சிகளையும் காட்டாது, இறுக்கமான உதடுகளுடனும், ஆதித்யாவை அங்குலம் அங்குலமாக ஆராயும் ஈட்டிப் பார்வையுடனும், தன் மனைவியைப் பிடித்திருந்த கரத்தில் இறுக்கத்தைக் கூட்டி தன் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்ட அர்ஜுனைக் கண்ட ஹர்ஷாவின் புதல்வன், அவனின் நிதானத்தையும், உணர்ச்சிகள் துடைத்த முகத்தையும் பார்த்து வியந்துப் போனவனாக,

"வாவ்... ஐ ஆம் இம்ப்ரெஸ்ட் மிஸ்டர் அர்ஜுன்... என்ன நிதானம், என்ன பொறுமை? நிச்சயம் நீங்க இதை உங்க மகனுக்குக் கத்துக் கொடுத்தே ஆகணும்... இல்லைன்னா அவன் எங்க டாட்டையே எதிர்த்து அவ்வளவு கோபமா பேசியிருக்கமாட்டான்.." என்றான், தன் அழகிய வசீகரிக்கும் உதடுகளில் இகழ்ச்சிப் புன்னகையைச் சிந்தியவாறே.

அவனின் கிண்டலில் மேலும் ரத்த நாளங்கள் வெடித்துவிடும் அளவிற்கு விரிவடைய, கரங்கள் முழுவதும் நரம்புகள் புடைக்க, ஆதித்யாவையே கூர்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அபிமன்யுவை நகைக்கும் விழிகளுடன் இமைகள் சிமிட்டாது பார்த்த ஆதித்யா, மேலும் இதழ்களை விரித்துச் சிரித்து, "மிஸ்டர் அர்ஜுன்... ம்ஹூம்..." என்றுவிட்டு, பின் லேசாகத் தலைக் குனிந்து தன் வலதுக் கர விரல்களால் நெற்றியைத் தடவியவன்,

"எப்படியும் கூடிய சீக்கிரம் உங்களுக்கு மருமகன் ஆகப் போறேன், ஸோ அங்கிள்னே கூப்புடுறேனே..." என்ற அந்த நொடியில், தன்னை அரண் போல் சுற்றியிருந்த கட்டுப்பாட்டுக்கள் அனைத்தையும் காணாமல் தொலைத்தான் அபிமன்யு...

கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த உள்ளத்துடன், அந்த விநாடியே ஆதித்யாவைக் கொன்று புதைத்து விடும் உறுதியோடு விருட்டென்று ஆதித்யாவை நோக்கி அடி எடுத்து வைக்க எத்தனித்தவனின் கரத்தை, தன் இடது கரத்தால் பிடித்த அர்ஜுன், ஒரு முறை மகனை நோக்கிவிட்டு, பின் திரும்பி ஆதித்யாவைப் பார்க்க, சட்டென்று தன் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த அஷ்வினியின் இடையைத் தன் இடது கரத்தால் இழுத்த ஆதித்யா, அவளை இறுக்கிப் பிடித்தவாறே தன் தோள்வளைவுக்குள் கொண்டு வந்தான்....

"அபிமன்யு... உனக்கு இதை நான் சொல்லணும்னு அவசியம் இல்லை... ஏன்னா உனக்கே தெரியும், நாம் எப்ப முதன் முதலா பார்த்தோம்னு... அப்பவே, அந்த வயசிலேயே, நான் அஷுவை என் மனசுக்குள்ள புதைச்சு வச்சுக்கிட்டேன்.. இத்தனை வருஷமும் என் மனசுக்குள்ள பொத்தி வச்சிருந்தவளை இனி யார் சொன்னாலும் விட்டுக் கொடுக்க மாட்டேன்... இவ யாரா இருந்தாலும் இனி என்னுடையவ... எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவ... எப்ப இருந்தாலும் என் அஷுவை நான் எடுத்துக்குவேன்... அது உன்னால மட்டும் இல்ல, யாராலயும் தடுக்க முடியாது.." என்றான் தன் பார்வையை அர்ஜுனின் மேலும் ஆழ்ந்து பதித்து..

தங்களின் வீட்டிற்கே வந்து, அனைவரின் கண்களுக்கும் எதிரே தங்களின் மகளை அணைத்துக் கொண்டு நிற்பது மட்டும் அல்லாமல், தன் கணவனின் மீதே தன் விழிகளைப் பதித்தவாறே 'என்னைத் தடுக்க ஒருவராலும் முடியாது' என்று அஞ்சா நெஞ்சத்துடன் கூறுபவனைக் கண்ட திவ்யாவிற்கு மயக்கமே வரும் போல் இருக்க, தன்னை இறுக்கப் பற்றியிருந்த தன் கணவனின் விரல்களை, அவன் விரல்கள் முறிந்துவிடும் அளவிற்கு அழுந்த பற்றினாள்...

அவளின் அதிர்ச்சியை உணர்ந்தவனாக அர்ஜுன் அவளைத் தன் தோள் வளைவுக்குள் கொண்டு வர, ஆதித்யாவின் பேச்சையும், அவன் நிற்கும் தோரணையையும், தன்னைப் பற்றியிருக்கும் விதத்தையும் கண்ட தன் அண்ணனின் முகத்தில் வெடிக்கும் சீற்றத்தைக் காணப் பொறுக்காது, ஆதித்யாவைவிட்டு விலக நினைத்த அஷ்வினி நகர முற்பட, சட்டென்று அவளை மீண்டும் இழுத்தவன் ஒரு அங்குலம் கூட நகரமுடியாத படி திரும்பவும் அவளின் இடைப் பற்றினான்...

இந்நிலையில் தன் அன்னையை நிமிர்ந்துப் பார்த்த அஷ்வினியின் கண்களில் தெரிந்ததெல்லாம், மிதமிஞ்சிய கலக்கமே...

தன்னவளின் அதிர்ச்சியை, அணைத்திருக்கும் கரத்தில் அவளின் மேனியில் ஊடுருவிய நடுக்கத்தைக் கொண்டு உணர்ந்து கொண்ட ஆதித்யா, அவளின் முகத்தை நோக்கி குனிந்தவன்,

"அஷு, யார் என்ன சொன்னாலும் நான் கட்டுற தாலி தான் உன் கழுத்துல ஏறும்... நான் இந்த உலகத்துல இருக்கும் வரை நீயும் இருப்ப... புரியுதா?" என்றான் அழுத்தம் திருத்தமாக, வார்த்தைகளில் அதிக அழுத்தத்தையும் கொடுத்து..

அதாவது நான் இறந்தாலும் கூட உன்னைத் தனித்துவிட மாட்டேன், என்னுடனேயே அழைத்துச் செல்வேன் என்று பொருள் படப் பேசியவன் தனது இடது கையால் அவளின் இடையை வளைத்துப் பிடித்திருந்ததால், சரிந்திருந்த அவளின் சுடிதார் துப்பட்டாவை வலது கையால் எடுத்து அவளின் மீது போட்டு மார்பை மறைத்தவன், அவளின் கன்னம் பற்றித் தன் முகம் நோக்கி நிமிர்த்தி அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தும் அசராமல், மென்மையாக அவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்...

ஏற்கனவே அவன் தைரியமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் இதயமே உறைந்தது போல் நின்றிருந்த பெண்கள், இப்பொழுது முத்தமிடும் அவனின் செயலில் பேரதிர்ச்சி கொள்ள, அஷ்வினியை விட்டு விருட்டென்று நகர்ந்த ஆதித்யா, கோபத்தில் உடல் நடுங்கி நின்றிருந்த அபிமன்யுவை வீட்டின் வாயிலில் நின்று திரும்பிப் பார்த்தவன், நேற்று காலையில் அவன் அறையில் செய்தது போல் குறும்புப் புன்னகையைச் சிந்திவிட்டு, கண்களைச் சிமிட்டி வேளியேறினான்...

என் கண் சிமிட்டலிற்கான அர்த்தம் இப்பொழுது விளங்குகிறதா அபிமன்யு என்பது போல்...

ஆதித்யா வெளியேறியதும் ஓடி வந்து அன்னையைக் கட்டி அணைத்த மகளை அதிர்ச்சியுடன் திவ்யா பார்த்திருக்க, ஆக்ரோஷத்தை அடக்கத் தெரியாது இன்னமும் தன் கையைப் பற்றி அடக்கி நிறுத்தி வைத்திருக்கும் தன் தந்தையைக் கண்ட அபிமன்யு வெடுக்கென்று அவன் கரத்தை உதறிவிட்டு தன் அறைக்குச் செல்ல, வெற்றி புன்னகை முகத்தில் படர காரில் ஏறி அமர்ந்த ஆதித்யா அபிஷேக்கை அழைத்தான்...

"ஆதி, எங்கடா இருக்க? எங்கடா போன? நைட்டே உன்னை வரச் சொன்னேன்ல? ஏண்டா வரலை?"

"அபி, நான் அஷுவை அவ வீட்டுல விட்டுட்டேன்..."

"என்னது, அபிமன்யு வீட்டுக்கே போய்ட்டியா? டேய் அவன் வீட்டுக்கு ஏண்டா போன? அதுவும் தனியா? "

"ஏண்டா? என்னடா செஞ்சிடுவான் அவன்?"

"ஆதி, முதல்ல நீ அங்கிருந்து கிளம்பு... வீட்டுக்கு வா..."

"சரி கிளம்பறேன், அபி, ஒரு முக்கியமான விஷயம்... அஷுவோட டாட் என்னையும் அஷுவையும் ஒண்ணா பார்த்தும் ஒரு வார்த்தைக் கூடச் சொல்லலை... அவர் முகத்துல இருந்து என்னால் எதுவுமே கண்டுப்பிடிக்க முடியலை.. ஆனால் என்னைய பார்த்த அந்த நிமிஷமே அபிமன்யுவுக்கு என்னைத் துவம்சம் பண்ணிடணும் ஆக்ரோஷம் வந்துச்சு, என்னைய அங்கேயே, அதே இடத்திலேயே சுட்டு பொசுக்கிடணுங்கிற அளவுக்கு ஆத்திரத்தில இருந்தான், பட் அவனால் எதுவுமே செய்ய முடியாத அளவுக்கு அவன் கையை அவங்க டாட் இறுக்கிப் பிடிச்சிட்டு இருந்தாரு... அதனால, அவனால ஒரு இஞ்ச் கூட இன்னைக்கு நகர முடியலை... ஆனா அவன் இப்ப அடிப்பட்ட புலி அபி... இந்த நிமிஷம் அவனுடைய கையை அவங்க டாட் கட்டிப் போட்டிருக்காரு... இதோ, இப்ப கூட அவன் வெளியில் வந்து என் கூடச் சண்டைப் போட்டுருக்கலாம், ஆனால் அவனால இப்ப எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை... ஆனா அவன் இதே மாதிரி அமைதியா இருக்க மாட்டான்.. நிச்சயம் அவங்க அப்பாவே தடுத்தாலும் அவருக்குத் தெரியாம நம்மை எப்பவும் போலப் பழிவாங்க ஆரம்பிப்பான்.. இந்த முறை அவனுடைய கோபத்துடைய அளவு ரொம்பப் பெரிசு, ஆனால் எனக்கு வேற வழி தெரியலை அபி... அஷுவை எனக்குக் கொடுங்கன்னு கேக்கிறதுக்கு இது தான் எனக்கு இருந்த ஒரே சான்ஸ்... அதனால் அவங்ககிட்ட நேரிடையாவே கேட்டுட்டேன்.. ஆனால் அபிமன்யு எங்களைச் சேர விடமாட்டான்.. அது நிச்சயம்... ஏற்கனவே ஆத்திரத்தில இருந்தவனுக்கு இப்ப நான் இன்னும் கோபத்தை மூட்டிட்டு வந்திருக்கேன்... இனி அவன் எந்த எல்லைக்கும் போகத் தயாராக இருப்பான்... பிஸ்னஸ்ல அடிச்சா அத நாம பார்த்துக்கலாம்... ஆனால் ஒரு முக்கியமான விஷயத்துல நான் ரொம்பக் கேர்ஃபுல்லா இருக்கணும்..."

"யெஸ் ஆதி... ஐ நோ... ரதி.."

அபிஷேக் கூறிய நாளில் இருந்து அடுத்த முப்பவதாவது நாள் கல்லூரிக்குச் சென்ற அவர்களின் தங்கை ரதி காணாமல் போனாள்....

மகாபாரதம் என்னும் காவியத்தில் வீரம், விவேகம், காதல், ஒழுக்கம் என்ற நற்பண்புகள் இருந்தாலும், அதே சமயம் வெறுப்பு, சூழ்ச்சி, வஞ்சினம், வஞ்சகம் என்று அறம் அல்லாத எதிர்மறை குணங்களும் இருந்தது... அது சரித்திரம்...

அன்று நடந்த குருஷேத்திரப் போருக்கு ஒரு பெண் முழு முதற்காரணம் அல்லாவிட்டாலும், அவளும் ஒரு முக்கியக் காரணம்... போரில் வெற்றி இருவரில் ஒருவருக்குத் தான் என்றாலும், அழிவு என்பது இரு படையினருக்குமே சமம்...

ஆனால் அன்றைய குருஷேத்திரப் போருக்கும் இங்கு நடந்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் போருக்கும் உள்ள ஒரே ஒரு வித்தியாசம்...

இங்கு இருவருமே தங்களின் எதிரியைப் பழியெடுக்கப் பணயம் வைத்தது அடுத்தவனின் மனைவியை அல்ல... தங்களின் மனம் கவர்ந்தவர்களை... இவர்களின் ஆக்ரோஷமான இந்தப் போரின் முடிவு?


அழிவா அல்லது ஆக்கமா?

யுத்தம் தொடரும்!
 

JLine

Moderator
Staff member
1603387866656.png

1603386561633.png

ஆதித்யா வீட்டை விட்டு வெளியேறியதுமே ஓடி வந்து அன்னையைக் கட்டி அணைத்த மகளை அதிர்ச்சியுடன் திவ்யா பார்த்திருக்க, ஆக்ரோஷத்தை அடக்கத் தெரியாது இன்னமும் தன் கையைப் பற்றி அடக்கி நிறுத்தி வைத்திருக்கும் தன் தந்தையைக் கண்ட அபிமன்யு, வெடுக்கென்று அவன் கரத்தை உதறிவிட்டு தன் அறைக்குச் செல்ல, அஷ்வினியின் கதறலைக் காண இயலாது பாட்டி ஸ்ரீயும், ரோஹினியும் அவளைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டார்கள்.

தன்னைக் காணப் பிடிக்காதது போல் திரும்பி தந்தையையே பார்த்திருந்த அன்னையின் முகத்தை, தன்னை நோக்கி நிமிர்த்திய அஷ்வினி "மாம்..." என்று கதற, தாடையைப் பற்றியிருந்த மகளின் கரத்தை மெதுவாக நீக்கியவள் விழிகளில் நீருடன்,

"நான் நினைச்சுக் கூடப் பார்க்கலை அஷு, நீ இப்படிப் பண்ணுவேன்னு, நைட் முழுசும் என் உயிரு என் கையில இல்லைடி... ஆனா நீ... எப்படிடி அவன் கூட ராத்திரி முழுக்க..." என்று முடிக்க இயலாதவகையில் திவ்யாவின் தொண்டை பேரதிர்ச்சியால், அழுகையால், வேதனையால் அடைத்தது.

"திவி, நீ கொஞ்சம் பொறுமையா இரு... என்ன நடந்ததுன்னு முழுசா தெரியாம வார்த்தைகளை விட்டுறாத..." என்ற அர்ஜுன் திரும்பி ரோஹினியைக் கண்டு திவ்யாவை நோக்கி 'அவளைப் பார்த்துக்கொள்ளுமாறு' தலை அசைத்துச் சைகை செய்தவன், "என் கூட வா அஷு..." என்றுவிட்டுப் படியேறினான்....

தாத்தா பாட்டி இருவரையும் ஒரு முறை நீர் வழியும் கண்களோடு பார்த்தவள் மெல்ல தன் தந்தையைப் பின் தொடர, தங்களின் அறைக்குள் மகள் நுழைந்ததும் கதவைத் தாளிட்ட அர்ஜுன் நீள்சாய்விருக்கையில் அமர்ந்தவன், தனது அருகில் வந்து உட்காரும்படி மகளை நோக்கி சைகையும் செய்தான்...


ஆனால் அஷ்வினியோ நின்ற இடத்தைவிட்டு நகரவில்லை...

எழுந்தவன் அவளின் கரம் பற்றி இருக்கையில் அமர வைத்து தானும் அருகில் அமர்ந்தவன், அவளின் இதயத்தையே ஆராய்ந்து கண்டறியும் வகையில் ஆழ்ந்துப் பார்க்க, தந்தையின் பார்வையில் குலைநடுங்கிப் போனவளாக உள்ளத்திற்குள் விவரிக்க இயலாத அச்சத்துடன் அவளின் அழகிய உடல் செயலற்றது போல் குளிரில் உறைய, தன் தந்தையின் பார்வையைச் சந்திக்கத் துணிவின்றித் தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தாள்...

சில நொடிகள் ஆழ்ந்த நிசப்தத்திற்குப் பிறகு கணீரென்று தன் கம்பீரக் குரலில், "அஷு, Look at me..." எனவும், தந்தையின் குரலில் விலுக்கென்று நிமிர்ந்துப் பார்த்தவளைக் கண்டதும், அவளின் முகத்தில் தெரிந்த திகைப்பையும், திகைப்பை அடுத்து நடுங்கும் விரல்களுடன் அவளது கை தனது துப்பட்டாவின் முனையை இறுக்கிப் பிடித்ததையும், தலை குனியாமல் பார்வையை மட்டும் தாழ்த்திப் பார்த்த அர்ஜுனுக்கு, சற்று முன் ஆதித்யா மிகுந்த உரிமையுடன் துப்பட்டாவை எடுத்து அவளின் மார்பை போர்த்தியது நியாபகத்தில் வந்தது...

பிரமை பிடித்தது போல் தன்னைப் பார்த்தது பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கும் மகளைக் கண்டவன், அவளின் வலதுக் கையை எடுத்து தன் விரல்களுக்குள் அடக்கி வைத்துக் கொண்டே,

"நான் அன்னைக்கே கேட்டேன் உனக்கும் ஆதித்யாவிற்கும் இடையில் ஏதாவது இருக்கான்னு? அபிமன்யுவுக்கும் ஆதித்யாவுக்கும் இடையில் நடந்த பிரச்சனைக்குக் காரணம் வெறும் வாய் சண்டையா இல்ல, உன்னை ஆதித்யா எதுவும் செய்ததுனால அபிமன்யுவுக்கும் அவனுக்கும் இடையில் பிரச்சனைகள் வந்ததான்னு? ஏன் அஷு என்கிட்ட அப்படி எதுவுமே இல்லைன்னு பொய் சொன்ன?" என்றான் நிதானமாக...

ஆனால் அவனின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் தன் மகள் தன்னை நம்பவில்லையே என்ற ஏமாற்றமும், இரவு முழுவதிலும் வெளியில் சொல்ல இயலாத வகையில் அவளைத் தேடியதில் களைப்பும், ஒரு இருபத்தி ஐந்து வயது இளைஞன் முன் தான் செயலற்று நிற்கும் சூழ்நிலையைத் தன் செல்ல மகளே உருவாக்கிவிட்டாளே என்ற அவமானமும் இருந்தது....

"ட... டாட்..." என்று குரல் நடுங்க தடுமாறுபவளைப் பார்த்தவன், அவளின் இதயம் என்ன விதமான சுழலில் சிக்கியிருக்கின்றது, எப்பேற்பட்ட பெருங்குழப்பத்தில் அகப்பட்டுத் திண்டாடிக் கொண்டு அவஸ்தைப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள், தங்களின் முன் நிற்க கூடக் கூனி அவமானத்தில் குன்றிப் போயிருக்கின்றாள் என்று தெரிந்தும், மீண்டும் மீண்டும் தன்னை ஆராய்ந்தவனின் கண்களைக் கண்டு அஷ்வினியின் உள்ளத்தில் கிலியும், புத்தியில் குற்ற உணர்வும் எகிறத் துவங்கியது...

"இவ்வளவு உரிமையுடன் உன்கிட்ட ஆதித்யா நடந்துக்குறதப் பார்த்தா...." என்று நிறுத்தியவன் சில விநாடிகளில் ஆழப் பெருமூச்சுவிட்டவன், எழுந்து தன் அறையின் கதவைத் திறந்து வெளியே போகுமாறு சைகை செய்யக் கதறித் துடித்துவிட்டாள் அர்ஜுனின் புதல்வி...

"டாட்.. ப்ளீஸ் டாட்... என்ன நடந்ததுன்னு கொஞ்சம் கேளுங்க டாட்... ப்ளீஸ் டோண்ட் இக்னோர் மி டாட்... எனக்குத் தாங்க முடியலை..."

மகளின் அழுகுரல் அர்ஜுனின் இதயத்தையும் கூரிய கத்திக் கொண்டு இரண்டாகப் பிளந்தது போல் வலிக்கத் தான் செய்தது...

"அஷு... எனக்கு உன் மேல கோபம் இல்லை.. நிச்சயமா கோபம் இல்லை... ஆனால் வருத்தமா இருக்கு... நான் உங்களுக்கு எந்த அளவுக்கு ஃப்ரீடம் கொடுத்திருக்கேன்னு உங்களுக்குத் தெரியும்... எனக்கு அபிமன்யு வேற, நீயும் ரோஹியும் வேற இல்லை.. நான் நினைச்சிருந்தா எப்பவோ உனக்கும் ஆதிக்கும் உள்ள தொடர்பை கண்டு பிடிச்சிருப்பேன்... ஆனா உன் மேல வச்ச நம்பிக்கையால மட்டும் தான் நான் உன்னை சந்தேகப்படலை... ஆனால் அதே நம்பிக்கையை என் மேல என் பிள்ளைங்க வைக்கலையேன்னு நினைக்கும் போது தான் வருத்தமா இருக்கு... அட் லீஸ்ட் என்கிட்ட மட்டுமாவது சொல்லியிருக்கலாமில்லையா? யு நோ மி வெரி வெல்... நான் எத்தனை தடவை உன்கிட்ட கேட்டேன்... எதுவா இருந்தாலும் என்னிடம் ஷேர் பண்ண உனக்கு உரிமை இருக்குன்னு? இருந்தும் ஏன் என்கிட்ட மறைச்ச அஷு? நீ மறைச்சதினால இப்ப நான் ஒரு சின்னப் பையனுக்கு முன்னாடி என் கையைக் கட்டிட்டு நிற்க வேண்டியாதா ஆகிடுச்சு பார்த்தியா?"

"டாட்... ஐ ஆம் ஸோ ஸாரி டாட்... ஒவ்வொரு முறையும் நீங்க கேட்கும் போது சொல்லிடணும் சொல்லிடணும்னு தோணும்... உங்க மேல நம்பிக்கை இல்லாம இல்லை டாட்... உங்க மேல ரொம்ப நம்பிக்கை வைச்சதுனால தான், எனக்குப் பிடிச்ச வாழ்க்கையை நீங்க மறுக்க மாட்டீங்கங்கிற நம்பிக்கையால தான், நான் ஆதியோட லவ்வையே அக்ஸெப்ட் பண்ணினேன்... ஆனால் அண்ணாவுக்கு அவங்களைக் கண்டாலே பிடிக்காது... அதே போல் ஒரு வேளை உங்களுக்கும் பிடிக்காமப் போயிட்டா, இல்லை அண்ணா உங்களை சம்மதிக்கவிடலைன்னா என்னாகுமோன்னு பயந்ததுனாலே தான், உங்ககிட்டேயும் மறைச்சிட்டேன் டாட்... கண்டிப்பா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரியாகிடும்னு என் உள் மனசு சொல்லிட்டே இருந்துச்சு... மாம்கிட்ட நான் ஃப்ரீயா [free] பேசறதைவிட உங்கக்கிட்ட தான் என் விவரம் தெரிஞ்ச நாளில் இருந்தே எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணிருக்கேன்.. இதுக்குன்னு ஒரு நாள் வரும், அப்ப உங்ககிட்ட மட்டும் என் மனசவிட்டு பேசணும்னு இருந்தேன் டாட்... ஆனால் அதுக்குள்ள இப்படி நடக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை டாட்..."

அவளை மீண்டும் ஒரு முறைக் கூர்ந்து பார்த்துவிட்டு, கதவை திறந்த தந்தையைக் கண்டவள் அவனின் கரத்தை இரு கரங்களாலும் இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டே,

"டாட்.. எனக்கு ஆதியை ரொம்பப் பிடிக்கும் டாட்... அவர் செஞ்சது ரொம்ப ரொம்ப தப்பு... அவருடைய பிரச்சனைக்கு என்னைய ஹாஸ்டேஜா யூஸ் பண்ணிக்கிட்டது தப்பு டாட்... அவர் செஞ்சது என்னைப் பொறுத்தவரை மன்னிக்க முடியாதது தான்... உங்களையும் மாம்மையும் அவரு கஷ்டப்படுத்துறதுக்கு அவருக்கு எந்த ரைட்ஸும் இல்ல, ஆனால் அதுக்கு ஒரு வகையில நானும் தானே காரணம்... நான் அவர் கூப்பிட்டவுடனேயே போகாம இருந்திருந்தால் இது நடந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லையே... அதுக்காக என்ன தண்டனை வேணாலும் எனக்குக் கொடுங்க டாட்... ஆனால் அதே சமயம் ஆதி இல்லாம என்னால இருக்க முடியாது டாட்... ப்ளீஸ் டாட்... ஆனால் அதுக்காக நான் வேணும்னே அவர்கூட நேத்து நைட் தங்கலை... நேத்து சும்மா என்கிட்ட பேசணும்னு ஃபோன் செஞ்சாரு.. அதனால் போனேன்.. ஆனால் அவர் இது மாதிரி செய்வாருன்னு கொஞ்சம் கூட நான் நினைக்கவே இல்லை டாட்... அகெய்ன், எனக்கு என்ன தண்டனை வேணும்னாலும் கொடுங்க, நான் தயாரா இருக்கேன், ஆனால் பேசாம மட்டும் இருக்காதீங்க, என்னால தாங்க முடியலை..." என்று தழுதழுத்தவளைக் கண்டு, ஒரு சில விநாடிகள் அமைதி காத்தவன், தன்னிலையை இழுத்துப் பிடித்து, போ என்பது போல் மீண்டும் சைகை செய்தான்...

தந்தையின் மௌனத்தில் ஊறியிருப்பது கோபமா, வெறுப்பா அல்லது வேதனையா என்று எந்த உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்தாது தன்னை வெளியேறச் சொல்லும் விதத்தில் துடிதுடித்து போனாள் அந்தச் சின்னப் பெண்....

விடாமல் அவன் கரத்தை அழுந்த பற்றியிருக்க, மகளின் முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் சிறு முடிக்கற்றையை மென்மையாக ஒதுக்கிவிட்டவாறே, "அஷு... ஐ நீட் ஸம் டைம்..." என்றவன் அவள் வெளியேறியதும், அவளைப் பின் தொடர்ந்து தானும் அறையைவிட்டு வெளியே வந்தவன், கீழே இருந்து தங்களின் அறையையே பார்த்திருக்கும் திவ்யாவை வா என்பது போல் தலை அசைத்துச் சைகை செய்தான்...

சிறு பெண் போல் விடுவிடுவென்று படிகளில் ஏறி வருபவளைக் கண்டு அவளின் உள்ளம் என்ன பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் என்பதனை உணர்ந்தவனாக, அவள் வந்ததும் தோளின் மீது கை போட்டு தன் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றவன் அவளைக் கட்டிலில் அமர வைத்து கதவை சாத்தினான்....

"என்னங்க... அஷு ஏதாவது சொன்னாளா? அந்தப் பையனுக்கும் அவளுக்கும் இடையில லவ் கிவ்னு எதுவும் இருக்கா?"

"என்ன திவி, இன்னும் சின்னப் பொண்ணு மாதிரி கேக்குற?"

"ஐயோ! நான் நினைச்சேங்க, என்னடா அவன் பிடிச்சு இழுக்கிறான், இவ பாட்டுக்கு பேசாம அவன் கூட ஒட்டிக்கிட்டு நிக்கிறாளே, அவன் முத்தம் கொடுக்கிறான், இவளும் மரம் மாதிரி இருக்கிறாளேன்னு நினைச்சேன்... இப்ப என்னங்க பண்றது? எப்படிங்க இது சாத்தியம்?"

"திவி, சாத்தியமா சாத்தியமில்லையான்னு அப்புறம் பார்க்கலாம்... இப்ப நீ அஷுவைத் தொந்தரவு செய்யாத... அவ ரொம்பப் பயந்துப் போயிருக்கா..."

"பயந்துப் போயிருக்கறவளா ஒரு இம்மி அளவுக்குக் கூட நமக்கு விஷயம் தெரியாம இப்படி ஒரு காரியத்தைப் பண்ணிருக்கா? சின்ன வயசிலேருந்தே அஷுவை என் மனசுக்குள்ள பொத்தி வச்சிருக்கேன்னு சொல்றானே, உங்க முன்னாலேயே அவன் கொஞ்சமும் அசராம இதச் சொல்றான்னா, அப்ப அஷுக்கிட்ட இத எப்பவோ சொல்லியிருப்பான்ல... அவ எல்லாத்தையும் நம்மகிட்ட இருந்து மறைச்சிட்டாளே? இதுல நம்ம கண்ணு முன்னாடியே அவன் அவ இடுப்பைப் பிடிச்சிட்டு எப்படி நின்னான், கொஞ்சம் கூட இவ அவனைவிட்டு விலகவே இல்லையேங்க..."

"என்ன திவி பேசுற? அவளைப் பத்தி மத்தவங்க எல்லாரையும் விட உனக்குத் தான் நல்லா தெரியும்.. அதுக்குள்ள ஏன் நீயே ஒரு முடிவுக்கு வர? நம்ம பிள்ளைங்களை நாம புரிஞ்சுகாம பின்ன வேற யாரால புரிஞ்சுக்க முடியும்? நாம் எல்லாரும் இந்த வயசைக் கடந்து தானே வந்திருக்கோம்... ஏன், நம்ம வாழ்க்கையில் நாம தப்பு எதுவுமே பண்ணலையா? இல்ல பண்ணாத மாதிரி நடிக்கறதா? முதல்ல அவகிட்ட பேசு.. அப்புறம் ஒரு அம்மாவா நீயே முடிவு எடு..."

சரி என்றவாறே மெல்ல தலை அசைத்து கணவனை விட்டு எழுந்தவள் ஏதோ நினைவு வந்தவளாக அவனின் முகம் நோக்கித் திரும்பி, தடுமாறும் குரலில்,

"ஏங்க அந்தப் பையன் அவளை எ... எதுவும்?" என்று ஒரு அன்னையாகத் தவிக்க, தத்தளித்து நிற்கும் தன் மனைவியைக் கண்ட அர்ஜூன் அவளின் விழிகளில் வழியும் நீரைத் துடைத்தவாறே,

"ம்ப்ச்... மனச போட்டு ரொம்ப குழப்பிக்காதடி... போ, முதல்ல அவகிட்ட போய் மனசுவிட்டு பேசு... ஆனா திரும்பவும் சொல்றேன், அவளைக் கடிஞ்சுக்காத, பொறுமையா டீல் பண்ணு..." என்றவன் குளியல் அறைக்குள் நுழைய எத்தனித்தான்...

"என்னங்க நீங்க என்ன பண்ணப் போறீங்க? இது எங்கப் போய் முடியப் போகுதோன்னு தெரியலையே? இதுல இந்த அபி வேற அந்தப் பையனை வெட்டவா குத்தவான்னு இருந்தான்னே, அவனை என்ன செய்யப் போறானோ? எனக்கு இதுங்களை நெனைச்சாலே நெஞ்சு பதறுதுங்க.."

"அபிமன்யுகிட்ட நான் பேசிக்கிறேன்... நீ கலங்காம இரு, எனக்கு இப்ப அதான் முக்கியம்... மற்ற விஷயங்களை நான் பார்த்துக்கறேன்..."

அழுது அரற்றிக் கொண்டிருந்தவளை ஒரு வழியாகச் சமாதானப்படுத்தியவன் குளியல் அறைக்குள் நுழைந்தான்...

**************************

அங்குத் தன் அறையில் அடிப்பட்ட வேங்கையைப் போல் உலாவி கொண்டிருந்த அபிமன்யுவின் எண்ணங்கள் முழுவதிலும், ஆதித்யா தன்னைச் செயலற்று ஸ்தம்பித்த நிலையில் கொண்டு வந்துவிட்டிருந்ததிலேயே நிலைத்து இருந்தது...

தன் தங்கையை அவன் அணைத்திருந்த விதத்தை நினைத்து அருவருப்பு படர்ந்தது அவன் முகத்தில்... வெறுப்பு எகிறிக் கொண்டிருந்தது... எதற்கும் ஆடாத மனதை, தளராத உள்ளத்தை, அசையாத இதயத்தை ஒரே நாளில் அசைத்துப் பார்த்துவிட்டானே அவன்...

தன் தலைமுடியை அழுந்தக் கோதி கட்டிலில் அமர்ந்தவன் இரு கரங்களையும் தலைக்குக் கொடுத்து குனிந்து அமர்ந்தவாக்கில்,

"உன்னை எங்கு தாக்குவது? எந்த இடத்தில் அடிப்பது? எங்கு அடித்தால் அதன் வலியை நீ ஆயுள் முழுமைக்கும் உணருவாய்?" என்று சன்னமான குரலில் வாய்விட்டுக் கூறிக் கொண்டிருந்த அபிமன்யுவின் மூளை வெகு விபரீதமான வழிகளில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தது...

ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தவனின், கண்களை இறுக்க மூடி எண்ணங்களின் அலைகளில் சிக்கிக் கொண்டிருந்தவனின் சிந்தனை சடாரென்று நின்று அறுபட்டது ஆதித்யாவின் கண்சிமிட்டலில்...

சீற்றம் தணியாமல், "உன் கண்ணே உனக்குப் பெரும் விரோதி ஆதித்யா... உனக்கு உன் மனதின் உணர்ச்சிகளை அடக்கவும் சக்தியில்லை, புத்தியின் போக்குகளை அலசவும் திறமையில்லை, இதயத்தின் வேட்கையை ஒடுக்கவும் தெரியவில்லை...”

“அனைவரையும் கவர்ந்து ஈர்க்கும் உன் ஹேஸல் கண்கள் உன் மனதை அப்பட்டமாக வெளிக் கொணருகின்றது... என்ன தான் அஷுவை பகடைக் காயாக எனக்கு எதிராக நீ உபயோகப்படுத்தியிருந்தாலும், அவளின் விழிகளில் வழியும் நீரைக் கண்டு நீ துடிதுடித்ததை நான் கண்டு கொண்டேன்... நீயே நினைத்தாலும் உன்னால் அவளுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க முடியாது... ஆனால் நான், நீ அல்ல ஆதித்யா... நான் வேறு... அபிமன்யு கிருஷ்ணா... உன் உணர்ச்சிகளையே எனக்கு ஆயுதமாக நான் உபயோகப்படுத்தி உன்னை வதைக்கின்றேன்" என்று மூடிய விழிகளுக்குள், சிதறிய மனதிற்குள் வெறிக் கொண்டு உறுதி எடுத்தவனின் வதனத்தில் மந்தகாசம் குடி கொண்டது...

Anger is a violent emotion, vindictive, and as dangerous to he who is driven by it as to anyone on whom it is turned. - Dean Koontz



(கோபம் ஒரு வன்முறை உணர்ச்சி, பழிவாங்கும், அது கோபப்படும் மனிதனை மட்டும் அல்ல, கோபத்திற்கு தன்னை உள்ளாக்கியவனையும் அழித்து விடும்.. டீன் கூண்ட்ஸ்)

அன்று ஆதித்யாவையும் அபிஷேக்கையும் பழியெடுக்க அவர்களின் தங்கை ரதியின் மீது கை வைக்காது இரட்டையர்களின் தொழிலை அபிமன்யு தேர்ந்தெடுத்துப் பதம்பார்த்தது, அவனையும் அறியாது தன் இதயத்தில் பொத்தி வைத்திருக்கும் தன்னவளைக் காயப்படுத்த விரும்பாததால் தான்...

ஆனால் இன்று தன் தங்கை அஷ்வினியை ஆதித்யாவின் அருகில் பார்த்ததும், அதுவும் தன் கண்களின் எதிரிலேயே அவனின் இறுக்கிய அணைப்பிற்குள், கரங்களின் வளைவிற்குள், விழிகளின் கட்டுக்குள் வைத்திருந்த ஆதித்யாவைக் கண்டதும், அவனின் எண்ணங்களில், புத்தியில் சம்மட்டியால் அடித்தது போன்று தோன்றிய முகம், பேரெழிலை சுமந்திருக்கும் ரதியின் வதனம் தான்...

என் தங்கையை தழுவியிருந்ததுபோல் உன் தங்கையை நான் தழுவ வேண்டும், எனக்கு அருகில், எனது இரு கரங்களுக்குள் இதனைப் போன்றே கட்டுண்டு அவள் இருக்க வேண்டும், அதுவும் உன் கண்களுக்கெதிரேயே என்பதிலேயே அவனின் மனம் சுற்றி சுற்றி வந்தது...

உள்ளத்திற்குள் தனக்குத் தானே சத்தியம் செய்து கொண்டவன் "தீயவனான என் எதிரியைப் பழியெடுக்க வேண்டும் என்றால் நானும் கெட்டவனாக மாறியே ஆக வேண்டும்... மாறுகிறேன்... இன்று என் தங்கையை நீ தொட்டது போல், நான் உன் தங்கையைத் தொடுவேன் ஆதித்யா..." என்று ஆங்காரமாகச் சபதம் எடுத்துக்கொண்டான்...

அன்றொரு நாள் தன்னவளைத் தீண்டுவதற்கு, அவளை வதைப்பதற்கு அவனின் ஆழ் மனதில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த காதல் இடம் கொடுக்கவில்லை...

ஆனால் இன்று மனமெல்லாம் குடி கொண்டிருந்த வஞ்சினம், காழ்ப்புணர்ச்சி, அவமானம், அவனின் இதயத்தின் ஆழத்தில் படுத்து மௌனமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த காதலை அடியோடு மறக்கச் செய்திருந்ததில், பெண்ணவளின் இதயத்துடிப்பே தான் தான் என்பதை உணராதவனாகிப் போனான்...

(If a person has to gain enlightenment he must overcome all the tendencies of the mind, good or bad. These do not have an existence, however, we keep them alive by our own acts, and by our own acts, we can kill them, all.

Guru - Reason and purpose...

Shethram - Essence of the mind, the body, the world...

In this world, the fight against the actions of our own mind, is called Kurushekthra... The war of a zealous man who fights against his own mind is called Kurushekthra War...)

ஒரு நபர் அறிவொளி பெற வேண்டுமானால், மனதில் உள்ள அனைத்து போக்குகளையும், அவை நல்லவையோ அல்லது தீயவையோ தோற்கடித்து வெற்றி பெற வேண்டும். அவ்வுணர்வுகளுக்கு உயிர் கிடையாது... ஆனால் நம்முடைய செயல்களால், அவ்வுணர்வுகளுக்கு உயிர் கொடுக்கவும் முடியும், அதனை மரணிக்கவும் செய்ய முடியும்...

குரு - காரணம் மற்றும் காரியம். சேத்திரம் என்பது உள்ளம், உடல், உலகம்.

இவ்வுலகத்தில், நமது மனதினால் விளையும் செயல்பாடுகளை எதிர்த்து போரிடுவதே குருஷேத்திரம் என்பது... வைராக்கியம் நிறைந்த மனிதன் தனது மனதை அடக்க போரிடும் போரே குருஷேத்திரப் போர்...

இங்கு காதல் கொண்ட மனதிற்கும், பழி என்ற உணர்ச்சிக்கும் இடையில் நடந்த குருஷேத்திர போரில், உணர்ச்சிகளே வெற்றிவாகை சூடியது...

******************************************

மணி காலை பத்து....

ஒரு வழியாக வீடு வந்த சேர்ந்த ஆதித்யாவை எதிர்பார்த்து முன் அறையில் அமர்ந்திருந்த அபிஷேக் வேகமாக எழுந்து வந்தான் என்றால், கால் மேல் கால் போட்டு, சட்டமாக அமர்ந்திருந்த ஹர்ஷா ஆதித்யாவின் மீது இருந்த பார்வையை விலக்கினான் இல்லை...

தந்தையைக் கண்டு, "ஹாய் டாட்.." என்று மட்டும் சொன்னவன், அபிஷேக்கைப் பார்த்து தன்னுடன் வருமாறு தலை அசைத்துச் சைகை செய்தவன், தன் அறையை நோக்கிப் படிகளில் ஏற, "ஆதி..." என்ற குரலில் சலித்துக் கொண்டவனாக ஏறியவாக்கிலேயே திரும்பாமல் பின்னோக்கியே படிகளில் இறங்கி வந்தான்...

இத்தனை நடந்தும் இவன் அடங்குவதாகத் தெரியவில்லையே என்று நொந்து கொண்ட ஹர்ஷா, எழுந்தவன், "இன் மை ரூம்..." என்றவாறே தன் அறையை நோக்கி நடக்க, இருவரையும் தொடர்ந்து வந்த அபிஷேக்கின் அரவத்தில் தன் அறையின் வாயிலில் நின்ற ஹர்ஷா, "நீ இல்லை அபி, ஆதி நீ மட்டும் வா..." என்றவன் உள்ளே நுழைய, தம்பியின் காதிற்கருகில் குனிந்த ஆதித்யா, "வாவ். செம்ம கோபத்தில இருக்காரு போல இருக்கு.." என்றான் புருவங்களை உயர்த்தி இதழ்களைப் பிரித்து சிரித்தவாறே...

"ம்ம்ம், இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில இருக்குடா உனக்கு... நீ செஞ்சு வச்சிருக்கக் காரியத்துக்கு அவர் உன்னை ஒரு வேளை கொல்லாம விட்டார்னா அப்புறமா ரெண்டு பேரும் சந்திப்போம்... போ " என்ற அபிஷேக்கைக் கண்டு தனது இடது கண்ணைக் குறும்பாய் சிமிட்டியவன், "பேசாம எனக்குப் பதிலா நீ போறியா அபி? வேணும்னா ஸன்கிளாசைப் போட்டுக்க.." என்றான், அப்பொழுதும் உள்ளத்தில் அச்சம் என்பது அறவே இல்லாது..

தமையனின் கிண்டலில், குறும்புத்தனத்தில் தானும் சிரித்தவன் அவனின் முதுகில் தன் இரு கரங்களையும் பதித்துத் தந்தையின் அறைக்குள் தள்ளியவனை மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்து, "சே, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வாய்ஸ் மட்டும் ஒரே மாதிரி இருந்துச்சுன்னா, கண்ணை மறைச்சிட்டா போதும், யாராலேயும் நம்மைப் பிரிச்சு பார்க்கவே முடியாதுடா.." என்று கலகலவெனச் சிரித்தவாறே தந்தையின் அறைக்குள் நுழைந்தான்...

ஓர் இரவு முழுவதிலும் இருந்த சுவடே தெரியாது மாயமாய் மறைந்திருந்தவன், பல உள்ளங்களில் ஆங்காரம், சீற்றம், அச்சம், குழப்பம், கலக்கம் என்று பலவித எண்ணங்களை உருவாக்கி திணறடித்திருந்தவன், ஒரு இளம் பெண்ணை அவளுக்கே தெரியாது அழைத்துச் சென்று இரவு முழுவதிலும் அவளின் விருப்பத்திற்கு மாறாக அடைத்து வைத்திருந்தவன், எத்தனை எளிதாகச் சகலத்தையும் எடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றான் என்ற ஆவேசத்தில் இருந்த ஹர்ஷா, மகனின் சில்மிஷங்களையும் சேட்டைகளையும் பார்த்து வெகுண்டெழுந்து, "Enough is enough Aathi.." என்றவாறே தன் இடது கரத்தால் ஓங்கி மேஜையில் அடித்தான், தனது கோபம் அனைத்தையும் தன் கரத்திற்குக் கொணர்ந்து...

அவன் அடித்த வேகத்தில் மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்கள் பல பக்கங்களில் சிதறி கீழே விழுந்தாலும், தந்தையின் கம்பீர சத்தத்தில் அந்த அறையே எதிரொலித்தாலும், திகைப்போ, கலக்கமோ, திகிலோ துளி அளவும் இல்லாது, நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து, தன் இடது முழங்கையைக் கைப்பிடியில் பதித்துத் தந்தையையே ஆழ்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஹர்ஷாவின் புதல்வன்...

தனது சிகையைக் கோதி தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட ஹர்ஷா தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தவன், மைந்தனின் விஷமமும், வெற்றிக்களிப்பும் தவழும் விழிகளுக்குள் தன் சிம்மத்தின் கூரிய விழியை ஊடுருவச் செய்து, "ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கப் போல?" என்றான் வார்த்தைகளின் முடிவில், நக்கல் வழியும் நகையை உதடுகளில் படரவிட்டு..

"டாட் நான் எப்பவுமே சந்தோஷமா தான் இருக்கேன்... ஆனால் இப்ப, நான் எந்த விஷயத்தில சந்தோஷமா இருக்கேன்னு நீங்க தெரிஞ்சுக்கணுமா? யெஸ், நீங்க நினைக்கிற அதே விஷயத்தில தான்..." என்றவன் மேலும் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்...

மகனின் பதிலில் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த மனம் மேலும் வெடிக்கத் துவங்க, தன்னை இறுக்கிக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட ஹர்ஷா,

"ஆதி, நீ செஞ்சுருக்கிற காரியத்தோட விளைவு பத்தி கொஞ்சமாவது உணர்கிறாயா? நா.." என்று கூட முடிக்கவில்லை, "ஸாரி டாட்... எனக்கு இதைத் தவிர வேற வழி தெரியலை..." என்றான் அது வரை உதடுகளில் தவழவிட்டிருந்த புன்னகையையும், விழிகளில் பொதிந்து வைத்திருந்த குறும்பையும் சுத்தமாகத் துடைத்தெடுத்து...

"ஆதி, லெட் மி ஃபினிஷ்.... நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன்... பிஸ்னஸ் போட்டியை நீங்க பிஸ்னஸ் பேட்டிலா [battle] மாத்திடாதீங்கன்னு... இதனால் ஏற்படற நஷ்டங்கள் ஒருத்தருக்கு மட்டும் இல்ல... ரெண்டு பக்கங்களிலேயும் இழப்புகள் இருக்கும்னு... ஆனால் உன் கண்ணைப் பழியுணர்ச்சி மறைச்சிடுச்சு ஆதி... அதனால் என்னென்ன பின்விளைவுகள் வரும்னு நீ கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பார்த்தியா?"

சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்த ஆதித்யா தொண்டையை செருமியவன், தந்தையின் முகத்தை ஆழ்ந்து நோக்கிப் பேசத் துவங்கினான் பொறுமையாகவும், தெள்ளத் தெளிவாகவும்..

"என்ன டாட் யோசிக்கச் சொல்றீங்க? யெஸ், ஐ அக்ரீ... நானும் அபியும் அவனுடைய கம்பெனிக்கு நஷ்டத்தைக் கொண்டு வந்தோம்... ஏன், எதுக்கு, யார் ஃபர்ஸ்ட் இந்த யுத்தத்தை ஸ்டார்ட் பண்ணியது? அபிமன்யு டாட்... ஏன், நான் அவனுடைய தங்கையை லவ் பண்ணக் கூடாதா? அப்படி அவனுக்கு எங்க லவ் பிடிக்கலைன்னா நேரடியா என்கிட்ட மோதியிருக்கணும்... ஏன் எங்களுடைய கனவை கலைக்க நினைச்சான்? அதான் நாங்க அவனைத் திருப்பி அடிச்சோம்.. ஆனால் அது எல்லாம் வெறும் பண நஷ்டம் தான் டாட்... ஆனால் இப்ப அவன் செஞ்சது.. டேட்டா ப்ரீச்ன்னா என்ன சாதாராண விஷயமா? உங்களுக்கு அதப்பத்தி நான் எடுத்து சொல்லணும்னு அவசியம் இல்லையே டாட்... யாஹூ [yahoo], எப்பேற்பட்ட கன்ஸெர்ன்.. 2016 டிசம்பர்ல, 3 பில்லியன் டாலர்ஸ் இழந்தாங்க டேட்டா ப்ரீச்னால.. உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய டேட்டா பிரீச்சா இன்னும் முதல் இடத்துல இருக்கு டாட் இது.. நேம்ஸ், ஈமெயில் ஐடிஸ், டேட் ஆ பெர்த், ஃபோன் நம்பர்ஸ்னு கிட்டத்தட்ட 500 மில்லியன் யூஸர்ஸோட தகவல்கள் திருட்டுப் போச்சு.. ஈபே [ebay].. 145 மில்லியன் யூஸர்ஸோட டேட்டா வெளியில போச்சு, இத்தனைக்கும் அந்தக் கம்பெனியில் வேலைப் பார்க்குற மூணு பேரோட க்ரெடெண்ஷயல்ஸ் [userid/password] மட்டும் கண்டு பிடிச்சு, அத வைச்சு உள்ள போயிருக்காங்க... 229 நாள் அந்தக் கம்பெனியோட டேட்டாவை ஈஸியா ஆக்ஸெஸ் பண்ணிருக்காங்க.. அடுத்து யூபர் [uber]... ரெண்டே பேரு, கிட்டத்தட்ட ஆறு லட்சம் கார் ட்ரைவர்ஸோடு டீடெய்ல்ஸ், பேசன்ஜர்ஸோடு பெர்ஸ்னல் டீட்டெயில்ஸ், க்ரெடிட்கார்ட் நம்பர்ஸ் எல்லாத்தையும் எடுத்தாங்க... இப்படி நிறையக் கம்பெனிஸ் டாட்... நீங்க சொல்ற மாதிரி நான் ஒரு நாள் பொறுமையா காத்திட்டு இருந்திருந்தாலும், இந்நேரம் நம்ம தகவல்கள் எல்லாத்தையும் அபிமன்யு பார்த்திருப்பான்... வெறும் பார்க்கிறதோட மட்டுமா நிறுத்தியிருப்பான்? நம்ம கம்பெனிஸோட தகவல்கள் மட்டும் அவன் கையில் இருக்கிறது வெளியில் கசிஞ்சிருந்தா நினைச்சுப் பாருங்க நம்ம நிலைமையை..."

ஆதித்யாவின் வாயில் இருந்து உதிர்க்கும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மையிலும் உண்மை... இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் தள்ளப்பட்ட மிகப்பெரிய நிறுவனங்கள் பல இன்னல்களை, இக்கட்டுக்களை, ஆகாயத்தின் அளவிற்கு உயர்ந்த பிரச்சனைகளில் சிக்கித் தவித்திருக்கின்றன... ஆக இவன் கூறுவது அனைத்தும் சத்தியமான வார்த்தைகளே...

ஆனால் அதற்காக ஒரு பெண்ணைப் பணயம் வைப்பது என்பது எந்த வகையில் தர்மமாகும்?

"ஆதி நீ சொல்றது எல்லாமே கரெக்ட், ஆனால் அதுக்காக நீ செஞ்ச காரியத்தைச் சரின்னு என்னால ஒத்துக்கொள்ளவே முடியாது.. இந்த உலகத்துல எல்லாரும் தங்களுடைய எதிரிகளைப் பழிவாங்குறதுக்காக அவங்க வீட்டுப் பொண்ணுங்களைத் தூக்கிட்டு போறதுன்னா, அப்புறம் உலகத்தில் எத்தனை வீட்டு பொண்ணுங்க காணாம போயிருப்பாங்க.. அப்படிப் பார்த்தால் எனக்கே எத்தனை எத்தனையோ எதிரிங்க முளைச்சாங்களே, அதுக்காக அவங்க உங்க அம்மாவை கடத்தினா நான் அவங்களை விட்டுட முடியுமா? அவளைத் தூக்குறது என்ன, தொட முயற்சி செஞ்சாலே நான் அவங்களைக் கொன்னு புதைச்சிருக்க மாட்டேனா? " என்று பெருமூச்சொறிந்தவாறே மேலே தொடர்ந்தவன் விஷயத்திற்கு வந்தான்...

"சரி... உன் விஷயத்துக்கு வா... இப்ப அடிபட்ட புலி அபிமன்யு.., நீ அவன் தங்கையைக் கடத்தின மாதிரி ஒரு வேளை அபிமன்யு ரதியை கடத்த நினைச்சான்னா?"

தந்தையின் கேள்வியில் ஏனோ ஆதித்யாவிற்கும் திக்கென்று இருக்கத்தான் செய்தது... ஏனெனில் இந்நாள் வரை ரதியையும் அபிமன்யுவையும் ஒன்றாக இணைத்து ஹர்ஷா பேசியது இல்லை.. இதுவே முதல் முறை... இருந்தும் தன் மீதும் தனது தைரியத்தின் மீதும் அசாத்திய நம்பிக்கை வைத்தவனாக,

"டாட்.. எனக்கும் அஷுவுக்கும் இருக்கிற உறவு வேற டாட்... நான் அவளை லவ் பண்றதுனால நான் கூப்பிட்டதும் என் கூட வந்தா... ஆன ரதி அப்படியில்லையே... அவளுக்கும் அபிமன்யுவிற்கும் என்ன சம்பந்தம்? அவன் கூப்பிட்டவுடனேயே அவ போயிடப் போறாளா என்ன?" என்றான் மிகவும் உறுதியுடன்...

"அவ போக மாட்டா, ஒரு வேளை அபிம.." என்று ஹர்ஷா முடிக்கவில்லை, விருட்டென்று நாற்காலியில் இருந்த எழுந்த ஆதித்யா, "டாட், அவ எங்க தங்கை, அவளைப் பாதுகாப்பது எங்களோட கடமை.. அபிமன்யுகிட்ட இருந்து மட்டும் இல்லை, இந்த உலகத்துல எங்களை மீறி யாராலேயும் அவ மேல கை வைக்க முடியாது..." என்றான் ஆங்காரமும், ஆவேசமும் வார்த்தைகளில் தெறிக்க, பற்களைக் கடித்துக் கொண்டே...

அவனை அமருமாறு கை அசைத்த ஹர்ஷா, அவன் அமர்ந்ததும்,

"ஆதி, உனக்கு இருக்கிற இதே கோபம் தான் அபிமன்யுவுக்கும் இருந்திருக்கும்.. அவன் செஞ்சது பெரிய மன்னிக்க முடியாத தப்பு தான்.. ஆனால் அதுக்கான தண்டனை இது அல்ல.. நம்ம ஆஃபிஸுக்கு டாக்குமெண்ட்ஸை எடுத்துட்டு வந்த அபிமன்யு சொன்னது இது தான்... என் தங்கை ஆதித்யாவோட இருக்கிற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையோட அவன் அனுபவிக்கப் போறான்னு"

"டாட்.. அவனால என் சுண்டு விரலை கூட அசைக்க முடியாது டாட்... என்னை மட்டும் இல்ல, நம்ம குடும்பத்தில இருக்கிற யார் மேலேயும் அவனால கை வைக்க முடியாது..."



மகனின் கூற்றில் அவனையே சில நிமிடங்கள் ஆழ்ந்துப் பார்த்திருந்த ஹர்ஷா, "ஒகே, ஹவ் இஸ் அஷ்வினி நௌ?" எனவும், கனிகா அவர்கள் இருந்த அறைக்குள் நுழையவும் நேரம் சரியாக இருந்தது..

கணவன் மேஜையை ஓங்கி அடித்த சத்தம் கேட்டதுமே பதறி ஓடி வந்திருந்தவள், ஹர்ஷாவின் அலுவலக அறையின் கதவு சாத்தியிருப்பதைக் கண்டு அதன் அருகிலேயே படபடப்புக்கும் உள்ளத்துடன் கைகளைப் பிசைந்தவாறே நிற்க, நேரம் ஆக ஆக, உள்ளேயிருந்த ஆதித்யாவின் குரல் அதிகமானதை ஒட்டி, அவன் ஆங்கிலத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் அத்தனையும் அவ்வளவாகப் புரியாததால், என்னவோ ஏதோ என்று அரண்டுப் போயிருந்தவள் வேறு வழியின்றி உள்ளே நுழையவும், தகப்பனும் மைந்தனும் சட்டென்று தங்களின் பேச்சை நிறுத்தினார்கள்..

உள்ளே நுழைந்த அன்னையைத் திரும்பிப் பார்த்தவன் இருந்தும் நிறுத்தாமல்,

"அஷுவை என் கூடக் கூட்டிட்டுப் போறதால அவளுக்கு ஒண்ணும் பிரச்சனையில்லை டாட்.. ஏன்னா அவளை மேரேஜ் பண்ணிக்கப் போறது நான் தான்... அதனால அவளை நான் பத்திரமா பார்த்துக்குவேன்னு அவளுக்குத் தெரியும்... இப்ப என் மேல அவளுக்குக் கோபமும் வருத்தமும் இருக்கும்.. பட் ஷி வில் பி ஆல்ரைட் ஸூன் டாட்..."

"நீ அங்க தான் தப்பு பண்ற ஆதி... அஷ்வினி நீ லவ் பண்ற பொண்ணு... நீ அபிமன்யுவை பழிவாங்குறதுக்கு வேற எந்த வழிய வேணா சூஸ் பண்ணிருக்கலாம்... ஆனால் உன்னுடைய காதலை பணயம் வச்சது தப்பு... அதுவும் உன்னோட லைஃப் லாங் கூட வரப்போற பொண்ணை நீ பகடைக் காய் மாதிரி யூஸ் பண்ணினது ரொம்பத் தப்பு ஆதி.. இது உன் வாழ்க்கையையே மாத்திடும்..."

இவர்களின் விவாதங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கனிகா, கணவனின் முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் குழப்ப ரேகையும், அவனின் இறுக்கமான முகமும், ஆதித்யாவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் கண்டிப்பான தொனியும் செய்யக் கூடாத எதனையோ மீண்டும் தங்களின் மகன் செய்துவிட்டான் என்பது போல் குழம்பியவளின் முகத்தைப் பார்த்த ஹர்ஷா, அவளைத் தன் அருகில் நாற்காலியில் அமருமாறு சைகை செய்தான்...

ஆதித்யாவிற்குத் தந்தையிடம் மரியாதை உண்டு என்றால், அன்னையிடம் அளவு கடந்த பாசம் உண்டு... தான் செய்தது சரியல்ல என்று அவனுக்கே தெரியும், ஆனால் இந்த விஷயம் வீட்டில் இருக்கும் பெண்களுக்குத் தெரிவதில் அவனுக்கு விருப்பம் இல்லை.. ஆனால் இப்பொழுது அதனைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் நேரம் தங்களின் அன்னையையும் கூட அழைக்கும் தந்தையை வித்தியாசமாக உணர்ந்தவன் சலனமடைய, தொடர்ந்தான் ஹர்ஷா...

"ஆதி, நான் சொல்றதை நல்லா கேட்டுக்க.. உங்களோட போட்டியில பொண்ணுங்களை இழுக்கக் கூடாது.. எவ்வளவு தான் அவங்களுக்கு நம் மேல காதல் இருந்தாலும், இது மாதிரி சூழ்நிலையை நீ உருவாக்கினா அது அவங்க மனசுல இருக்கிற காதலையே கூட அழிச்சிட வாய்ப்பு இருக்கு.. அவங்களைக் கஷ்டப்படுத்திறதால நம்ம வாழ்க்கை எப்படித் திசை மாறும்ங்கிறத நான் கத்துக்கிட்டேன்... ஐ லேர்ண்ட் தட் இன் எ ஹார்ட் வே [I learned that in a hard way]..."

கூறும் பொழுதே தன் மனைவியின் தோளில் கை வைத்த அழுத்திய ஹர்ஷா,

"ஆதி உனக்குத் தெரியும் எங்களுடையது லவ் மேரேஜ்... உங்க அம்மாவை நான் பார்த்த முதல் நாளே லவ் பண்ணத் தொடங்கிட்டேன்... உங்க அம்மாவுக்கு என்னைப் பிடிச்சிருக்கா, பிடிக்கலையான்னு தெரியாமலே அவளை என்னை லவ் பண்ண வச்சேன்... எல்லாத்தையும் நான் ஃபோர்ஸ் பண்ணி தான் எடுத்துக்கிட்டேன்.. ஆனால் அதுக்கான பலனை நான் பின்னால் அடைஞ்சேன்... என்னோட முன் கோபத்தாலேயும், நான் என்கிற திமிருனாலேயும், இவ நான் என்னா சொன்னாலும் கேட்கணும்ங்கிற கர்வத்தாலேயும் ஒரு பெரிய தப்பை செஞ்சேன்... அத சரி பண்றதுக்கு எனக்கு ரெண்டு வருஷம் பிடிச்சது... நான் ஏற்கனவே பட்ட கஷ்டங்களையும், என்னால் இவ பட்ட கஷ்டங்களையும் நிறையத் தடவை சொல்லிருக்கேன்..." என்றவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி விரிவாக எடுத்துரைக்க உள்ளுக்குள் லேசாக அதிரத் துவங்கினான் ஆதித்யா...

"I hope you don't make the same mistake I did.. [நான் செய்த தவறையே நீயும் செய்துவிடமாட்டாய் என்று நம்புகிறேன்]..." என்று கனிவோடு தணிவான குரலில் முடித்த தந்தையின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் தன் உள்ளத்தை அடியோடு தாக்கியதாக உணர்ந்தான் ஆதித்யா...

ஏனெனில் பலமுறை ஆதித்யா அஷ்வினியை தன் அன்னையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்திருக்கிறான்... இருவருமே கிட்டத்தட்ட ஒத்ததைப் போன்ற குணங்கள்... அனைத்திலும்... பயந்த சுபாவத்தில், தன்னிடம் அடங்கிப் போவதில், தன்னைக் கண்டு அஞ்சுவதில், தன்னை எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை பேசாததில்... இப்பொழுது தந்தை கூறுவதைக் கேட்கும் பொழுது அவளின் காதலைக் கூடத் நான் வலுக்கட்டாயமாகத் தானே பெற்றிருக்கின்றேன்...

அப்படி என்றால் பயந்த சுபாவமாக இருந்தாலும் தந்தை செய்த தவறை அவ்வளவு எளிதாக என் அன்னை மன்னிக்கவும் இல்லை, அவரை இலகுவாக ஏற்றுக் கொள்ளவும் இல்லையே...

முதல் முறை தான் செய்தது தவறோ என்று பிடரியில் அடித்து உரைத்தது ஆதித்யாவிற்கு...

ஆனால் அப்பொழுதும் தன் மீதும், தன் காதலின் மீதும், தன் உயிருக்கு மேலான தன்னவளின் மீதும் அளவு கடந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தவன் சட்டென்று எழுந்து,

"டாட்.. என் அஷு, மாம் மாதிரி... நீங்க என்ன தான் தப்பு பண்ணினாலும் அவங்க உங்களை மறக்கலை... அப்படி ஒரு சூழ்நிலை வந்தப்போ அவங்க தன்னைத் தான் அழிச்சுக்க முயற்சி செஞ்சாங்களே ஒழிய உங்களை விட்டு வேற யாரையும் மேரேஜ் பண்ணிக்கலை... இத நீங்க தான் சொல்லியிருக்கீங்க... ஸீ இப்ப கூட நீங்க அவங்க கையைப் பிடிக்கும் போது அவங்க முகத்தில் உங்க மேல உள்ள அஃபெக்ஷன் தெரியுது... அவங்க கண்ணுல உங்க மேல உள்ள காதல் தெரியுது... என் அஷுவும் அப்படித் தான் டாட்... No matter what, she will never leave me Dad...[என்ன நடந்தாலும் அவள் என்னை விட்டு போக மாட்டாள்]...." என்ற இறுமாப்புடன் கூறியவன் விடுவிடுவென்று வெளியேறினான்...

"என்னங்க ஏதோ பொண்ணு பத்தி பேசுறீங்க? பகடைக்காய் அப்படி இப்படிங்கிறீங்க? எனக்குப் படபடப்பா இருக்கு... ஆதி லவ் பண்றானா? பொண்ணு பேரு அஷ்வினியா?"

"ஆமாம்..."

"யாருங்க அது?"

"உனக்கே கொஞ்ச நாள்ல தெரிய வரும் கனி.."

அத்துடன் முடித்துவிட்டான் ஹர்ஷா...

ஏனெனில் அவளிடம் ஆதித்யா விரும்பும் பெண் யாரென்று இந்த வேளையில் கூறுவது அத்தனை உசிதமானதல்ல.. இப்பொழுது இருக்கும் சூழ்நிலையில் முதலில் தங்களின் மகன் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் பிரச்சனைகளில் இருந்து வெளிவர வேண்டும்.. இவன் செல்லும் வேகத்தைப் பார்த்தால், எவ்வகையிலும், எப்பேற்பட்ட களேபரங்கள், இடையூறுகள் வந்தாலும், அவன் மனம் விரும்பியதைப் போல் தன் காதலியைக் கைப்பிடிப்பான் என்றும், அதற்கு ஈடாக என்ன விலை வேண்டுமானாலும் கொடுக்க தயாராக இருப்பான் என்றேத் தோன்றியது ஹர்ஷாவிற்கு...

அது வரை தன் மனைவியிடம் இருந்து இவ்வகை விஷயங்களைப் பற்றி விவாதித்து, ஏற்கனவே பதறிப் போயிருக்கும் அவளை மேலும் கலங்கடிக்க வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்த ஹர்ஷா, அதனைப் பற்றிய பேச்சிற்கு அந்த நிமிடமே முற்றுப்புள்ளி வைத்தவன் அன்றே அர்ஜூனையும் சந்திப்பது என்று முடிவெடுத்தான்...

***************

"ஸார்... சி.எஸ் க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸின் சேர்மன் ஹர்ஷ வர்தன் வந்திருக்கார் ஸார்..."

கதிரின் கூற்றில் தனது அலை பேசியில் யாருக்கோ தகவல்களை அனுப்ப டைப் செய்து கொண்டிருந்த அர்ஜுன் சடாரென்று நிமிர்ந்துப் பார்க்க, அவனின் முகத்தில் வழக்கம் போல் எந்த விதமான உணர்வுகளையும் படிக்க இயலாவிட்டாலும், ஹர்ஷாவின் வரவிற்கான பொருளைப் புரிந்து கொண்ட கதிர், "ஸார், ரிஷப்ஷன்ல வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காரு... வர சொல்லட்டுமா..." என்றான் தயக்கம் நிறைந்த குரலில்...

இத்தனை வருடங்களில் முதன் முறை ஏ.கே.க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸின் அலுவலகத்திற்குள் காலடி வைத்திருக்கின்றான் ஹர்ஷா...

"வாட் கதிர்... என் ரூமுக்கே கூட்டிட்டு வர வேண்டியது தானே? எதுக்கு வெயிட் பண்ண வச்சிருக்கீங்க? உங்களுக்கே நல்லா தெரியும் நடந்துட்டு இருக்கிற விஷயங்கள் எல்லாம்..."

"ஸாரி ஸார்... நீங்க என்ன மனநிலையில் இருக்கீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்காம எப்படிக் கூட்டிட்டு வரதுன்னு தான்..."

"இட்ஸ் ஒகே கதிர்... நானே வரேன்..." என்று எழுந்தவன் படிகளில் விடுவிடுவென்று இறங்கவும், அங்கு வரவேற்பறையில் கம்பீரமாகக் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து, ஸ்டையிலாக வலது கரத்தால் தலை முடியைக் கோதியவாறே, இடது கரத்தால் அலை பேசியில் பேசிக் கொண்டிருப்பவனைக் கண்டு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்த அர்ஜுன், ஒரு சில விநாடிகள் நின்று அவனையே பார்த்திருந்து பின் அவனை நோக்கி நடந்தான்...

தொழில்வட்டாரத்திற்குள் பல வருடங்களுக்கு முன்னரே இருவரும் குதித்திருந்தாலும், பல இடங்களில் இவ்விருவரும் சந்தித்து இருந்தாலும், தொழிலகங்கள் சம்பந்தபட்ட மீட்டிங்குகளில் அருகருகில் அமர்ந்து விவாதங்களிலும், கலந்தாலோசனைகளிலும் பங்கேற்று இருந்தாலும், இன்று அர்ஜூனை சந்திக்க அலுவலகத்திற்கே வந்து அமர்ந்திருக்கும் ஹர்ஷாவையும், வாழ்நாளில், தன் மனைவி திவ்யாவைத் தவிர, இது வரை ஒருவரையும், அவர் எப்பேற்பட்டவராக இருப்பினும் வரவேற்க தன் அறையைவிட்டு வெளியில் வராத தங்களின் சேர்மன், இன்று முதன் முறை தானே வாயில் வரை வலிய வந்திருப்பதையும் கண்ட ஊழியர்களுக்கும், வரவேற்பறையில் நின்றிருந்த ரிஷப்ஷனிஸ்டுகளுக்கும், பணியாளர்களுக்கும், இரு துருவங்கள் நேருக்கு நேர் ஒன்றோடு ஒன்றாக எதிர்கொள்வதைப் போலவே இருந்ததில் அவ்விடத்தில் சலசலப்புப் பரவத் துவங்கியது...

"வெல்கம் மிஸ்டர் ஹர்ஷா..."

இருவரும் கரங்களைக் குலுக்கியவர்கள் அர்ஜுனின் அறைக்குச் செல்ல, நாற்காலியைக் காட்டி அவனை அமரச் செய்த அர்ஜுன், தங்களைப் பின் தொடர்ந்து வந்த கதிரைக் கண்டவன், தன் வலது கரத்தின் ஆட்காட்டி விரலை உயர்த்தி எதுவோ சொல்ல வாயெடுத்து சட்டென்று திரும்பி ஹர்ஷாவைப் பார்த்தவன் "ஸ்டில் பைனாப்பிள் ஜின்ஜர் ஸ்பார்க்ளர் ரைட்? [Still, Pineapple Ginger Sparkler, Right?] " என்றான் புருவங்களை அழகாக உயர்த்தி...

"பரவாயில்லை, இன்னும் ஞாபகம் வச்சிருக்கீங்க மிஸ்டர் அர்ஜுன்.." என்று இதழ்கள் பிரித்து அழகிய நகையை வீசிய ஹர்ஷாவைக் கண்டவன், புன்சிரிப்புடன் தன் வலது கண்ணை நளினமாகச் சிமிட்டி, பின் கதிரை நோக்கி திரும்பியவன் "கதிர், ஒன் பைனாப்பிள் ஜின்ஜர் ஸ்பார்க்ளர், ஆரஞ்சஸ் தின் ஸ்லைஸா [thin slice] இருக்கணும்... எனக்கு ஒண்ணும் வேண்டாம்..." என்ற சேர்மனைக் கண்டு, எப்பேற்பட்ட தொழில் போட்டியாளர்கள் இருவரும், எத்தனை எத்தனை வருடங்கள் ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த போராடிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள், இதில் எம்.டி அபிமன்யு இவர்களின் தகவல்களை அனைத்தையும் வெகு சாமர்த்தியமாகத் திட்டமிட்டுக் களவாடியிருக்கின்றார், அதற்குப் பழி எடுக்க, நேற்று இரவு முழுவதிலும் அவரின் மகன் இவரின் மகளை அழைத்துச் சென்று வைத்திருக்கின்றான், இத்தனை நடந்தும் இருவரும் மனதிற்குள் ஏராளமான சங்கடமும், சொல்லொண்ணாத சஞ்சலமும் இருந்தாலும் வெளிக்காட்டாது நட்பாக அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு வியந்தவாறே வெளியேறினான் கதிர்...

"அப்புறம் சொல்லுங்க.." அர்ஜுனின் கேள்விக்கு, "மிஸ்டர்..." என்று துவங்கிய ஹர்ஷாவைக் கண்டவன், "இனி இந்த மிஸ்டர் எல்லாம் வேண்டாமே ஹர்ஷா..." என்றான் புன்சிரிப்புடன்...

ஆமோதிப்பாகத் தலை அசைத்து தானும் சிரித்தவன், "ஷ்யூர் அர்ஜுன்... , தென், நான் வந்தது என் மகன் ஆதி செஞ்ச தப்புக்கு மன்னிப்புக் கே..." என்று அவன் முடிக்கவில்லை, நாற்காலியில் மேலும் சாய்ந்து அமர்ந்த அர்ஜுன்,

"நோ ஹர்ஷா... You have nothing to apologize for [நீங்கள் மன்னிப்பு கேட்க ஏதும் இல்லை]..." என்றான் நிதானமாக, கம்பீரமும், கனிவும் கலந்த குரலில்...

தன் முகத்தையே ஆராய்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஹர்ஷாவைக் கண்டவன் சில நொடிகள் மௌனத்திற்குப் பிறகு, ஆழ பெருமூச்செடுத்தவாறே,

"ஹர்ஷா, தப்பு ஆதித்யா மேல மட்டும் இருந்தா நீங்க மன்னிப்பு கேட்கிறதுல அர்த்தம் இருக்கு... eye for an eye, tooth for a tooth... அபிமன்யு மைக்கேலை கடத்தியது தப்பு.. ஆதித்யாவும், அபிஷேக்கும் பங்கு சந்தை மோசடி செய்தது தப்பு.. அதுக்குப் பழி எடுக்க அபிமன்யு டேட்டா ப்ரீச் பண்ணியது தப்பு.. நான் எத்தனையோ முறைக் கேட்டும் அஷு என்னிடம் விஷயத்தை மறைச்சது தப்பு... டாக்குமெண்ட்ஸைக் கொடுத்த பிறகும் அஷுவை வீட்டுக்கு அனுப்பாம நைட் முழுசும் தன்னுடன் ஆதித்யா வச்சிருந்தது தப்பு... ஆக, தப்பு நம்ம பசங்க எல்லார் மேலேயும் இருக்கே... பழிக்கு பழி வாங்கணும்னு ரெண்டு ஸைடும் நினைச்சதனால் வந்த பின் விளைவுகளே இது... இப்பவும் அபிமன்யு நியாயமான வழியில உங்க பசங்களைப் பிஸ்னஸ்ல தோற்கடிக்கணும்னு நினைச்சிருந்தான்னா அதுக்கு நான் ஸப்போர்ட் பண்ணிருப்பேன்... ஆனால் ஆதித்யா, அபிமன்யு, அபிஷேக் மூணு பேருமே கையில் எடுத்தது அதர்மத்தை... இப்ப யாரு யார்கிட்ட மன்னிப்புக் கேட்கிறது சொல்லுங்க..." என்றான் ஹர்ஷாவின் விழிகளை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவாறே...

அர்ஜுனின் பார்வையைத் தன் கூரிய கண்களால் எதிர்கொண்ட ஹர்ஷா சிரசை சிறிதே தாழ்த்தி தன் வலது கரத்தால் நெற்றியை தேய்த்தவன், பின் நிமிர்ந்து, "ஐ அக்ரீ வித் யூ அர்ஜுன்... ஆனாலும் உங்க பொண்ணை ஆதி கூட்டிட்டுப் போயிருக்கக் கூடாது... அவங்களுக்குள்ல நடந்துட்டு இருக்கிற பிரச்சனைகளினால பிஸ்னஸ்ல தான் அடி விழுந்திருக்கும்.. இதை அவங்களே தான் தீர்த்தும் இருக்கணும்... இதுல அஷ்வினியை இழுத்திருக்கக் கூடாது..." என்றான் கனிவுடன்.

"ஒரு வேளை ஆதித்யா அப்படிச் செய்யலைன்னா இந்நேரம் உங்க கம்பெனிஸோட எல்லா டேட்டாவையும் அபிமன்யு என்ன பண்ணிருப்பான்னு தெரியாது ஹர்ஷா... அதுக்காக ஆதித்யா செஞ்சது சரின்னு நான் கண்டிப்பா சொல்லலை... அதுவும் ஒரு பொண்ணுக்கு தகப்பனா, விடியவிடிய என் பொண்ணு எங்க இருக்காளோ, எப்படி இருக்காளோன்னு தவிச்சிட்டு இருந்த ஒரு அப்பா நான்... நிச்சயமா உங்க பையன் பண்ணிய காரியம் சரின்னு நான் சொல்ல முடியாது... நீங்க சொல்ற மாதிரி என் பொண்ணை இதுல இன்வால்வ் பண்ணியது பெரிய தப்பு தான்... What I'm trying to say is let's put the past behind us [நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா நடந்த எல்லாத்தையும் மறந்துடுவோம்]... நடந்தவை நடந்தவையாக இருக்கட்டும் இனி நடப்பவை நல்லவையாக இருக்கட்டும்..."

"இதுக்கு என்ன சொல்றதுன்னே எனக்குத் தெரியலை அர்ஜுன்... இதுல எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு பிரிச்சுப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு நம்ம பசங்க மூணு பேரும் சிக்கலாக்கி வச்சிருக்காங்களே... இன்ஃபாக்ட் இதுக்கு முடிவு என்ன, எங்க போய் முடியும் அப்படின்னு சொல்ல முடியாத சூழ்நிலைகளை உருவாக்கியிருக்காங்களே..."

அறைக்குள் இருந்து குளிர்சாதனப்பெட்டியின் சத்தத்தைத் தவிர அங்கு ஒரு அணுவும் அசையாதது போன்று மீண்டும் அசாத்திய மௌனமே அந்த அறை முழுவதும் நிலவியது...

பளபளக்கும் விழிகளுடன் தன் உடலின் வலிமை அனைத்தையும் தன் வேகத்திற்கும் பலத்திற்கும் ஈடாகக் கொடுத்து, வேங்கையென ஆக்ரோஷத்துடன் சீறிப்பாயும் மகனைப் பெற்றெடுத்த தந்தையும், ஒற்றுமை என்று சொல்லிற்குப் பொருளே நாங்கள் தான் என்பது போல் சொல்லி வைத்தார் போன்று ஒரே நேரத்தில் சீறும் பாய்ச்சலில், தன் எதிராளியை அடித்து வீழ்த்தும் கானகத்தின் வேந்தர்களைப் பிள்ளைகளாகப் பெற்றெடுத்திருக்கும் தந்தையும், இங்கு ஒரே அறையில், எதிரெதிராக, வார்த்தைகளற்று மௌனியானார்கள், தங்களின் பிள்ளைகள் தேர்ந்தெடுத்த அறம் அல்லாத வழியினால் ஏற்பட்ட விளைவுகளால்...

சில நொடிகளில் அங்கு மூழ்கியிருந்த அமைதியைத் தடை செய்யும் வகையில் அறைக்கதவை தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்த கதிர் ஹர்ஷாவிடம் தட்டை நீட்ட, பானத்தைப் பருகியவன் சிறிது நேரத்தில் விடைபெற்று எழவும், தானும் அவனுடன் எழுந்த அர்ஜுன் கார் பார்க்கிங் வரை அவனுடன் இணைந்து நடக்க, ஹர்ஷா தன் காரில் ஏறும் அந்த நொடி, சர்ரென்று புயல் வேகத்தில் புழுதி பறக்க, சூறாவளியென வந்த சிகப்பு நிற ஃபெராரி, ஹர்ஷாவின் காரை இடித்து விடுவது போல் வெகு அருகில் நின்றது...

தன் ஈட்டி போன்ற கூரிய விழிகளை ஹர்ஷாவின் மீதே ஊடுருவியவாறே காரில் இருந்து இறங்கிய அபிமன்யுவின் விழிகளோடு தன் கம்பீரப் பார்வையை ஹர்ஷா கலக்கவிட, இருவரின் விழிகளும் சில நொடிகள் ஒன்றோடு ஒன்றாக மோதுவது போல் கலந்து நிற்க, இதழ்களின் இடது புற கடையோரத்தில் [Malicious smile] மெல்லிய நகைப்பை படரவிட்ட அபிமன்யு, வார்த்தைகள் ஒன்றையும் உதிர்க்காமல் அலுவலகத்தை நோக்கி நடக்க, நேற்று என் அறைக்கு ரௌத்திர முகத்துடன் வந்து ருத்ரதாண்டவம் ஆடியவன் இவனா என்பது போல் அவனின் அமைதியில், நிதானத்தில், உணர்வுகளை வெளிக்கொணராத அதீத திறமையில் மிதமிஞ்சிய வியப்பில் ஆழ்ந்தான் ஹர்ஷா...

நடந்து கொண்டிருப்பவனின் முதுகை வெறித்தவாறே விநாடிகள் நேரம் பார்த்திருந்தவனின் உள்ளத்திற்குள் அபிமன்யுவின் புன்னகை, ஆயிரம் ஆயிரம் அர்த்தங்களை (அனர்த்தங்களை) விளைவித்துக் கொண்டிருந்தது...

அர்ஜுன் தன்னையே இமைகள் சிமிட்டாமல் பார்த்திருப்பதை உணர்ந்து நிமிட நேரத்திற்கும் கீழ் தன்னை இழுத்துப் பிடித்தவன், அவனிடம் தலை அசைத்து விடைபெற, ஹர்ஷாவின் எண்ணங்களை, அபிமன்யுவைக் கண்டதும் அவனின் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை, அவன் பார்வையின் வீச்சின் அர்த்தத்தை உள்வாங்கிக் கொண்ட அர்ஜுன், அவன் கரத்தை மீண்டும் குலுக்கியவாறே,

"Let’s hope for the best Harsha..." எனவும்,

"Sure Arjun..." என்றவன் காரை கிளப்பினான்...

ஏ.கே. குழுமத்தின் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தும், தன் ஆத்மாவையே ஆராயும் வகையில் ஊசிமுனைப் பார்வையைச் செலுத்திய அபிமன்யுவின் இதழ்களில் நெளிந்த சிரிப்பு ஹர்ஷாவிற்கு, அவன் காரின் பின்னால் எழுதியிருந்த 'Touch me... I dare you...' என்ற வார்த்தைகள் படீரென்று புத்தியில் அடித்து உரைக்க, 'என்னைத் தொட்டுப் பார், தெரியும்' என்று எச்சரிப்பதைப் போன்று தோன்றியதில், நேற்று தன் அலுவலகத்திற்கு வந்த அவன் 'என் தங்கை ஆதித்யாவோடு இருக்கின்ற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையை அவன் அனுபவிக்கப் போகிறான்' என்று கூறியது இப்பொழுது நினைவுகளில் படர்ந்ததில், ஹர்ஷாவையும் அறியாது ஒரு வித உணர்வு உடலெங்கும் பாய்ந்தது....

'TOUCH ME... I DARE YOU...'

1603386524384.png



யுத்தம் தொடரும்..
 
Last edited:
S

சமையலை ஆர்வமாகவும், அதி வேகமாகவும் செய்து கொண்டிருந்த அஷ்வினி கிட்டத்தட்ட முடித்துவிட, குளிர்சாதனப்பெட்டியில் இருந்து எலுமிச்சைப் பழங்களையும், க்ளப் ஸோடாவையும் எடுத்த ஆதித்யா அதனுடன் புதினா இலைகளையும், புதினாவின் தண்டுகளையும் பொடிபொடியாக நறுக்கி சேர்த்தவன், சிறிதே சர்க்கரையும், நுணுக்கிய ஐஸ் கட்டிகளையும் போட்டு கலக்கியவன், "ஆதி, டைம் ஆகிடுச்சு, நான் கிளம்பணும், சீக்கிரம் சாப்பிட வாங்க..." என்றழைத்துக் கொண்டே அவனுக்குத் தட்டுகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தவளின் இடைப் பற்றியவன், அவளுக்கு எதிரில் அந்தப் பானம் நிறைந்த கண்ணாடி கோப்பையை நீட்டினான்...

"என்ன ஆதி இது?"

"குடிச்சுப் பாரு..."

"குடிக்கிறேன், என்ன இது?"

"ம்ம்.. மொஹிட்டோ [mojito]... இது ஒரு க்யூபன் ரெஸிபி... இதுல ரம் கலந்துக் குடிக்கலாம், ஆல்கஹால் இல்லாமலும் குடிக்கலாம்... உனக்கு ஆல்கஹால் கலக்கலை, ஸோ நீ தாராளமா குடிக்கலாம்..."

"வாவ்... இதெல்லாம் எப்ப கத்துக்கிட்டிங்க?"

"அஷு, நாங்க காலேஜ் படிச்சதே யு.எஸ்ல... மறந்துடாத... இது அங்கு இருக்கிற பொண்ணுங்களுக்கு ரொம்பவும் பிடிச்ச ஒரு ட்ரிங்... செய்யறது ஈஸி, ஆல்கஹால் கலக்காம குடிச்சா ஹெல்தியானதும் கூட, கமான் ஜஸ்ட் டேக் எ ஸிப்..."

சரி என்றவள் சிறிது குடித்துப் பார்க்க, என்ன தான் அந்த வீடு முழுவதும் ஏஸி போடப்பட்டிருந்தாலும், சென்னையின் வெயிலிற்கு இதமாக இருந்த அந்தப் பானத்தைக் குடிக்க ஆரம்பிக்கவும், அவளைப் பார்த்திருந்த ஆதித்யாவின் காதல் கொண்ட இதயம் மௌனமாக அலறித் துடித்தது...

"ஐ ஆம் ஸோ ஸாரிடி அஷு... எது நடக்கக் கூடாதுன்னு இத்தனை வருஷமா தவிச்சிட்டு இருந்தேனோ, அத என் விருப்பம் இல்லைன்னாலும் செய்ய வச்சுட்டானே உன் அண்ணன்..." என்று.

பானத்தை அருந்திக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே தலை சுற்றுவது போல் இருக்கவும், கண்கள் சொருக அவனைப் பார்த்தவள், "ஆதி.. என்னமோ பண்ணு..." என்று கூறியவாறே அவன் மேல் சாயவும், சட்டென்று தன் இரு கரங்களால் அவளை ஏந்தியவன் ஒரு சில நொடிகள் அவளின் முகத்தை ஆழ்ந்து நோக்கினான்...

"ஸாரிடி அஷு, ஐ ஆம் ரியலி ஸாரி... உனக்கு நான் இப்ப செஞ்சிட்டு இருக்கிறது தெரிய வரும் போது நிச்சயம் நீ என்னை வெறுக்கக் கூடச் சான்ஸ் இருக்கு... ஆனால் இந்த நிமிஷம் எனக்கு வேற வழி தெரியலை..." என்று வாய்விட்டுக் கூறியவன் பெருமூச்சொறிந்தவாறே, வீட்டின் வாயில் கதவை தன் காலால் சாத்தியவன் அவளை மெள்ள தன் காரின் பின் இருக்கையில் படுக்க வைத்து, சீறிக் கிளப்பினான்....



**********************************************



அபிமன்யுவின் கட்டளைப்படி இவர்கள் இருக்கும் வீட்டை சூர்யா அடையவும், ஆதித்யாவின் கார் அதற்குள் அங்கிருந்து பறந்து மாயமாய் மறைந்து சென்றிருக்க, விஷயத்தைப் பகிர அபிமன்யுவிற்கு அழைத்தான்...

"ஸார்.. இங்க யாருமே இல்லை.. வீடு பூட்டியிருக்கு..."

"சூர்யா, அவன் செல்லை [cell] ஆஃப் பண்ணிட்டான், ஆனால் அவன் காரை ட்ராக் பண்ணலாம்... நான் ஏற்கனவே ட்ராஃபிக் கமிஷனருக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணிருக்கேன்... நீங்க அவரை ஃபாலோ பண்ணுங்க... எனக்கு ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்கு... எதுவா இருந்தாலும் அந்தச் செகண்டே எனக்குக் கால் பண்ணுங்க... Do not hesitate to call me [தயங்காம என்னைக் கூப்பிடுங்க]..." என்று காரில் அமர்ந்திருந்தப்படியே பேசியவன், தன் சிகப்பு நிற ஃபெராரி காரின் கதவை அதி வேகமாகச் சாத்திய அடுத்த நொடி காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு சூறாவளியெனப் பாய்ந்தான், சி.எஸ் கம்பெனிகளின் தலைமை அலுவலகத்தை நோக்கி....

வளாகத்திற்குள் நுழைந்த அதே வேகத்திலேயே அலுவலகத்திற்குள் நுழையவும், சில நிமிடங்களுக்கு முன்னர் தான் ஏ.கே. கம்பெனிகளின் சேர்மன் அர்ஜுன் கிருஷ்ணா வந்திருந்தார், இப்பொழுது அதன் நிர்வாக இயக்குனரையும் அதிரடியாகக் கண்டதும் கிட்டத்தட்ட மயங்கி கீழே விழப் போன மேலதிகாரிகள், அபிமன்யுவை தங்கள் சேர்மனின் அறைக்கு அழைத்துச் செல்ல, புயலென உள்ளே நுழைந்தவன் ஹர்ஷாவின் அருகில் அமர்ந்திருந்த அபிஷேக்கின் விழிகளை நொடி நேரத்திற்கும் கீழ் பார்த்துவிட்டு, அது ஆதித்யா இல்லை என்பத உறுதி செய்தவன் தன் கரங்களில் வைத்திருந்த காகிதங்களையும், கணினித் தகடுகளையும், ஹர்ஷாவின் மேஜையில் விசிறி எறிந்தான்...

அபிமன்யு உள்ளே நுழைந்ததுமே எழப் போன அபிஷேக்கை கரம் பற்றி அமைதிப்படுத்திய ஹர்ஷா, அவன் தன் முன் காகிதங்களையும், கணினி தகடுகளையும் விசிறியதும், விநாடிகள் நேரத்திற்குள்ளேயே அவை அனைத்தும் தங்களின் நிறுவனங்களின் ரகசிய தகவல்களைச் சுமந்திருந்த சாட்சியங்கள் என்பதனை உணர்ந்தவன், அபிமன்யுவை நிமிர்ந்துப் பார்த்து மென் நகை வீசினான்....

இருபத்தி நான்கு வயதினிலேயே தொழில் என்ற ஆழ்கடலில் குதித்திருந்த ஹர்ஷா, அந்த இளைய வயதிலேயே உள்நாடு மற்றும் வெளிநாடுகளில், தங்கள் குழுமங்களின் பெயரை அபார உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்வதற்குத் தடையாக இருந்த எவரையும் விட்டு வைத்ததில்லை... வயதில் சிறியவனானாலும், சிங்கத்தின் அருகில் தனியாக அகப்பட்டுக் கொண்ட ஒரு மனிதனின் இதயம் எவ்வாறு துடிக்க மறந்து உறைந்துப் போகுமோ, தன்னை நோக்கி அது எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் எப்படி அவனை அதிர்ச்சியில் உறையச் செய்யுமோ, அந்த உணர்வுகளைத் தன் எதிரிகளைச் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பங்களில் உருவாக்கியிருந்தவன் அவன்...

அத்தகையவனின் அலுவலகத்தில் அதிரடியாகக் காலடி எடுத்து வைத்தது மட்டும் இல்லாமல், அவன் அறைக்குள் அனுமதி இன்றி நுழைந்து, வார்த்தைகள் ஒன்றையும் உதிர்க்காமல் அவனுக்கு முன் காகிதங்களை விசிறி அடித்த இருபத்தி ஆறு வயதே ஆன அபிமன்யுவைக் கண்டு வியந்த ஹர்ஷா, புன்னகைத்தவாறே எழுந்தவன் அவன் அருகில் நின்று ஒரு நொடி அவனை ஆழ்ந்துப் பார்த்தான்...

"பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு மிஸ்டர் அபிமன்யு, எப்படி இருக்கீங்க?"

தந்தையின் அனுசரணையான கேள்வியில் வெகுண்டெழுந்த அபிஷேக், அபிமன்யுவையே உறுத்துப் பார்த்திருந்தவன், "டாட்..." என்று வெகு அழுத்தமான குரலில் கூற, அவனைத் திரும்பியும் பார்க்காது,

"இப்போ நீங்க இருக்கிறல மூட்ல நான் உட்கார சொன்னாலும் உட்கார மாட்டீங்க..." என்றான் ஹர்ஷா, அபிமன்யுவின் கண்களையே ஆழ்ந்து ஊடுருவியவாறே...

'அர்ஜுன் இன்று என்னைச் சந்திக்க என் அலுவகலத்திற்கு நேரடியாக வந்ததே பேரதிசயம் என்றால், அவன் மகன் எந்த வித அறிவிப்பும் இன்றி, புயல் போல் அனுமதியின்றி என் அறைக்குள்ளேயே புகுந்திருக்கின்றான்... அது மட்டுமல்லாது, இது வரை தனது வசமிருக்கும் தகவல்களை இவன் எந்த அகோர வழியில் உபயோகப் படுத்துவானோ, இதனால் எத்தனை அபவாதங்கள் நேரிடுமோ என்று உள்ளூர குழம்பிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், சடாரென்று என் முன் அத்தனை தகவல்கள் அடங்கிய தகடுகளையும், காகிதங்களையும் வீசுகிறான் என்றால், அதற்கான பின்னணி என்ன?' என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்த ஹர்ஷாவை தனது மூச்சுக் காற்றுப் படும் அளவிற்கு மேலும் நெருங்கி நின்றான் அபிமன்யு...

அச்சம் என்பதனை இதுவரை எனக்குக் கற்றுக் கொடுப்பதற்கோ அல்லது என் உள்ளத்திற்குள் விளைய வைப்பதற்கோ எவனும் இப்பூவுலகத்தில் ஜனிக்கவில்லை என்பதனைப் போன்று, இமைகள் சிமிட்டாது தனது வேங்கையின் வீச்சை சுமந்திருக்கும் பளபளக்கும் பார்வையை ஹர்ஷாவின் வேட்டை விழிகளுக்குள் தங்குத் தடையின்றி ஊடுருவவிட்டவனாக,

"மிஸ்டர் ஹர்ஷா... பிரச்சனை உங்க பசங்களுக்கும் எனக்கும் தான்... தைரியமான ஆம்பளைங்களா இருந்தால் என்னோட நேரிடையா மோதி இருக்கணும்... அதவிட்டு பொம்பளைக்கிட்ட வீரத்தை காட்டுற பொ..." என்று முடிக்கவில்லை, அவனை நோக்கி வெகுண்டெழுந்து அடி எடுத்து வைத்தான் அபிஷேக்...

இளையவர்கள் இருவருக்கும் நடுவில் நின்றிருந்த ஹர்ஷா, சட்டென்று தன் மகனை கரம் நீட்டி தடுக்கவும், அபிஷேக்கின் விழிகளைப் பல நூறு ஈட்டிகளின் முனைகளை ஒன்றாக, ஒரே நேரத்தில் பாய்ச்சுவது போல் கூர்ந்து பார்த்திருந்த அபிமன்யு,

"உங்க பையன் கேட்ட மாதிரியே நான் எல்லாத்தையும் கொடுத்துட்டேன்... என் தங்கை ஒழுங்கா, பத்திரமா என்கிட்ட வந்து சேர்ந்துடணும்... உங்க பையன்கிட்ட சொல்லிடுங்க... நான் அவனை மாதிரி ஃபோன் பண்ணி எச்சரிக்கை விட்டுட்டு இருக்கமாட்டேன்... கோழை மாதிரி மறைமுகமா தாக்க மாட்டேன்... எந்த நேரத்தில, எந்த நிமிஷத்துல என் அடி அவன் மேல விழும்னு முன்கூட்டியே அனௌன்ஸ் பண்ணிட்டு இருக்கிற ஆள், இந்த அபிமன்யு கிடையாது.. ஆனா அடி விழும் போது அவனால் தாங்கிக்கவே முடியாத மரண அடியா இருக்கும்.. அதுக்கு இப்பவே அவனை ரெடியா இருக்கச் சொல்லிடுங்க.. அஷு அவனோட இருக்கிற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையோட அவன் அனுபவிக்கப் போறான்னு... I mean it.." என்றவன் அறை வாயிலை நோக்கி நடக்க, ஒரு நொடி நின்று, தன் முகத்தை மட்டும் திருப்பி அபிஷேக்கை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவனின் கண்களில், அடிப்பட்ட சிறுத்தைப் புலியின் வஞ்சினமும், வேகமும், ஆக்ரோஷமும், "என் எச்சரிக்கை அவனுக்கு மட்டும் அல்ல, உனக்கும் தான்..." என்பது போன்ற வெறியும் தெறித்தது...

விருட்டென்று வெளியேறிய அபிமன்யுவைப் பார்த்த அபிஷேக், தன் தந்தையை ஒரு முறைப் பார்த்துவிட்டு, அலைபேசியை எடுத்தவன் ஆதித்யாவிற்கு அழைக்க, அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அலைபேசியைக் கண்டு எரிச்சல் அடைந்தவன், "டாட், ஃபோனை ஆஃப் பண்ணிருக்கான் டாட்.." என்றான் சிறிதே பதைபதைப்புடன்...

"அவனை எப்ப கடைசியா பார்த்த அபி?"

"என்னை ட்ராப் பண்ணிட்டுப் போனான் டாட்... ஆனா எனக்குக் கொஞ்சம் வேலையிருக்கு, வந்துடறேன்னு சொல்லிட்டுப் போனான்... இப்ப ஃபோனையும் ஆஃப் பண்ணிருக்கிறத பார்த்தா, அபிமன்யு சொல்ற மாதிரி ஆதி, அஷ்வினியைக் கூட்டிட்டுப் போயிருக்கணும்? இல்லைன்னா அபிமன்யு இவ்வளவு ஈஸியா டாக்குமெண்டஸைக் கொடுத்திருக்க மாட்டான்..."

மகனின் கூற்றில் ஹர்ஷாவின் மனம் ஒரு நிலையில் இல்லாமல் சிந்திக்கத் துவங்கியது... தலையை அழுந்த கோதியவன் தனது நாற்காலியில் தொப்பென்று அமர்ந்து, தன் முஷ்டியை மடித்து மேஜையில் ஓங்கி குத்தவும் திடுக்கிட்டு தந்தையைத் திரும்பிப் பார்த்த அபிஷேக்கைக் பொசுக்கி விடுவது போல் கூர்ந்துப் பார்த்தவன்,

"அபி, நிச்சயமா ஆதி எங்க இருக்கான்னு உனக்குத் தெரியாது?" என்றான் விழிகளில் மட்டும் அல்ல, வார்த்தைகளிலும் சீற்றம் பறக்க...

"நோ டாட்... என்கிட்ட சொல்லிட்டு போகலை..."

"எப்படி அபி? இதுவரைக்கும் அவன் உன்னிடம் சொல்லாம எங்கேயாவது போயிருக்கானா?"

தந்தை கேள்வியைக் கேட்டு முடிக்கும் முன்னரே அபிமன்யுவை பங்கு சந்தை மோசடியில் பழிவாங்க அவர்கள் நிர்ணயித்திருந்த நாளன்று, தன்னிடம் அறிவிக்காது அஷ்வினியை ஆதித்யா சந்திக்கச் சென்றது நினைவுகளில் படரவும், அவனுடைய முகத்தில் தோன்றிய குழப்பத்தையும், யோசனையும் கண்ட ஹர்ஷா, "அபி உன்கிட்ட தான் கேக்குறேன்... சொல்லு..." என்றான் மீண்டும் கடினமான, அழுத்தமான, இந்த நொடியே எனக்கு உண்மை தெரிந்தாக வேண்டும் என்ற உறுதியான குரலில்.

"யெஸ் டாட்... ஒரே ஒரு முறை..."

"எப்ப?"

தான் கேள்விக் கேட்டும் பதிலிறுக்காது தயங்கி நிற்கும் மகனைப் பார்த்தவன், சிறிதும் கனிவு என்பதே அற்ற திடமான குரலில், " Abi, I just asked you a question..[உன்னை ஒரு கேள்விக் கேட்டேன்...]" என்றான்...

"ஸாரி டாட்... அப்பவும் அஷ்வினியைப் பார்க்கத்தா.."

அபிஷேக் சொல்லி முடிக்கவில்லை, மீண்டும் மேஜையை ஓங்கிக் குத்திய ஹர்ஷா, "டாமிட்.." என்றவாறே சடாரென்று எழுந்தவன், அபிஷேக்கின் அருகில் சென்று அவன் முகத்தை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவாறே வெடிக்கத் துவங்கினான்...

"I have already told you guys [ஏற்கனவே உங்க ரெண்டு பேருக்கிட்டேயும் சொல்லியிருக்கேன்]... உங்களுக்குள்ள இருக்கிற பிரச்சனைகள் உங்களோடேயே தான் இருக்கணும்.. இதுல வேற யாருக்கும் எந்தச் சிக்கலும் வரக் கூடாது, முக்கியமா பொண்ணுங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் வரக் கூடாதுன்னு... இப்ப பாருங்க உங்க பகையால எவ்வளவு பெரிய விவகாரத்தை இழுத்துவிட்டிருக்கீங்க... அபிமன்யுவோட முகத்தைப் பார்த்தல்ல? அவன் யாருக்கும், ஏன் அவன் அப்பா அர்ஜுனுக்கும் கூடப் பயப்படறவன் இல்லை... நிச்சயம் அவன் இதை சும்மா விடப் போறதில்லை, முதல்ல நீ ஆதியை பிடிக்கிற வழியப் பாரு... ஒழுங்கா அந்தப் பொண்ணு பத்திரமா அவங்க வீட்டுக்குப் போய்ச் சேரணும்னு சொல்லு... அதுவும் இப்பவே..."

"ஸாரி டாட்... ஆதி இந்த அளவுக்குப் போவான்னு நான் எதிர்பார்க்கலை..."

"அபி... இப்ப பேசிட்டு இருக்க நேரமில்லை... எனக்கு அர்ஜுனோட பொண்ணு பத்திரமா, எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம அவங்க வீட்டுக்கு போயிட்டான்னு நியூஸ் வரணும்... அது மட்டும் தான் எனக்கு இப்ப முக்கியம்.. சீக்கிரம் நீ ஆதியைப் பிடி..."

தந்தையின் ஆவேசத்தையும், அதிர்ச்சியையும் கண்ட அபிஷேக், மனதிற்குள்ளாகவே, "ஏண்டா ஆதி இவ்வளவு சொல்லியும் இப்படிப் பண்ணிட்ட? இத்தனை வருஷம் எது நடக்கக் கூடாதுன்னு உன்னைக் கட்டி வச்சிருந்தேனோ அத ஒரே நாள்ல செஞ்சு இப்படி வில்லங்கத்தை விலைக்கு வாங்கிட்டியே..." என்று புலம்பியவாறே மீண்டும், மீண்டும் முயற்சித்தும் ஆதித்யாவைத் தொடர்பு கொள்ள இயலாமல் போனது..

சட்டென்று அஷ்வினிக்கு அழைக்கவும், அவளின் அலைபேசியும் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததால், தயங்கியவாறே,

"டாட் ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணிருக்கான் டாட்... அஷ்வினியோட செல்லையும் ஆஃ பண்ணிருக்காங்க..." என்றான் யோசனையைச் சுமந்த முகத்துடன்...

"அபி, எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது... எனக்குத் தெரியாம எத்தனையோ ப்ளான் பண்ணினீங்கள்ல? அப்படின்னா இதையும் செய்? எனக்கு இப்ப ஆதி இங்க வரனும்.. அந்தப் பொண்ணு அவங்க வீட்டுக்கு போகணும்.. "

இதற்கு மேல் உன்னிடம் பேசுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை என்பது போல் ஹர்ஷா மௌனமாக, இதற்கு அபிமன்யுவின் பதிலடி எவ்வாறு, எங்ஙனம், யார் மீது இருக்கும் என்ற குழப்பத்தோடும், பல வித சிந்தனைகளுடனும், தன் தமையனின் அதிர்ச்சிகரமான அதிரடியான ஆட்டத்தை நினைத்து எரிச்சலுடனும் தன் அறைக்குச் சென்றவன் நாற்காலியில் அசந்து அமர, அமர்ந்த விநாடியே அபிஷேக்கின் நினைவுகளில் படர்ந்தது அவனது தங்கையின் முகம்...

ரதி...

சட்டென்று அவளது எண்ணிற்கு அழைத்தான்...

"ரதி, எங்க இருக்க?”

"ஏண்ணா? காலேஜ்ல தான்..."

"சரி, எக்காரணத்தை விட்டும் காலேஜை விட்டு வெளியில் வராத... நானே ஈவ்னிங் வந்து உன்னைப் பிக்கப் செய்றேன்..."

"என்ன அபிண்ணா, எதுவும் பிரச்சனையா? உங்க வாய்ஸே சரியில்லை..."

"ரதி, ஏன் இவ்வளவு பதட்டப்படுற? பிரச்சனை எல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல... நான் உனக்கு ஈவ்னிங் ஃபோன் பண்றேன், அதுக்கப்புறம் காலேஜை விட்டு வெளியில் வா..."

"என்ன அண்ணா? என்ன ஆச்சு?"

"ம்ப்ச் ரதி... சொன்னாக் கேளு... என் காலுக்கு [call] வெயிட் பண்ணு.. அது போதும்..."

அதற்கு மேல் அண்ணனிடம் விளக்கம் கேட்க விரும்பாத ரதி யோசனைகளுடன் அழைப்பைத் துண்டிக்க, பெருமூச்சொறிந்து ஆசுவாசப்பட்டவாறே அபிஷேக் தன் நாற்காலியில் தலை சாய்த்த நேரத்தில், சென்னையின் புறநகர் பகுதியில் இருந்த ஒரு சிறிய ஹோட்டலின் வாயிலில் ஆதித்யாவின் கார் நின்றது...

இன்னும் மயக்கத்தில் இருந்த அஷ்வினியை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தவன் வாயிலில் நின்று கொண்டிருந்த ஹோட்டலின் மேலாளரை அழைத்து, "ரூம் ரெடியா இருக்கா?" எனவும், ஏற்கனவே தனது திட்டத்தை அவனிடம் கூறியிருந்த ஆதித்யாவைக் கண்டு, "எல்லாம் ரெடியா இருக்கு ஸார்..." என்று வாயெல்லாம் பல்லாக இளித்தான், பணத்திற்காக ஆதித்யாவிற்குத் துணை போகவும் விழைந்த அந்தச் சின்னஞ்சிறிய ஹோட்டலின் மேலாளர்...

சிறு குழந்தையை ஏந்துவதைப் போல் அஷ்வினியை மென்மையாகத் தனது கரங்களில் ஏந்திய ஆதித்யா மேலாளரைத் தொடர்ந்து சென்றவன், தான் கட்டளையிட்டிருந்தது போல் மொத்த ஹோட்டலையும் ஆதித்யாவிற்காகக் காலியாக வைத்திருந்தவனைக் கண்டு, "நான் வந்து பணம் கொடுக்கிறேன்... நீ போ..." என்றவாறே தங்களின் அறைக்குள் சென்றவன், அஷ்வினியைக் கட்டிலில் கிடத்தினான்...

அவளை ஒரு முறை ஆழ்ந்து பார்த்துவிட்டு மேலாளரிடம் சென்று கத்தை பணக் கட்டுக்களைக் கொடுத்தவன், "ஹோட்டல் வாசல்ல, க்ளோஸ்ட்னு போர்ட் [Closed board] வச்சிரு... எந்த ஃபோன் காலையும் அட்டெண்ட் பண்ணாத... யார் வந்தாலும் எனக்கு உடனே தெரியப்படுத்து.." என்றவன் மீண்டும் தன் அறைக்குள் நுழைய, கட்டிலில் தேவமங்கையைப் போன்று படுத்திருந்தவளைக் கண்டவன், தன்னவளின் அழகு விவரணத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாயிருந்ததைக் கவனித்தவனின் உடலில் ஓடிக் கொண்டிருந்த உணர்ச்சிகள் தாண்டவமாடத் துவங்கியது...

சாளரத்தின் கம்பிகள் வழியே மதிய நேரத்தின் கதிரவனின் செங்கதிர்கள் உள்ளே புகுந்ததால், அவளின் வெண்மை நிறத்திற்குள் மஞ்சள் நிறமும் கலந்து மேலும் மெருகூட்ட, முடியாமல் விரித்துவிட்டிருந்த கூந்தலும் அவளின் அழகுக்கு அழகுச் சேர்க்க, கழுத்தில் அணிந்திருந்த மெல்லிய சங்கிலியில் கோர்க்கப்பட்டிருந்த மாணிக்கப் பதக்கமும், காதுகளில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்த மாணிக்கம் பதித்த தோடுகளும், பிரமிக்கத்தக்க வகையில் அவளின் செந்நிறத்தை எடுத்துக் காட்ட, வளைந்த புருவங்களும், எடுப்பான நாசியும், நீர் சொட்டும் ரத்தினங்களின் கூட்டம் போலச் சிவந்த உதடுகளும், முகத்திற்குத் தக்கவாறு அளவோடு அமைக்கப்பட்டிருந்த தாடையும், சங்குக் கழுத்தும் பிரமையூட்டும் வண்ணம் அமைந்திருந்ததில், அவளை நெருங்கி அமர்ந்தான் ஆதித்யா...

பேசாமடந்தையாக, மல்லாந்த சிலையெனக் கட்டிலில் மோகனாகாரமாகப் படுத்திருந்தவளைக் கண்களால் விழுங்கியவன், அவளது பக்கத்தில் உட்கார்ந்து நீண்ட நேரம் அவளை உற்று நோக்க, உணர்ச்சிகளுக்கோ வேகத்துக்கோ முட்டுக்கட்டைப் போட இயலாதவனின் அவஸ்தை பெரும் திண்டாட்டத்தை விளைவிக்க, தேன் குடிக்கக் காத்திருக்கும் வண்டு போல் துடித்திருந்தவனின் புத்தியை மேலும் சுழற்றியடித்தது, தான் அவளை மேலும் நெருங்கி அமர்ந்ததும் உரசிய அவளின் புஷ்ப உடலின், ஊகத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட, மறைந்தும் மறையாமலுமிருந்த எழிலம்சங்கள் அழகாய் வெளிப்பட்ட நொடி...

காதல் எத்தனை பயங்கரமானது என்று சிந்தித்திருந்தவனின் உணர்ச்சிகள் அத்து மீறிக் கொண்டிருந்ததில், அறிவு பறிபோன நிலையைத் தொட்டுவிட, தன்னவளை தன்னவளாக ஒரு நொடியில் நுகர்ந்துவிடத் துடித்தவன் மிக மென்மையாக அவளின் மீது சாய, பெண்ணவளின் மென்மையான உடற்கூறுகள் அவன் மீது தவழ்ந்ததால் ஏற்பட்ட உணர்ச்சியின் சுழற்சியால் பெருமூச்சு விட்டவன், அவளின் எழில் சிற்பத்தைத் தனது இரு கைகளாலும் வளைத்து இறுக்கியவாறே, "இப்பேற்பட்ட அழகி அபிமன்யுவின் தங்கையாக மட்டும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால், இந்நேரம் இவள் கழுத்தில் தாலியைக் கட்டி எப்பொழுதோ என் மனைவியாக ஏற்றுக் கொண்டு, இப்பொழுது உரிமையுடன் இவளைத் தீண்டியிருப்பேனே!" என்று நினைத்தவாறே இரு கரங்களாலும் அவளைத் தன்னை நோக்கி ஏந்தியவன், தன் வலிய இதழ்களை அவளின் செவ்விய இதழ்களோடு பொருத்தினான்...

நிமிடங்கள் நீடித்த முத்தத்தில் கரைந்திருந்தவன், தேன் சொட்டும் அவளின் சௌந்தர்யத்திற்கு, லாவண்யத்திற்கு, அவளின் அதரங்களின் சுவைக்கு அடிமையாகி அவளை ஆட்கொண்டிருந்தவன், மயக்கத்திலும் மூச்சிற்காகப் போராடியவள் போல் தலையை லேசாக அசைக்க, அவளின் அரவத்தில் ஒரு வழியாகத் தன் நிலையை இழுத்துப் பிடித்து அவளின் அதரங்களுக்கு விடுதலை கொடுத்து அவளைக் கூர்ந்து நோக்க, இந்த அசந்தர்ப்பமான நேரத்தில், தன் உணர்வுகளை மறந்து அவள் இருக்கும் நிலையில் நான் என்ன செய்து கொண்டு இருக்கின்றேன் என்று புத்தியில் உரைக்கவும், "சே, ஸாரிடி அஷு..." என்று வாய்விட்டு புலம்பியவாறே வெடுக்கென்று எழுந்தவன், தன் தலையை அழுந்த கோதி தன்னைச் சமன்படுத்தியவாறே அவளுக்கு அருகில் ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு அமர்ந்தவன், அவள் விழிப்பதற்காகக் காத்திருந்தான்...

மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தவளை பல நிமிடங்கள் இமைகொட்டாமல் பார்த்திருந்தவன், நாற்காலியில் தலை சாய்த்துக் கண்களை மூடி, கால்களை நன்கு நீட்டி அவளுக்கு அருகில் கட்டிலில் வைத்துப் படுத்திருக்க, கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரங்களாகத் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து இருந்தவள் திடுக்கென்று விழிப்பு வரவும், மெள்ள கண் விழித்தவளின் பார்வை முதலில் தன்னவனின் மீது நிலைத்ததில் மெல்லிய புன்சிரிப்பை உதிர்க்க, விரிந்த இதழ்கள் சட்டென்று சுருங்கியது, தான் படுத்திருக்கும் அறையைக் கண்டதும்...

"எங்கு இருக்கிறோம்?" என்று குழம்பியவளுக்கு ஆதித்யா கொடுத்த பானத்தைப் பருகியதும் தலை சுற்றி, கண்கள் சொருகி அவன் மீது சாய்ந்தது நினைவில் படர்ந்ததில் சட்டென்று உண்மை புரிய, அடித்துப் பிடித்து வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு திடுதிடுப்பென்று எழுந்தாள்...

அரண்டுப் போய் விழித்தவளின் சத்தத்தில் கண்களைத் திறந்தவன், அதிர்ச்சியில் திகைத்து இருக்கும் அவளின் முகத்தைக் கண்டு அவளின் அருகில் கட்டிலில் அமர்ந்தவன், தோளின் மீது கரத்தைப் போட்டு தன் தோள் வளைவுக்குள் கொண்டு வந்தான்...

"ஏய் அஷு, ஏன் இப்படி அரண்டு போய் எழுந்திருக்கிற? என் கூடத் தான் இருக்க..."

"ஆதி, நாம் எங்க இருக்கோம்? அந்த வீட்டுல இருந்து இங்க எப்படி வந்தோம்? இது என்ன இடம்? ஏதோ ஹோட்டல் ரூம் மாதிரி இருக்கு..."

அவளை மேலும் இறுக்கி அணைத்தவாறே அவளின் தாடையைப் பற்றியவன், "அஷு, பதஷ்டப்படாத... நான் சொல்றத கொஞ்சம் கேளு..." என்றான் தணிவாக...

ஆனாலும் அவனின் பேச்சில் தெளிவடையாதது போல் அவன் முகம் காணாது சுற்றிலும் பார்த்தவாறே விழித்தவள், "ஆதி, ப்ளீஸ் சொல்லுங்க... நாம எங்க இருக்கோம்?" என்றாள் பேயறைந்தது போல் மாறிக் கொண்டிருக்கும் திகில் சூழ்ந்த முகத்துடன்....

அவள் இப்பொழுது இருக்கும் சூழ்நிலையில் எடுத்த எடுப்பில் நடந்து கொண்டிருப்பதைக் கூறுவது முட்டாள்தனம் என்று உணர்ந்த ஆதித்யா , "அஷு... நான் உன்னை ஒண்ணு கேட்பேன், மறைக்காம உண்மையச் சொல்லு?" என்றான் சன்னமான குரலில்...

இன்னமும் அதிர்ச்சி விலகாத முகத்தோடு அறையை மீண்டும் ஒரு முறை சுற்றிப் பார்த்தவளின் தாடையை இறுக்கப் பற்றி, அவள் முகத்தைத் தன்னை நோக்கி திருப்பியவன்,

"அஷு, டு யு ரியலி லவ் மி?" என்றான்...

என்ன கேள்வி இது, அதுவும் இந்த நேரத்தில் என்று பதறியவள்,

"என்னங்க இது, நாம் எங்க இருக்கோம்னு பதறிக் கேட்டுட்டு இருக்கேன், நீங்க என்னடான்னு இப்ப போய் இது மாதிரி கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கீங்க?" என்று மனம் வெதும்பி, அஞ்சியவாறே கலங்கித் தவிக்க, அவளின் சஞ்சலத்தில் மிதக்கும் விழிகளுடன் தன் திடமான கூரிய பார்வையைக் கலக்கவிட்டவனாக,

"அஷு, நான் கேட்கிறதுக்குப் பதில் சொல்லு, டு யு ரியலி லவ் மி ஆர் நாட்?" என்றான் குரலில் சிறிதே உறுதியையும் கலந்து...

"ஐயோ! எங்க வீட்டுல என்னைய தேடுவாங்க, மணி எத்தனை?"

இன்னும் தன் கேள்விக்கு அவள் பதில் கூறாததைக் கண்டு ஆதித்யாவின் முகத்தில் சந்தேகத்தின் சாயைப் படர, நெற்றியை சுருக்கி, இறுக்கமான உதடுகளுடன் அமர்ந்திருந்தவன், பின் சில நொடிகள் நிதானித்து ஆழப் பெருமூச்செறிந்தவனாக, "அஷு, டு யு ரியலி லவ் மி ஆர் நாட்?" என்றான் மீண்டும், ஒவ்வொரு வார்த்தையாகப் பிரித்தெடுத்து நிதானமாக, ஆனால் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் சலனத்தின், அச்சத்தின், திகிலின் சாயல் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிந்தது...

ஒரே கேள்வியை, அதுவும் எங்கு இருக்கின்றோம் என்பதே புரியாத குழப்பமான சூழலில் நான் தவித்திருக்கும் போது, ஏற்கனவே பதில் அறிந்திருந்த வினாவை அவன் மீண்டும் மீண்டும் கேட்பதை நினைத்து மிதி மிஞ்சிய அச்சத்தில் ஆழ்ந்தவளாக 'ஆமாம்' என்பது போல் தலையை அசைக்கவும், அவளின் நெற்றியில் மென்மையாக முத்தம் பதித்தவன்,

"அஷு, நான் எது செஞ்சாலும் அதுல நிச்சயம் உனக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லாம பார்த்துக்க வேண்டியது என் கடமைடி... அந்த நம்பிக்கை உனக்கு என் மேல இருக்கா?" என்றான் மனமும், புத்தியும் கலங்கிப் போய், ஆனால் தன் உணர்வுகளை அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்த இயலாதவனாக...

அதுவரை ஏதோ ஒரு அச்சமும், சஞ்சலமும் படர்ந்திருந்த அவனின் முகத்தில் இப்பொழுது ஏக்கமும், கனிவும் தவழ, அவன் கண்களையே உறுத்துப் பார்த்தவள், ஆமாம் என்று மீண்டும் தலை அசைக்க,

"அஷு, மத்தவங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் நான் உன்னை இங்க கடத்திட்டு வந்திருக்கேன், ஆனால் என்னைப் பொறு..." என்று அவன் முடிக்கவில்லை, அவனைப் படாரென்று உதறிவிட்டு நகர்ந்தவள், கட்டிலில் இருந்து வேகமாக இறங்க, ஒரே எட்டில் அவளின் கரத்தை எக்கி இறுக்கப் பற்றினான் ஆதித்யா.

"அஷு, நான் சொல்றத கொஞ்சம் கேளுடி, அப்புறமா நீயே சொல்லு என் மேல தப்பு இருக்கா, இல்லையான்னு?"

அவனின் கரத்தை உதற போராடியவாறே,

"கடத்திருக்கீங்களா? என்னையா? ஏன்? ஐயோ ஆதி, என் உடம்பு எல்லாம் பதறுது, மணி இப்ப என்ன? சதா என்னைய பிக்கப் செய்ய வருவாருன்னு சொன்னேனே? என்ன செஞ்சு வச்சிருக்கீங்க? ஆதி, ஏன் ஆதி இப்படி எல்லாம் பண்றீங்க?"

கதறித் துடித்துக் கொண்டிருப்பவளின் உடல் முழுவதும் நடுக்கம் பரவ, தன்னவளின் சிதறித் துடிக்கும் குரலையும், பதட்டத்துடன் படபடக்கும் மேனியின் உதறலையும் கண்ட ஆதித்யாவின் தீராத காதல் கொண்ட மனம் அதிர, தன் விழிகளை ஆழ்ந்துப் பார்த்திருந்தவளை கட்டிலிற்கு அருகில் இருந்த நாற்காலியில் திமிறத்திமிற அமரச் செய்தவன், அவளின் இரு உள்ளங்கைகளையும் தன் வலிய கரங்களுக்குள் அடக்கிக் கொண்டவனாக, தங்களுக்கும் அபிமன்யுவிற்கும் இடையில் நடந்து கொண்டிருக்கும் யுத்தத்தை ஆதி முதல் விளக்கத் துவங்கினான்....

"ஆ.. ஆதி.. அபிமன்யு அண்ணனா இதெல்லாம் செய்தது?"

பேரதிர்ச்சியில் விழி விரிய பார்த்திருந்தவளின் முகத்தில் படர்ந்திருந்த முடியை மென்மையாக ஒதுக்கியவாறே அவளது நாற்காலியோடு அவளை மேலும் தன்னை நோக்கி இழுத்தவன், மீண்டும் அவளின் கரங்களை எடுத்து தனது அகலக் கைகளுக்குள் மறைத்து வைத்துவிட்டுக் கொண்டவனாக,

"அஷு, அன்னைக்கு உன்னைக் காலேஜ்ல ட்ராப் பண்ணினப்ப அபிமன்யு நம்மைப் பார்த்தும் பேசாம இருக்கும் போதே எனக்கு டௌட்... எப்படி ஒருத்தனால இவ்வளவு அமைதியா, அதுவும் உன்னோட ப்ளவுஸை ஆக்ஸிடெண்டலா இருந்தாலும், அவன் கண்ணு முன்னாடியே நான் கிழிச்சும் எப்படி ஒருத்தனால தன் கோபத்தை எல்லாம் கண்ட்ரோல் பண்ணிட்டு இருக்க முடியும்? அதுவும் அந்த நிலையில உன்னைப் பார்த்தும் அவன் தன்னோட சுண்டு விரலைக் கூட அசைக்கலை... அதனால, அப்ப அவன் எந்த ஆக்ஷனும் எடுக்காம இருந்தாலும் நிச்சயம் என்னைத் தட்டிக் கேட்பான், அதுவும் நான் லவ் பண்ற ஒரு பொண்ணோட அண்ணனா என்னை எதிர்க்காம விடமாட்டான் அப்படித் தான் நான் நினைச்சிட்டு இருந்தேன்.. ஆனால் அவன் இப்படி எங்களோட பிஸ்னஸ்ல கை வைப்பான்னு நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கலைடி..."

"எங்களோட பல வருஷ ட்ரீமை ஒரே நாள்ல தவிடுப்பொடியாக்க நினைச்சான்... அவன் கோபம் எல்லாம் என் மேல தானே... அப்ப என்னை மட்டும் தான் அவன் அடிச்சிருக்கணும்... அபி என்ன தப்பு செஞ்சான்? அது என்னுடைய தனிப்பட்ட கனவு மட்டும் இல்லையே... அபியோடதும் சேர்த்து தானே... அத அழிக்க அபிமன்யுவுக்கு என்ன ரைட்ஸ் இருக்கு... அன்னைக்கு அவனுடைய ஆட்டத்தினால எங்களுக்கு ஏகப்பட்ட நஷ்டம், அதுக்கு நாங்க கொடுத்த பதிலடி தான் ஷேர்ஸ்ல அவனை லூஸ் பண்ண வச்சது... பழிக்கு பழி, அவன் எங்களுக்குக் கொடுத்த நஷ்டத்துக்கு நாங்க அவனுக்கு நஷ்டத்தை ஏற்படுத்தினோம்.. தெட்ஸ் ஆல்.."

"ஆனால் இந்த ரெண்டு இன்ஸிடண்ட்ஸ்லயும் ரெண்டு சைடும் மணி [money] லாஸ் தான்... ஆனால் அவன் இப்ப செய்திருக்கிற காரியம், ரொம்பப் பெரிசுடி... தலைதலைமுறையா, பல காலமா கஷ்டப்பட்டுப் பில்ட் பண்ணினது எங்களோட தொழில் சாம்ராஜ்யம்... எங்க தாத்தாவுடைய அப்பா காலத்துல இருந்தே அவ்வளவு உழைப்பை கொட்டியிருக்காங்க... எங்களை நம்பி ஆயிரக்கான எம்ப்ளாயிஸ், கஸ்டமர்ஸ், க்ளையண்ட்ஸ் இருக்காங்க... அத்தனையும் ஒரே நாள்ல தகர்க்க நினைக்கிறாண்டி உன் அண்ணன்... ஃபார் வாட்?" என்றவன் தலை கவிழ்ந்து ஆழ்ந்து மூச்சுவிட்டுத் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டவன், மீண்டும் அஷ்வினியின் முகம் நோக்கி நிமிர்ந்துப் பார்த்தவனாகத் தொடர்ந்தான்...

"அஷு... எங்க பிஸினஸ் டேட்டாவை வச்சு அவன் என்ன ப்ளான் பண்ணிருக்கான்னு எங்களுக்குத் தெரியலை... அத வச்சு என்ன செய்யப் போறான், அதுல அவனுக்கு என்ன லாபம், ஒண்ணுமே புரியலைடி... ஆனா, இன் கேஸ், ஒரு வேளை, அவன் கையில இருக்கிற தகவல்கள் மட்டும் வெளியே போச்சு, என்ன நடக்கும்னே எங்களால சொல்ல முடியாது... அவன் கையில் இருக்கிறது சாதாரண விஷயம் இல்லை.. படிச்சவ உனக்கே புரியும்... பூட்டாத வீட்டுக்கு எந்த அளவுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லையோ அதே போல் இப்ப எங்க தகவல்கள் அத்தனையும் எங்களை அழிக்கத் தன் கையில ஆயுதமா எடுத்திருக்கான் அபிமன்யு... என்னுடைய தனிப்பட்ட செயலுக்கு எங்க டாட், அபி எல்லாரும் தண்டனை அனுபவிக்க நான் விட முடியாது... Yes, I love you, I'll love you till my last breath.. [என் இறுதி மூச்சு இருக்கும் வரை நான் உன்னைக் காதலிப்பேன்]... நீயில்லைன்னா நான் இல்லை... உன் மேல நான் வச்சிருக்கிற காதல் உண்மை... அது எனக்குத் தெரியும்..."

"ஆனால் அவனுக்கு அது புரிஞ்சிருக்கணும்னு அவசியம் இல்லை... அதனால என்னால் ஆரம்பிச்ச இந்தப் பிரச்சனைய நான் தான் முடிக்கணும்... என்னால் என் ஃபேமிலி சஃபெர் [suffer] பண்றத, எங்க தொழில் அழியறதை நான் அனுமதிக்க முடியாது... அவன் எந்த நேரம் வேண்டுமானாலும் எங்க டேட்டாவை டீக்ரிப்ட் பண்ண முடியும்... இந்த நேரத்தில விவேகமா அல்லது வேகமான்னு பார்த்தால், வேகம் தான் முக்கியம்னு எனக்குத் தோணுச்சு... ஏன்னா அடுத்து என்ன பண்றதுன்னு யோசிக்கறதுக்கான நேரம் இது இல்லை... என்ன தான் நாங்க விவேகமா யோசிச்சாலும், ஒரு வேளை அபிமன்யு டேட்டாவை வெளியிட்டுட்டான்னா அதுக்குப்புறம் என்ன பிரயோஜனம்? இந்தச் சூழ்நிலையில் நான் அதைப் பார்த்துட்டு சும்மா இருக்க முடியுமா? அதனாலதான் நான் உன்னை இங்க தூக்கிட்டு வர வேண்டியதாப் போச்சு?"

அவன் கூறும் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளையும் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவள், அடி வயிறுக் கலங்க ஆரம்பிக்க, உடல் நடுக்கத்துடன், "அ.. அதுக்கு எதுக்குங்க என்னைய தூக்கிட்டு வந்தீங்க?" என்று தடுமாறுபவளைப் பார்த்து நொந்துக் கொண்டவனாக, இடது கரத்தால் அவளைப் பிடித்திருந்த கரத்தை விடாது, வலது கரத்தால் அவளின் தாடையைத் தொட்டவன், வேறு வழியில்லாமல் தான் அபிமன்யுவை மிரட்டியதை ஒரு வார்த்தைக் கூட மறைக்காது, பொய்யுறைக்காது, நெஞ்சத்தில் கலக்கத்துடன் அனைத்தையும் அப்பட்டமாகக் கூறினான்....

அவன் பேசி முடிக்கும் முன் தன்னையும் அறியாது பெண்ணவளின் மேனி மென்மையாகத் தூக்கிப் போட, வார்த்தைகளற்று மௌனமாக உள்ளக் குமுறலுடன் மூளை மரத்துப் போனது போல் தலைக் கவிழ்ந்து அமர்ந்திருக்க, தன்னவளின் விழிகளில் வழிந்தோடிய நீர் தாரை தாரையாகக் கன்னங்களில் பட்டு கீழே சிந்தியதில், அவளின் கரத்தைப் பற்றியிருந்த ஆதித்யாவின் கைகளிலும் கண்ணீர் துளிகள் விழுந்து தெறிக்க, விழிநீரைத் துடைக்கத் தன் விரல்களைக் கொண்டு போனவனின் ஸ்பரிசம் படக்கூடாது என்பது போல் சட்டென்று முகத்தைத் திரும்பினாள்...

அவளின் கோபமும், அதிர்ச்சியும், திகைப்பும் ஆணவனுக்குப் புரிந்தது... இருந்தும் இந்தச் சூழ்நிலையில் இதைத் தவிர வேறு வழியொன்றும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தவனாக,

"அஷு, நீ இங்கேயே கொஞ்சம் நேரம் இரு... நான் அபிக்கு ஃபோன் பண்ணனும்... என்னோட செல் ஃபோனை ஸ்விட்ச் ஆன் பண்ண முடியாது..." என்றவன் எழுந்து வெளியே செல்ல எத்தனிக்கவும், மெள்ள அவனை நிமிர்ந்துப் பார்த்தவளைக் கண்டவன் விடுவிடுவென்று வெளியே சென்றான்...

அவன் தன்னைவிட்டு அகன்றும் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீள முடியாதவளாக அமர்ந்த இடத்திலேயே சிலைப் போல் இருக்க, அறையைவிட்டு வெளியில் வந்தும் தன்னவளை திரும்பிப் பாராமலேயே, அவளின் அசைவற்ற தன்மையை உணர்ந்து கொண்ட ஆதித்யாவின் இதயத்திற்குள் அவளின் பேரதிர்ச்சியைச் சுமந்த உருவம் நுழைந்து, காதல் கொண்ட மனதைக் கரைந்து உருகச் செய்தாலும், இப்பொழுதைய நிலையை அவன் அறிந்தே ஆக வேண்டும் என்ற நோக்கில் ஹோட்டலின் வரவேற்பறைக்குச் சென்றவன் அபிஷேக்கிற்கு அழைத்தான்...

மேலாளரின் அலைபேசியை அவனிடம் இருந்து வாங்கியவன், தான் கையோடு கொண்டு வந்திருந்த புதிய ஸிம் கார்டைப் போட்டு, அபிஷேக்கின் எண்களை அழுத்த, புதிய எண் அலை பேசியில் ஒளிர்ந்ததைக் கண்டு யோசனையுடன் காதில் வைக்கவும், "அபி நான் ஆதிப் பேசுறேன்..." என்று அவன் கூறிய நொடியே, மின்னல் வேகத்தில் வெடுக்கென்று தன் நாற்காலியின் எழுந்தான் அபிஷேக்...

"ஏய் ஆதி, என்னடா பண்ணிருக்க? எங்கடா இருக்க? அஷ்வினி உன் கூட இருக்காங்களா? ஏண்டா இந்த வேளை செஞ்ச? அதுவும் என்கிட்ட கூடச் சொல்லாம?"

"அபி, உன்கிட்ட சொல்லிருந்தா நீ சரின்னு சொல்லி இருப்பியா? நிச்சயம் வேண்டாம்னு தான் சொல்லிருப்ப? அதான் நானே அவளைத் தூக்கிட்டேன்... சரி, அத விடு, அந்த அபிமன்யு என்ன செய்றான்? ஏதாவது டாக்குமெண்ட்ஸ் கொடுத்தானா?"

"ஆதி, நீ பிரச்சனையைப் பெரிசாக்கிட்ட மாதிரி தெரியுதுடா... அபிமன்யு எல்லாத்தையும் இங்க நம்ம ஆஃபிஸுக்கு வந்தே தூக்கிப் போட்டுட்டு போயிட்டான்... அவங்க அப்பா அர்ஜுனும் காலையில இங்க வந்தாரு... ஆதி, அபிமன்யு இப்ப பயங்கரக் கோபத்துல இருக்காண்டா... நம்ம டாட்கிட்டயே உன்னை மிரட்டிட்டு போயிருக்கான்... அவன் நிச்சயம் இத சும்மா விடமாட்டான்..."

அபிஷேக் கூறியதில் எவை ஆதித்யாவின் காதுகளில் விழுந்ததோ இல்லையே, தன் தந்தையிடமே அவன் குரலை உயர்த்தியிருக்கிறான் என்று தெரிந்ததில் நாடி நரம்பெல்லாம் ஆங்காரத்தில் துடிக்க, கடுஞ்சினத்துடன் பற்களை உடைந்துவிடும் அளவிற்கு இறுகக் கடித்துக் கொண்டு சீறினான்...

"அவன் டாட்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கும் போது நீ என்ன சும்மாவாடா நின்னுட்டு இருந்த?"

"நோ ஆதி, டாட் மட்டும் தடுக்கலைன்னா நிச்சயம் அவனுக்கும் எனக்கும் இங்க பெரிய பிரச்சனையே வெடிச்சிருக்கும்... பட் ஆதி, நீ அஷ்வினியை உடனே இங்க கூட்டிட்டு வரணும்... அவன் எல்லாத்தையும் நம்ம டாட்கிட்ட சொல்லிட்டான்... அவர் இப்ப உன் மேல பயங்கரக் கோபத்துல இருக்காரு.. ப்ளீஸ் ஆதி, சீக்கிரம் திரும்பி வாடா..."

"சரி வர்றேன்... என்னமோ என்னைய மிரட்டினான்னு சொன்னியே? என்ன சொன்னான்?"

"ம்ம்ம், நீ அஷ்வினியோட இருக்குற ஒவ்வொரு நொடியும் உனக்கு நரக வேதனையைக் காட்டப் போறேன்னு சொன்னான்... ஆதி, அத நாம பின்னால் பார்த்துக்கலாம்... முதல்ல அஷ்வினியை அவங்க வீட்டுல கொண்டு போய் ஒப்படைக்கணும்...அது தான் இப்ப முக்கியம்... கமான்... ஜஸ்ட் லிஸன் டு மி... கம் ஸூன்.."

அபிஷேக்கின் செவிகளுக்குச் சென்ற சேராது, தன் இதழ்களைப் பிரிக்காமல் வெற்றிக் களிப்பில் ஒரு வஞ்சினச் சிரிப்பு உகுத்த ஆதித்யா, மலர்ந்த முகத்துடனும், விழிகளில் பூரிப்புடனும் "ஒகே அபி.." என்று அழைப்பைத் துண்டிக்க முனைந்தவனின் நினைவுகளில் சடாரென்று ரதியின் வதனம் தோன்றியது...

"அபி, ரதி?"

"ரதி இஸ் ஸேஃப் ஆதி... அவ காலேஜ்ல தான் இருக்கா... நீ செஞ்சிருக்க வேலைக்கு அந்த அபிமன்யு எங்க கை வைப்பான்னே யோசிக்க முடியலை.. அதனால அவளைப் பாதுகாக்க ஏகப்பட்ட செக்யூரிட்டீஸ் அரேஞ்ச் பண்ணிருக்கேன்... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நானே அவளைக் காலேஜில் இருந்து பிக்கப் செய்றேன்... நாம ரெண்டு பேரும் இருக்கும் போது அவளை ஒண்ணும் பண்ண முடியாது, இருந்தும் இனி அவ நம்ம பொறுப்பு... கொஞ்ச நாளுக்கு நாம ரெண்டு பேரும் பெர்ஸ்னலா அவளை எஸ்கார்ட் [escort] பண்ணுவோம்..."

"அபி, ரதி விஷயம் டாட்க்கு தெரியுமா? ஐ மீன் அபிமன்யு ரதியை எதுவும் பண்ணிடுவான்னு நாம பயப்படறது?"

"ஏண்டா டேய், அவரே அங்க எரிமலைக் கணக்கா வெடிச்சிட்டு இருக்காரு... இதுல ரதியைப் பத்தி சொன்னேன், ஒரு புல்லட் [bullet] போதும் என்னைய அந்த இடத்திலேயே காலி பண்ணிடுவாரு... ஆதி, ப்ளீஸ்டா பிரச்சனையை மேலும் மேலும் சிக்கலாக்காம ஒழுங்கா அஷ்வினியோட இந்த நிமிஷமே கிளம்புற வழியைப் பாரு... அவங்களை அவங்க வீட்டுல கொண்டு போய் விட்டுட்டு வந்தாதான் இப்போதைக்குப் பிரச்சனை ஓயும்... மொதல்ல நீ உன் ஃபோனை ஆன் பண்ணு... எதுக்கும் நீ இருக்கிற இடத்தோட லொக்கேஷனை எனக்கு அனுப்பு..."

"ஓகே அபி..." என்று அழைப்பைத் துண்டித்த நொடியே மேலாளரின் அலை பேசியில் இருந்து ஸிம் கார்டை வெளியில் எடுத்தவ ஆதித்யாவின் இதழ்களில் அபிமன்யுவை வெற்றிக் கொண்ட புன்னகை மீண்டும் பூத்தது...

சதுரங்க ஆட்டத்தில் ஒரு விதி இருக்கின்றது... பகடைக்காய்/சிப்பாய் [Pawn] ஒவ்வொரு சதுரங்கமாக நகரும் பொழுது, ஒரு வேளை எதிரியினால் வெட்டுப்படாமல் படிப்படியாக முன்னேறி, சதுரங்க பலகையில், எதிரணியின் சதுரங்களின் முடிவை வெற்றிகரமாக அடைந்தால், அவன் வேறு எந்தப் பாகத்திற்கும் மாற்றப்படலாம்...

அதாவது பகடைக்காய் ராணியாகவும் மாற முடியும்..

When a pawn reaches the other end of the chess board it can be changed for any other piece of its own colour, except the King. This is called promotion. Therefore, a pawn can be promoted to a Queen, a Rook, a Bishop or a Knight.

“I'm a chess piece. A pawn,' she said. 'I can be sacrificed, but I cannot be captured. To be captured would be the end of the game.”

"நான் ஒரு பகடைக்காய், என்னை உங்களின் யுத்தத்தில் தியாகம் செய்ய முடியும், ஆனால் கைப்பற்ற முடியாது... என்னைக் கைப்பற்றினால் அதுவே உங்கள் விளையாட்டின் முடிவு. "

அஷ்வினி (திரௌபதி!)...

குருஷேத்திரம்!


யுத்தம் தொடரும்...
superb
 
View attachment 412

View attachment 409


ஆனால் தன்னுடைய இந்தச் செய்கையால் அபிமன்யுவின் உள்ளத்திற்குள் எத்தகைய வன்மத்தை தான் கிளறிவிட்டிருக்கிறோம்? இதனால் மனதிற்குள் எரிமலையாய் சீறிக் கொண்டிருந்தவனின் கொந்தளிப்பு வெடித்து வெளியேறும் பொழுது பாதிக்கப்படப்போவது யார்?

இந்த நிமிடம் அவனின் கைகளை, தான் கட்டிவிட்டோம் என்று இறுமாந்திருப்பது போல், பின்னாளில் சகோதரர்கள் இருவரின் கைகளையும் அவன் கட்டிவைத்து, செயலற்றவர்களாக நிற்கும் சூழ்நிலையை உருவாக்கினால்?

அதனால ஏற்படக் கூடிய விபரீதத்தின் விளைவை ஆதித்யா உணர்ந்திருந்தால் அபிமன்யுவைப் பழிவாங்க அவன் வேறு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பானோ?

அங்கு அறைக்குள் தனித்து விடப்பட்ட அஷ்வினி சில நிமிடங்களில் சுய நினைவு பெற்றவளாகச் சுற்றும் முற்றும் பார்க்க, ஒரு கட்டில் அதனில் போர்வையும் தலையணையும், கட்டிலிற்கு அருகில் அமர்வதற்கு ஒரு நாற்காலி... அதனைத் தவிர்த்து அந்த அறையில் வேறொன்றும் தென்படவில்லை... தன்னிடம் இருந்து அலைபேசியையும் ஆதித்யா எடுத்திருப்பான் என்பதை நன்றாக உணர்ந்திருந்தவள் அறையில் இருந்த ஒரே ஜன்னலையும் திறக்க முயற்சிக்க, வெகு புத்திசாலித்தனமாக முன்னரே திட்டமிட்டு ஜன்னலை திறக்க இயலாத வகையில் வெளிப்புறமாகப் பூட்டியிருக்க, வேறு வழியின்றிப் படபடவெனக் கதவைத் தட்டத் துவங்கினாள்...

மீண்டும் தன் அறைக்கு வந்தவன் அங்குக் கதவைத் தட்டிக் கொண்டு கொண்டிருப்பவளின் சத்தத்தைக் கேட்டு வேகமாக அடியெடுத்து வைத்து கதவைத் திறக்க, அவனைத் தள்ளிவிட்டு வெளியே ஓட முயற்சித்தவளின் இடையைப் பற்றி இழுத்தவன் அவளை அறைக்குள்ளே தள்ளி தானும் நுழைந்து கதவை சார்த்த, அதிர்ந்தவள் அவனை அரண்டு போய்ப் பார்க்கவும்,

"அஷு, நீ இப்ப போக முடியாது, ஸாரி... நீ இன்னைக்கு இங்க தான் இருக்கணும்... என் கூட..." என்றான்...

அபிமன்யு தங்களின் தகவல்கள் அடங்கிய பதிவு வட்டுக்களைக் கொடுத்துவிட்டான் என்று தெரிந்திருந்தும், அவன் கைப்படக் கையெழுத்திட்ட கடிதத்தையும், தானே தங்களின் அலுவலகம் தேடி வந்து தந்தையிடமே ஒப்படைத்துவிட்டான் என்று தன் செவிகளாலேயே கேட்டு இருந்தும், ஆதித்யாவிற்கு அஷ்வினியை திருப்பி அனுப்ப மனம் வரவில்லை...

எங்களின் கார் அறிமுக விழாவிற்கு முதல் நாள், இருவரின் கனவுகளையும் உடைத்தெரிய இருந்த அன்று இரவு முழுவதும் எவ்வாறு எங்களைத் துடிதுடிக்க வைத்திருந்தான்... கடந்த மூன்று நாட்களாக எத்தகைய மன உளைச்சலுக்கும், பதற்றத்திற்கும், உச்சபட்ச அதிர்ச்சிக்கும் உள்ளாக்கியிருந்தான் அவன்... இன்று ஒருவரும் எதிரில் நிற்கப் பயப்படும், நேருக்கு நேராக நின்று குரலை உயர்த்த அஞ்சும் தந்தையையே மிரட்டியிருக்கின்றான்...

தாங்கள் பட்ட அவஸ்தையை அவன் இன்று ஒரு இரவு பட வேண்டும்... இனி தங்களின் வாழ்க்கையில் குறுக்கிட அவன் காலடி எடுத்து வைக்கும் முன், பல முறை யோசிக்க வேண்டும் என்று தப்புக் கணக்குப் போட்டவன், அஷ்வினியை தன்னோடு அன்று இரவு தங்க வைத்துக் கொள்வது என்று முடிவு செய்தவன், அபிமன்யு தகவல் அடங்கிய கோப்புகளைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றதை மறைத்துவிட்டான்..

"ஏங்க, அண்ணா இன்னும் டாக்குமெண்ட்ஸ் கொடுக்கலையா? எதுக்கு இப்ப நான் போக முடியாதுன்னு சொல்றீங்க?"

அவளது கேள்விக்கு இல்லை என்பது போன்று வார்த்தைகள் ஒன்றையும் உதிர்க்காது வெறும் தலையை மட்டும் அசைத்தான் ஆதித்யா...

இத்தனை நடந்தும் அண்ணன் இன்னும் இவர் கேட்ட தகவல்களைக் கொடுக்கவில்லையா? நிச்சயம் அண்ணா அவ்வளவு மோசமாக நடந்து கொள்ள மாட்டார்... டாட்டாவது [dad] அண்ணாவின் மனதை மாற்றி இவர் கேட்பதைக் கொடுக்கச் சொல்லிருப்பார்... அப்படி என்றால் இவர் பொய் சொல்கிறாரா? அப்படி என்றால் எவ்வாறு வெளியே செல்வது? என்னைக் காணாது மாம் எவ்வளவு தவிப்பாங்க?

அதிர்ந்தவள் அறையின் மூலையில் மடங்கி அமர்ந்து முழங்காலில் முகம் புதைத்து கதறத் துவங்க, அவளின் அருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்தவன் அவளின் இரு தோள்களையும் இறுக்கிப் பிடித்துச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான்...

"அஷு, ப்ளீஸ்டி அழாத... என் கூட இருக்கிறதுக்கு உனக்கு என்ன தயக்கம்?"

அவனின் கேள்வியில் வெடுக்கென்று நிமிர்ந்தவள்,

"என்னங்க புரியாம பேசுறீங்க? இப்ப எங்க வீட்டுல என்ன நிலைமையில இருக்காங்களோ தெரியலையே... டாட்க்கும் அண்ணாவுக்கும் நீங்க என்னைத் தூக்கிட்டு வந்திருக்கீங்க அப்படிங்கறது தெரியுமா? இல்லை நானாத்தான் உங்ககூட இங்க வந்திருக்கேன்னு நினைச்சிட்டு இருக்காங்களா? மாம்க்கும் நான் எங்க இருக்கேன்னு தெரிஞ்சா என்ன நடக்கும் தெரியுமா? இதப்பத்தி எல்லாம் கொஞ்சம் கூடச் சிந்திக்காம, என் நிலைமையைக் கொஞ்சமும் யோசிக்காம என்ன பேசுறீங்க?"

வெடித்துக் கதறியவளின் இரு கன்னங்களையும் பற்றினான்...

"அஷு... நீ சொல்றதெல்லாம் எனக்குப் புரியுது... ஆனா இதை விட்டா எனக்கு வேற வழி தெரியலை... உங்க அண்ணா அந்த டாக்குமெண்ட்ஸை எல்லாம் கொடுத்தவுடனேயே உன்னை உன் வீட்டில் நானே கொண்டு போய் விட்டுடுறேன்... புரிஞ்சுக்கடி...."

"நீங்க பேசுறதோட அர்த்தம் புரியுதா உங்களுக்கு... நீங்களே என்னை ட்ராப் பண்றேன்னு சொல்றீங்களே...உங்களை என்னங்க பண்றது?"

"என்ன பண்றதுன்னு நான் சொல்றேன்... ஆனா நீ பண்ணுவியான்னு தெரியலை..." என்று அத்தகைய சூழ்நிலையிலும், சுற்றிலும் முள்வேலி போன்று கட்டி நடுவில் வெளியேற முடியாத வகையில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் அவலமான நேரத்திலும், அனைத்தையும் எளிதாக மறந்தது போல் இலகுவாகக் கண் சிமிட்டியவனை உண்மையில் அவளுக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை...

அப்படியே முழங்காலை மடித்துத் தலை கவிழ்ந்து அமர, நேரம் கடந்து சென்றதே ஒழிய அவன் தன்னை வீட்டிற்கு அனுப்புவது போன்ற சுவடே தெரியவில்லை....

மாலை ஆறு மணியாகியதும் மகளை இன்னமும் காணவில்லை என்று ட்ரைவர் சதாவை திவ்யா அழைக்க, ஏற்கனவே வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் அஷ்வினியை தான் அழைத்துச் சென்றுவிட்டதாக அபிமன்யு கூறச் சொல்லியிருக்க, அதே போன்று கூறிய சதாவைக் கண்டு சரியென்றவள், மணி ஒன்பதாகும் வரை பொறுத்திருந்திருந்து பார்த்த பின் அமைதியற்றவளாகத் தன் மகனுக்கு அழைத்தாள்....

ஆனால் அபிமன்யு அன்னையின் அழைப்பை எடுத்தான் இல்லை... இது அவனது வழக்கமல்ல... மற்றவர்கள் எவர் அழைத்தும் எடுக்காவிட்டாலும் அவன் அன்னை அழைத்த அடுத்த நிமிடமே அவளிடம் பேசிவிடுவான்... அவளைக் காக்க வைப்பது அவனுக்குப் பிடிக்காது... ஆனால் இன்று அவன் அழைப்பை எடுக்காததைக் கண்டு குழம்பியவள் கணவனுக்கு அழைக்க, அவனும் எடுக்கவில்லை...

லேசாகப் பதற்றம் தொற்றிக் கொள்ள, மணி கிட்டத்தட்ட பத்து ஆகும் பொழுது அபிமன்யுவும், அர்ஜுனும் ஒன்றாக உள்ளே நுழைந்தார்கள்...

"அபி, அஷு எங்க?" என்றவாறு மகனை நோக்கி ஓடி வந்தவள், அஷ்வினி அவனுடன் இல்லாததைக் கண்டு பேரதிர்ச்சி அடைந்தாள்...

மகனின் கரத்தைப் பற்றி,

"அபி, அஷு எங்கப்பா? உன் கூடப் போயிருக்கான்னு சதா சொன்னான், அவளை எங்க காணோம்? அவ ஃபோன் வேற ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணியிருக்கு..." என்று திகைத்து துடிக்கும் அன்னையைக் கண்ட அபிமன்யுவின் இரும்பு மனம் சுக்கு நூறாக உடைய, உணர்ச்சிகள் சுழன்றியடித்ததில் தன் அன்னையின் கரத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான்...

"மாம்..." என்று அவன் வாயைத் திறக்கும் முன் திவ்யாவின் தோளில் கரம் போட்ட அர்ஜுன், "திவி, என் கூட வா..." எனவும்,

"என்னங்க, என்னமோ நடந்திருக்கு, நீங்க ரெண்டு பேரும் மறைக்கிறீங்க... என் பொண்ணு எங்கங்க?" என்று பதறத் துவங்கியவளின் தோள் பற்றிய கரத்தில் அழுத்தத்தைக் கூட்டியவன், தங்களின் அறையை நோக்கி மாடிப் படிகளில் ஏற, கீழே முன் அறையில் தங்களையே பார்த்திருக்கும் மாமியாரையும், மாமானாரையும், ரோஹினியையும் பார்த்துவிட்டு படபடக்கும் இதயத்துடன், வயது வந்த ஒரு மகளை இந்த இரவில் காணாது தவிக்கும் ஒரு அன்னையாக உடல் நடுங்க தன் கணவனுடன் படி ஏறினாள்...

அன்னையின் கண்களில் வழிந்தோடும் கண்ணீர் அபிமன்யுவின் உயிரையும், உணர்ச்சிகளையும் ஒருங்கே உறிஞ்சிவிடும் போலிருந்தது.. மனம் எரிமைலையாகிக் கொண்டிருந்ததில், மிகச் சாதுர்யமாக லவலேசமும் தங்களுக்குச் சந்தேகம் வராதபடிக்கு திட்டமிட்டு, தன் ஆயுள் முழுமையும் மறக்க முடியாத ஒரு சூழலில் தன்னைக் கொண்டு வந்து விட்டிருக்கிறான் என்று உணர்ந்ததில், அவன் உள்ளத்தில் ஆதித்யாவைப் பழிவாங்கி விட வேண்டுமென்ற உக்கிரமான கோபமும் கொழுந்துவிட்டெரிந்தது...

ஆனால் இத்தனை உள்ளக் குமுறல்களையும் அவன் வெளிக்காட்டினான் இல்லை... சிந்தனை வசப்பட்டவனாக ஸோஃபாவில் அமர்ந்தவன், முன்னோக்கி லேசாகக் குனிந்து, தன் இரு கரங்களின் விரல்களையும் ஒன்றாகக் கோர்த்து, அதனில் தலையைப் பதித்தவனாக எண்ணங்கள் சுழல நீண்ட நேரம் மௌனம் சாதித்தான்..

அவனின் அந்த நிலையைக் கண்டு உள்ளுக்குள் கலங்கிப் போன ரோஹினி தன் பாட்டியைப் பார்க்க, அபிமன்யுவின் அருகில் அமர்ந்த ஸ்ரீ அவன் தோளில் கை வைத்து அசைத்துப் பார்த்தும், அவன் நிமிராமல் இருந்தது அவருக்கே மிகுந்த வியப்பாகவும், திகைப்பாகவும், திகிலாகவும் இருந்தது...


"அபிமன்யு... என்ன நடந்துட்டு இருக்கு? எத்தனை தடவை உங்க அம்மா கேட்கிறா? எங்கப்பா அஷு?"

அவர் கேட்டு முடிக்கவில்லை, வெடுக்கென்று எழுந்தவன் விடுவிடுவென்று வீட்டை விட்டு வெளியேற, ஏதோ ஒரு பூகம்பத்திற்கு அறிகுறி இது என்றே தோன்றியது அங்கு முன் அறையில் இருந்த மூவருக்கும்...

சட்டென்று தன் அறைக்கு ஓடிய ரோஹினி, அபிஷேக்கிற்கு அழைக்க, தன் அண்ணன் செய்து வைத்திருக்கும் காரியத்திற்கு ஏற்கனவே எவ்வாறு தீர்வு காண்பது என்று புரியாமல் இன்னமும் வீட்டிற்குக் கூடச் செல்லாமல் அலுவலகத்தில் தன் தந்தையோடு அமர்ந்திருந்தவன் ரோஹினியின் எண் ஒளிரவும், தன்னையே பார்த்திருக்கும் தந்தைக்கு முன் பேசுவதற்குச் சங்கடப்பட்டவனாக எழுந்து வெளியே செல்ல, அடுத்து இவன் என்ன செய்யக் காத்திருக்கிறானோ என்றே ஹர்ஷாவிற்குத் தோன்றியது...

வெளியே வந்தவன் அழைப்பை எடுத்த நொடியே, "அபி, எங்க அக்காவைக் காண..." என்று முடிக்கவில்லை, "ரோஹி, உங்க அக்கா இப்ப ஆதியோட இருக்காங்க..." என்றதில் அதிர்ந்து, நிலைக்கொள்ளாமல் தவித்துத் தொப்பென்று கட்டிலில் அமர்ந்தாள்...

"அபி, என்ன சொல்றீங்க? அக்கா ஏன் அவங்களோட இருக்காங்க?"

"ரோஹி, சிட்சுவேஷன் கொஞ்சம் காம்பிளிக்கேட்டட்டா தான் இருக்கு... உங்க அண்ணாவ பழிவாங்குறதுக்கு அவன் இப்படிப் பண்ணிட்டான்..."

"அண்ணாவை எதுக்கு ஆதித்யா பழிவாங்கணும்?"

போச்சு, இவளுக்கு எதுவுமே தெரியாது போல் என்று புரிந்துக் கொண்டவனாக அனைத்தையும் சுருக்கமாக விளக்கத் துவங்க,

அவன் கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இதயம் வெகு வேகமாகத் துடிக்க ஆரம்பித்ததில், படபடவெனப் பொரிய ஆரம்பித்தாள்...

"அபி, தயவு செஞ்சு கேட்டுக்கிறேன்.. அக்காவைக் கொண்டு வந்துவிடச் சொல்லு உங்க ஆதித்யாவை... பாவம் மாம்... ரொம்ப அழுதிட்டு இருக்காங்க... நிச்சயம் இது ரொம்பப் பெரிய பிரச்சனையா வெடிக்கும்.... அக்கா உங்க அண்ணாவை ரொம்ப லவ் பண்றாங்க... அவர் இல்லைன்னா நான் இல்லைன்னு எத்தனையோ தடவை சொல்லிருக்காங்க... ஆனால் இன்னைக்கு அவர் செஞ்சு வச்சிருக்கிற காரியத்துக்கு இது எப்படி முடியப் போகுதோ தெரியலை? நிச்சயம் எங்க டாட் இதைச் சும்மா விடப்போவதில்லை... நீங்க சொன்னா ஆதித்யா கேட்பாரில்லையா? சொல்லுங்க அபி..."

"ரோஹி, எனக்கே அவன் எங்க இருக்கான்னு தெரியலைடி... என்கிட்ட சொல்லிட்டும் அவன் போகலை... இப்படி ஒரு காரியத்தை அவன் செய்யப் போறதா எனக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா அவனைச் செய்ய விட்டுருப்பேனா? ஆனா சீக்கிரம் கொண்டு வந்து விடச் சொல்லியிருக்கேன்... எப்படியும் நைட்டுக்குள்ள உங்க அக்கா வந்துடுவாங்க கவலைப்படாத..."

"அக்கா மட்டும் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வரலை, நீ செத்தடா..."

"அடியே! என்னடி சைக்கிள் கேப்ல என்ன வாடா போடான்னு சொல்ற..."

"ம்ம்ம், இப்ப இருக்கிற நிலமையில நீங்க மட்டும் என் கைல கிடச்சீங்கன்னா, நிச்சயம் கொலையே செய்திருப்பேன்.."

"ஏ அப்பா, எனக்கு இப்பவே பயமா இருக்குடி, உங்க அக்கா ஒரு வார்த்தை பேச மாட்டேங்கிறாங்க... நீ என்னடான்னு ஒரு நிமிஷத்துல நூறு வார்த்தைப் பேசுற..."

"நாங்க இங்க எந்த நிலைமையில இருக்கோம்... உங்களுக்கு என்ன நக்கலா?"

"சரி ரோஹி, ஒரே ஒரு கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு, அஷ்வினிக்கு ஆதின்னா உயிரு... உனக்கு? நான் இல்லைன்னா நீ இல்லை தான?"

இங்கு வீட்டில் என்ன மாதிரியான கொதிநிலையில் அனைவரும் இருக்கின்றோம், அண்ணா வெளியில் சென்றிருக்கும் வேகத்தைப் பார்த்தால் அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்று திகிலில் உறைந்துப் போய் இருந்தால், இவனுங்க ரெண்டு பேருக்குமே ஸீரியஸ்னெஸ்ஸே இருக்காதா என்று மனதிற்குள் புலம்பியவளாகத் தலையில் அடித்துக் கொண்டவள், "உங்களுக்கெல்லாம் பட்டாத் தாண்டா தெரியும்... எங்க அண்ணாவைப் பத்தி உனக்குத் தெரியாது..." என்றாள் சீற்றத்துடன்...

"சும்மா உங்க அண்ணன் பேரைச் சொல்லி மிரட்டாதீங்கடி... அவன் எத்தன்னா நாங்க எத்தனுக்கு எத்தனுங்க..."

இவனைத் திருத்தவே முடியாது என்று தோன்றவே அலைபேசி அழைப்பைத் துண்டிக்க, எத்தனுக்கு எத்தன் நாங்கள் என்று கூறியவனுக்கு, அந்த எத்தன் அடுத்துச் செய்யப் போகும் விபரீதமான காரியம் மட்டும் தெரிந்திருந்தால் அன்று இரவே அஷ்வினியை எவ்வகையேனும் கண்டு பிடித்து, இவர்களிடம் ஒப்படைத்து இருப்பானோ?



******************************************



வீட்டில் இருந்து சுனாமியெனப் பொங்கி எழுந்து வெளியேறிய அபிமன்யு அதி வேகத்தில் தன் அலுவலகத்தை நோக்கி பயணிக்க, இருள் உலகத்தில் முடிசூடா அரசனாகத் திகழும் விஜி எனப்படும் விஜேந்திரன் அழைத்தான் அபிமன்யுவை...

"என்ன விஜி, ஏதாவது க்ளூ கிடைச்சதா?"

"ஸார், என் வாழ்க்கையிலேயே இந்த மாதிரி ஒரு சிச்சுவேஷனை நான் பார்த்ததே இல்லை ஸார்... சென்னை மட்டும் இல்ல, சென்னையைச் சுத்திலும் பல கிலோ மீட்டர்களுக்கு நம்ம ஆளுங்களை அனுப்பித் தேடச் சொல்லிட்டேன் ஸார்... ஆனால் அந்தப் பையன் எப்படி மாயமானான்னே தெரியலை ஸார்... நீங்க சந்தேகப்பட்ட மாதிரி அவன் அவனுடைய கார்லேயும் போகலை... அதையும் நம்ம ஆளுங்களை விட்டு செக் பண்ண சொல்லிட்டேன்... அது அவங்க வீட்டில தான் நிக்குதுன்னு தகவல் வந்துடுச்சு... உங்களை வந்து காலையில் ஆஃபிஸ்ல பார்த்தான்னு சொன்னீங்க இல்லையா, அதுக்குப்புறம் அவன் அவங்க வீட்டுல போய்க் காரை விட்டுட்டு வேற கார்ல போயிருக்கணும்..."

"என்ன விஜி, உன்னாலேயே முடியலைன்னா என்ன அர்த்தம்?"

"ஸார் கோவிச்சிக்காதீங்க ஸார்.. எல்லா வழியிலேயும் சல்லடை போட்டுத் தேடிட்டு இருக்கோம்.. நீங்க போலீஸுக்கு போகாததினாலேயே எங்களுக்குப் புரிஞ்சிடுச்சு, இந்த விஷயத்தை நீங்க எதுக்கோ வெளியில விடாம ரகசியமா அவனைத் தேடுறீங்கன்னு... பையனும் உங்களை மாதிரியே பெரிய இடங்கிறதால அவனும் நம்ம மாதிரி சாமர்த்தியமா திட்டம் போட்டு மறைஞ்சிருக்கான் ஸார்..."

"சரி விஜி... நீ தேடுறத நிறுத்திடாத... ம்ம்ம், அப்புறம் நீ இதுல தலையிட்டிருக்கிற விஷயம் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் எங்க அப்பாவுக்குத் தெரியக்கூடாது... எந்த மொமண்ட் அவனைப் பத்தின தகவல் வந்தாலும் எனக்கு இம்மீடியட்டா கால் பண்ணு..."

"கண்டிப்பா ஸார்... அவன் கையில கிடைச்ச அடுத்தச் செக்கண்டே உங்களை கூப்பிடுறேன் ஸார்..."

அழைப்பைத் துண்டித்த அபிமன்யுவிற்கு அன்றொரு நாள், தான் சூர்யாவுடன் சேர்ந்து கார் பந்தய வீரனான மைக்கேலை சாதுர்யமாகக் கடத்திச் சென்று வைத்திருந்ததும், வெகு தீவிரமாகத் தேடியும் அவனைக் கண்டு பிடிக்க இயலாது நிலைக்குலைந்து போயிருந்த இரட்டையர்களின் நிலைமையும், தானே மைக்கேலை அனுப்பி வைக்கும் வரையிலும் அவனைப் பற்றித் துப்புக் கிடைக்காத வகையில் செய்திருந்த தன் சாமர்த்தியமும் நினைவுகளின் படரவும், அன்றைய நாளுக்கான பழிவாங்கும் படலமோ இது என்று சுரீரென்று மூளையில் அடித்தது போன்று உரைத்தது...

அப்படி என்றால், தான் அவர்களை ஒரு இரவு முழுவதும் தவித்துக் கலங்க வைத்தது போல் இன்று இரவு முழுமையிலும் தன்னை அதிர்ந்து தவிக்க வைப்பது ஆதித்யாவின் திட்டமோ... ஆனால் இதனால் இப்பொழுது பரிதவித்துக் கிடப்பது நான் மட்டும் அல்ல, என் ஒட்டு மொத்த குடும்பமும் ஆயிற்றே...

வேங்கையின் குகைக்குள்ளேயே புகுந்து நேரிடையாகவே யுத்தத்தைத் துவக்கியிருக்கும் சிம்மத்தைக் கண்டு, சித்தத்தையே உலுக்கும் ஆக்ரோஷத்தோடு தன் அலுவலகத்தை அடைந்தவன், அதே வேகத்தில் தன் அறைக்குள் நுழைய, சீற்றம், ஆங்காரம், ஆவேசம் என்ற மூன்று உணர்ச்சிகளும் எழுந்து தாண்டவமாடிக் கொண்டிருக்கும் எம்.டியின் முகத்தைப் பார்த்த சூர்யா வெலவெலத்துப் போனான் என்றால், அடிபட்ட சிறுத்தை எனக் கர்ஜிக்கத் துவங்கிய அபிமன்யுவைக் கண்டு அதிர்ச்சியின் உச்சத்திற்கே சென்றான்...

"ஏதாவது நியூஸ் வந்ததா?"

"ஸார் இல்லை ஸார், தேடிட்டு இருக்கோம்..."

"எப்படிச் சூர்யா இப்படி ஒருத்தனால் டிஸப்பியர் ஆக முடியும்? ஃபர்ஸ்ட் ஆஃப்ல் ஆல், எப்படி அவன் அஷுவ அவ காலேஜில் இருந்து கூட்டிட்டுப் போனான்? ஏதாவது தகவல் வந்ததா அதப்பத்தி..."

"ஸார்... எனக்குத் தெரிஞ்சு பல மாசமா அஷ்வினி மேடத்தைப் பார்க்க காலேஜ் பக்கமே ஆதித்யா வரலை... நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே தெரிஞ்சு அவர் கடைசியா பார்த்தது அவங்க காலேஜ் செலிப்ரேஷன்ல தான்... அதனால நம்ம ஆளுங்க கொஞ்சம் அசந்துட்டாங்க..."

"சூர்யா, இதுக்கு முன்னால் அவன் எப்ப அஷுவை பார்த்தான்னு நான் கேட்கலை... இன்னைக்கு அவளை எப்படிக் கூட்டிட்டுப் போனான்? அது பத்திக் கேட்டேன்..."

"ஸார், அது வந்து..."

வார்த்தைகளை முடிக்காது தடுமாறி தவித்து நிற்கும் தன் செயலாளனைக் கண்டு சடாரென்று திரும்பிப் பார்த்த அபிமன்யுவின் கண்களில் பளபளத்த மிருகத்தின் வெறியும் வஞ்சமும், இவன் இந்த நிமிடம் மனிதன் அல்ல என்று உணர்த்த திக்கென்று திடுக்கிட்டவன், அவன் பார்வையின் அர்த்தம் புரிந்து பேசத் துவங்கினான்...

"ஸார்.. அவங்க காலேஜுக்கு ஈஸ்டர்ன் சைட்ல ஒரு காஃபி ஷாப் இருக்கு... ஒரு பொண்ணு சுடிதார் துப்பட்டாவால தன் முகத்தை மூடிட்டு ரோட்டைக் கிராஸ் பண்ணி அந்தக் காஃபி ஷாப்புக்கிட்ட போற மாதிரி ரெக்கார்ட் ஆகியிருக்கு ஸார்... ஜூம் [zoom] பண்ணி பார்த்ததில அது நம்ம அஷ்வினி மேடம்னு தெரியுது ஸார்... ஆனால் கேமராவோட ஆங்கில் வேற மாதிரி இருக்கிறதனால அவங்க தலை மறையற வரைக்கும் வீடியோவுல இருக்குது, அதுக்கு அப்புறம் அவங்க எங்க போனாங்கன்னு தெரியலை ஸார்... ஆள் வைச்சு விசாரிச்சுப் பார்த்துட்டோம்... யாருக்கும் ஒரு விவரமும் தெரியலை ஸார்... ஒரு வேளை ஆதித்யா மேடத்தை ஃபோர்ஸ் பண்ணி காருக்குள்ள ஏத்தியிருந்தார்னா, நிச்சயம் அந்த க்ரௌட்ல [crowd] ஒருத்தர் கண்ணுலயாவது அது பட்டிருக்கும்... மேடம் அவங்க விருப்பத்தோட தான் போ...." என்று அதற்கு மேல் பேச இயலாது நிறுத்திவிட்டான்...

அபிமன்யுவிற்கு ஏற்கனவே தெரிந்த விஷயம் தானே இது... தொப்பென்று தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தவன், தன் இடது கரத்தின் விரல்களால், நெற்றியை மெள்ள தேய்த்தவாறே சிந்திக்கத் துவங்க, நெடு நேரம் ஆகியும் ஆதித்யாவையும், அஷ்வினியையும் கண்டறியும் வழி மட்டும் புலப்படவே இல்லை.

********************************

அங்கு அர்ஜுனின் அறைக்குள்ளோ இன்னும் கண் அசராமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள் திவ்யா...

ஏனெனில் அவள் கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்தும், கணவன் காவல் அதிகாரிகளைத் தொடர்புகொள்ளவோ அல்லது தன் ஆட்களை விட்டு அவளைத் தேடச் சொல்லவோ அல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது வேறு அவளுக்குக் கிலியை உண்டு பண்ணியிருக்க, அவன் தோளில் தலை சாய்த்து அழுது வீங்கிய முகத்தோடு, கண்களும் சிவந்து அமர்ந்திருந்தவள் வெடுக்கென்று எழுந்தாள்...

"ஏங்க, ஒரு வேலை நம்ம பொண்ணை ஏதாவது யாராவது செஞ்சா?"

அவளுக்குத் தான் அபிமன்யுவை வயிற்றில் சுமந்திருந்த நேரம் தன்னையும், தன் நாத்தனார் மஹாவையும் அவளின் கல்லூரியில் படித்த கோகுல் கடத்திக் கொண்டு போய் அடைத்து வைத்திருந்தது ஞாபகத்திற்கு வந்தது...

தன்னவளின் தவிப்பை, ஒரு அன்னையாகத் தன் மகளின் இருப்பிடம் தெரியாமல் அழுது அரற்றும் மனையாளின் கதறல் ஒலியைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அர்ஜுனுக்கு அதற்கு மேலும் மறைக்க இயலாது என்று தோன்றவே, அவளை மீண்டும் தன்னருகே அமர்த்திக் கொண்டு, அவளின் தாடையைப் பற்றித் தன் முகம் நோக்கி நிமிர்த்தியவன், "திவி இப்ப நான் சொல்லப் போறத கொஞ்சம் பொறுமையா கேளு..." என்றான் ஒரு தந்தையாக, கணவனாகத் தவிப்புடன்...

அவனையேக் உறுத்துப் பார்த்திருந்தவளைக் கண்டவன் தன்னைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு, "திவி, அஷு இப்ப ஹர்ஷாவோட பையன் ஆதித்யாவோட தான் இருக்கா..." என்ற நொடியில் வெடுக்கென்று தன் கணவனை விட்டு நகர்ந்தவள், உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை உதறலெடுக்க, "எ... எ... எ... என்னங்க சொல்றீங்க?" என்றாள் குரலும் உடலும் நடுங்க...

நடந்த அனைத்தையும் கூறிய கணவனைக் கண்டு, "ஏங்க நம்ம அபி இப்படிப் பண்ணிட்டான்? இதுக்குத் தான் தலையால அடிச்சுக்கிட்டேன்... சின்னப் பிள்ளையில் இருந்தே அவன் இருக்கும் போது அவங்க கம்பெனியைப் பத்தியும், அந்த ஹர்ஷாவைப் பத்தியும் பேசாதீங்கன்னு... பாருங்க, நீங்க தொழில்ல போட்டியா நினைச்சு அவரப் பத்தி அத்தைக்கிட்ட பேசிட்டு இருந்ததெல்லாம் கேட்டுட்டே இருந்தது இப்ப போட்டிக்கும் மேல எதிரிகளா அந்தப் பசங்களை நினைக்கத் தோணிருக்கு... அதனோட விளைவுதாங்க இது... நாம வெறும் போட்டியா நினைச்சு ஜெயிக்க முயற்சி செஞ்சவங்களை இவன் எதிரியா நினைச்சு அழிக்க நினைச்சதுனால வந்த நிலைமை தாங்க இது... ஐயோ! இதுல இப்ப என் பொண்ணு அநியாயமா மாட்டிக்கிட்டாளே..."

கதறித் துடிக்கும் தன் மனைவியை எவ்வாறு சமாதானப்படுத்துவது என்று தெரியவில்லை அர்ஜுனுக்கு...

வீட்டில் இருந்தால் நிச்சயம் ஆதித்யாவைக் கண்டு பிடிப்பது கஷ்டம்... ஆனால் அதே சமயம் அரற்றித் துடித்துக் கொண்டு இருக்கும் தன் மனைவியையும் தனித்து விட்டுச் செல்ல அர்ஜுனுக்கு மனதில்லை... அவளைத் தன் தோள் வளைவுக்குள் இழுத்து இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டு, தலையைக் கோதிக் கொண்டிருந்தவனின் விரல்களை இழுத்துப் பிடித்தவள், நடுங்கும் குரலில்,

"ஏங்க அந்தப் பழுப்பு கலர்ல கண்ணு இருக்கிறவன் தானே ஆதித்யா?" என்று தண்டு வடம் சில்லிட அதிர்ச்சியுடன் மெல்லிய குரலில் வினவினாள்...

ஏற்கனவே ஆதித்யாவைக் காணும் பொழுதெல்லாம், அவனின் பளபளக்கும் ஹேஸல் நிற விழிகளைக் கண்டாலே தன்னையும் அறியாமல் உள்ளுக்குள் நடுங்குவாள்... அவனின் பள்ளிப் பருவத்திலேயே நெருக்கத்தில் பார்த்த ஒரு நாள் அவளையும் அறியாமல் அருகில் நின்றிருந்த கணவனின் கையை இறுக்கப் பற்றியிருக்கிறாள்... இந்தச் சூழ்நிலையில் உன் மகளை அவன் கடத்திக் கொண்டு சென்றுவிட்டான் என்று கூறினால்?

ஆழப் பெருமூச்சுவிட்டவன், "ம்ம், அவன் தான்..." என்று கூறவும், தன் காதுகளை இரு கரங்களாலும் பொத்திக் கொண்டவளின் வாய் மட்டும் விடாமல் "முருகா, முருகா, முருகா..." என்று முனகிக் கொண்டே இருந்தது...

மனைவியின் தவிப்பை, அவளின் முகத்தில் தெரியும் மாற்றங்களைக் கண்டு அவளைத் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டவன், "திவி, எப்படியும் அஷுவைக் கண்டு பிடிச்சிடலாம்.. பயப்படாதடி..." என்று ஆறுதல் படுத்தியும் அவள் முருகனின் பெயரை ஜெபிப்பதை நிறுத்தவில்லை...

திடீரென்று வெடுக்கென்று நிமிர்ந்தவள், "ஏங்க, அந்தப் பையன் நம்ம அஷுவ ஏதாவது செஞ்சா?" என்று மீண்டும் நடுங்கும் குரலில் கூற, "திவி, அப்படி எல்லாம் ஒண்ணும் செய்ய மாட்டான்..." என்றான் அர்ஜுன், வேறு வழியில்லாமல்... ஆனால் ஏனோ இந்த நிமிடம் ஆதித்யா மீதான அஷ்வினியின் காதலை மனைவியிடம் கூறுவது புத்திசாலித்தனமாக அர்ஜுனுக்குப் படவில்லை...

ஒரு வேளை மகள் அவனுடன் விரும்பியே சென்றுவிட்டாள் என்று கூடத் திவ்யா தவறாக நினைக்கத் தோன்றுமே... ஆனால் நிச்சயம் இது அஷ்வினிக்குத் தெரியாமல் தான் ஆதித்யா செய்திருக்க வேண்டும்..

ஆக ஒரு நல்ல தந்தையாக விவரங்களை முழுமையாக அறியாது, மகளின் ஒழுக்கத்திற்குக் கேடு விளைவிக்க அர்ஜுன் விரும்பவில்லை...

ஆனால் அதே சமயம் அவனுக்கும் ஆதித்யாவின் மீது முழு நம்பிக்கை இருந்தது என்றும் கூற முடியாது...

அவனின் துறுதுறு குணத்தையும், அலாதியான தைரியத்தையும், சிரித்துக் கொண்டே எதனையும் எதிர்க்கும் குணாதியங்களையும் தன் கண்களாலேயே பார்த்திருந்த அர்ஜுனே, அவனுக்கு அச்சமென்பதே சிறிதும் இல்லை என்று பல முறை நினைத்திருக்கின்றான்...

"ஏங்க, அப்ப நீங்க ஏங்க இங்க இருக்கீங்க? போய் அவளைத் தேட வேண்டியது தானே?"

"திவி, நான் தேடாம இருப்பேனா? விஷயம் கேள்விப்பட்டதுல இருந்து தேடிட்டு தாண்டி இருக்கோம்... இது நம்ம பொண்ணு விஷயம்டி... வெளியில் தெரிஞ்சா நல்லதில்ல...."

"என்னங்க உங்களாலேயே முடியலைன்னா, அப்புறம் எப்படிங்க?"

"ம்ப்ச்.. நான் முடியலைன்னு சொன்னேன்னா? சென்னை முழுக்க ஆளுங்களை அனுப்பியிருக்கோம்..."

"ஏங்க, அந்தப் பையனோட அம்மாவை நான் ரெண்டு மூணு தடவைப் பார்த்திருக்கேன்.. பார்க்க ரொம்ப நல்ல மாதிரியா தெரிஞ்சாங்க, நாம வேணா அவங்க வீட்டுக்கு போயி கேட்கலாமா?"

"திவி, நான் ஏற்கனவே ஹர்ஷாவை மீட் பண்ணிட்டேன்... எனக்குத் தெரிஞ்ச வரை ஹர்ஷாவிற்குத் தெரியாமல் தான் ஆதித்யா இந்த வேலையைப் பண்ணிருக்கான்... இல்லைன்னா நிச்சயம் ஹர்ஷா என்கிட்ட இதை மறைச்சிருக்க மாட்டான்.. அவனுக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா ஆதித்யாவை இப்படிச் செய்திருக்க நிச்சயம் அவன் விட்டுருக்கவே மாட்டான்... அதனால் அவருடைய வைஃபுக்கும் இந்த விஷயம் தெரிஞ்சிருக்க வாய்ப்பில்லை..."

"என்னங்க, எதைச் சொன்னாலும் ஏதாவது பதில் சொல்றீங்க... எனக்கு என் பொண்ணு வேணுங்க.."

அணையை உடைத்து பொங்கும் ஆற்றைப் போல், நிற்காது வழியும் விழிநீரைத் துடைக்கக் கூட மனமில்லாமல் கதறிக் கொண்டிருக்கும் மனைவியை இறுகத் தழுவிக்கொண்டவன்,

"திவி, அபிமன்யுவும் அவன் கேட்ட எல்லா டாக்குமெண்ட்ஸையும் கொடுத்திட்டான்.. ஆனால் அவன் ஏன் இன்னும் அஷுவைக் கொண்டு வந்து விடலைன்னு தெரியலை... நீ அஷுவை நினைச்சு ரொம்பக் கலங்கிப் போவன்னுதான், நேரில சொல்ல நானும், அபிமன்யுவும் வந்தோம்... நாங்க கிளம்பறோம்... நீ மாம்க்கூடயோ அல்லது ரோஹி கூடவோ இரு... தனியா இருக்காத... நாங்க எப்படியும் ஆதித்யா இருக்கிற இடத்தைக் கண்டு பிடிச்சு அஷுவை கூட்டிட்டு வர்றோம்..." என்றான் கனிவாக...

எத்தனை தான் எடுத்துரைத்தாலும் ஆறுதலும் சமாதானமும் அடையாது தவித்திருக்கும் மனைவியைத் தன் அன்னையின் கரத்தில் ஒப்படைத்த அர்ஜுனுக்கு அப்பொழுது தான் தெரிந்தது, ஏற்கனவே சில நிமிடங்களுக்கு முன்னரே அபிமன்யு வீட்டை விட்டு வெளியில் சென்றது...

தானும் அலுவகத்திற்குச் செல்ல, ஆனால் அபிமன்யுவும், அர்ஜுனும் காவல்துறைக்குச் செல்லாமல், அவளைச் சென்னையில் தேடுவது வைக்கோல் போருக்குள் ஊசியைத் தேடுவது போலாகியது...

***************************************

அங்கு ஹோட்டலில் இரவு முழுவதும் அழுது கெஞ்சிய அஷ்வினியை இறுக்க அணைத்து தூங்க வைக்க ஆதித்யா முயற்சிக்க, தன்னைத் தழுவி இருப்பவனின் கரத்தை வெடுக்கென்று உதறியவள் கட்டிலை விட்டு இறங்க முனைந்தாள்...

"ம்ப்ச் அஷு... நீ என்ன செய்தாலும் நிச்சயம் இன்னைக்கு நைட் நீ என்கூடத் தான் இருக்கப் போற... பேசாம வா..." என்று அவளின் இடையை எட்டிப் பிடித்து இழுத்து தனக்குள் அடக்கிக் கொள்ள, ஏற்கனவே அசந்துப் போயிருந்தவள், இதில் நாள் முழுவதும் உணவு வேறு உண்ணாது இருந்ததால் சோர்ந்துப் போயிருந்தவள், ஆதித்யாவின் வலுவான உடல் பலத்திற்கு முன் ஒன்றும் செய்ய இயலாதவளாய் பல நிமிட போராட்டங்களுக்குப் பிறகு மெள்ள மெள்ள அடங்க, மணி விடியற்காலை மூன்றைத் தொடும் நேரம், அசந்துக் களைத்துப் போய் அவனின் இறுக்கிய அணைப்பிற்குள்ளேயே உறங்கியும் போனாள்...

அவளின் மேனி முழுவதும் கிட்டத்தட்ட தன் மீது படர்ந்திருக்குமாறு தழுவி படுத்திருந்த ஆதித்யா மெள்ள குனிந்துப் பார்க்க, அழுது கரைந்திருந்ததால் முகம் முழுவதும் சிவந்து வீங்கிப் போய் நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தவளின் நெற்றியில் மென்மையாக முத்தம் பதித்தவனுக்கு, இன்றைய இரவின் இன்பத்தை, பெரும் துன்பம் பிந்திய நாளில் தொடரும் வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று அவனது அறிவிற்குத் தெரிந்திருந்தாலும், தனது இந்த விபரீதச் செயல் அபிமன்யுவின் இதயத்தினுள், மிகப் பயங்கரமான விவரிக்க இயலாத பழிவாங்கும் உணர்ச்சியை உருவாக்கியிருந்ததைப் பகிரங்கமாகவே உணர்ந்திருந்தாலும், அந்த உஷ்ணமான சூழ்நிலையிலும் இந்தப் பாடலின் வரிகள் நினைவுகளில் வந்ததில், அவனையும் அறியாது அவனது உடல் சிலிர்த்தது...

இதயம் உருகித்தான் கரைந்து போவதை, பார்க்கிறேன் நான் பார்க்கிறேன்..

இந்த நிமிடம் தான் இன்னும் தொடருமா, கேட்கிறேன் உனை கேட்கிறேன்..

இது என்ன இன்று வசந்த காலமா?

இடைவெளி இன்னும் குறைந்து போகுமா?

இப்படி ஓர் இரவும், அட இங்கு வந்த நினைவும் மறக்குமா?

சுத்துதே சுத்துதே பூமி... இது போதுமடா போதுமடா சாமி...

சுத்துதே சுத்துதே பூமி... இது போதுமடா போதுமடா சாமி...

ஆழ்ந்த நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தவளின் முகத்தைத் தாடையைப் பற்றி மெள்ள நிமிர்த்தியவன், கதறி அழுதிருந்ததால் செக்கச்சிவந்திருந்த நுனி மூக்கின் மீது, தன்னவள் உணராதவண்ணம் மென்மையாக முத்தம் பதித்தவன், ஒற்றியிருந்த இதழை அவளைவிட்டு விலக்க மனமில்லாது தன் உதடுகளைக் கீழிறக்க, பெண்ணவளின் செவ்விய அதரங்களை அவளுக்கு வலிக்குமோ என்பது போல் மென்மையிலும் மென்மையாகச் சிறைப் பிடித்தவன், நீண்ட நேரம் முத்ததில் மூழ்க, உறக்கத்திலேயே மூச்சு திணறவும் முகத்தைத் திருப்பிவளை சில நொடிகள் ஆழ்ந்து பார்த்திருந்தான் ஆதித்யா...

நாளைய விடியல் நிச்சயம் தங்கள் இருவரின் வாழ்க்கையிலும் கடும் சூறாவளியை, பெரும் புயலை வீசப் போகிறதென்று அறிந்திருந்தாலும், இந்த இரவை, என்னவளுடனான எனக்கு எதிர்பாராதவிதமாகக் கிடைத்த அற்புத முதல் இரவை, நான் எதனை நினைத்தும் சஞ்சலப்பட்டுக் கழிக்க விரும்பவில்லை என்ற உணர்வில் மீண்டும் மென்மையாக அவளின் இதழில் தன் இதழ் ஒற்றி எடுத்தவன், தன்னவளின் கழுத்தைச் சுற்றிப் போட்டிருந்த தன் கரத்தில் அழுத்தத்தைக் கூட்டி, மேலும் தன்னோடு இறுக்கிக் கொண்டு தானும் கண்களை மூடினான்....

*******************************

தங்களின் அலுவலகத்தின் அறைக்குள் இருந்த கடிகாரம் நேரத்தை அடித்துச் சொல்ல, திரும்பி கடிகாரத்தைப் பார்த்துப் பின், ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்ட அர்ஜுனின் விழிகளில் மகளைக் காணாத தவிப்புத் தெரிந்தது என்றால், அபிமன்யுவின் விழிகளிலோ, தங்களைச் செயலற்றது போல் நிற்க வைத்திருந்த ஆதித்யாவின் மீதான ஆங்காரமே படர்ந்திருந்தது...

வீட்டில் இடது புறம் ரோஹினியும், வலது புறம் மாமியார் ஸ்ரீயும் அமர்ந்திருக்க, நடுவில் அமர்ந்து கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்த திவ்யா கடிகார சத்தத்தில் திடுக்கிட்டு நிமிர, வீட்டிற்குச் செல்லாமல் தங்களின் அலுவலகத்திலேயே தங்கிவிட்ட ஹர்ஷாவும், அபிஷேக்கும் அதே நேரத்தில் தங்கள் அறையில் இருந்து கடிகாரத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தனர்...

மணி ஐந்து...

ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு, ஐந்து என்று அடித்து ஒலித்த கடிகாரத்தின் சத்தம், ஹோட்டலின் அறையில் ஆதித்யாவின் இறுகிய அணைப்பிற்குள் ஆழ்ந்த நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்த அஷ்வினியின் செவிகளிலும் நுழைந்ததில் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள் அந்தப் பேதை...

அனைவரின் கண்களும் அவரவர்களின் அறையில் இருந்த கடிகாரத்தில் நிலைத்து நின்றது...

வெடுக்கென்று கட்டிலில் இருந்த எழுந்த அஷ்வினியைக் கண்டு தானும் எழுந்த ஆதித்யா,

"ஓகே.. அஷு, பாத்ரூம்ல புது டூத் ப்ரஸ், பேஸ்ட் எல்லாம் இருக்கு, ரிஃப்ரெஷ் பண்ணிட்டு வா... இல்லைன்னா உங்க அண்ணா நான் என்னவோ உன்னைப் பண்ணிட்டேன்னு சண்டைப் போட போறான்..." என்று குறும்புடன் புன்னகைத்தவனைக் கண்டு அதிர்ந்தவள், மீண்டும் ஒரு முறை கடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, விடுவிடுவென்று குளியல் அறைக்குள் நுழையவும், அபிமன்யுவின் அலைபேசிக்கு குறுந்தகவல் அனுப்பினான் ஆதித்யா...

"We are on our way to your home... Buckle Up - Adithya"

உன் வீட்டிற்கு நாங்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்ற தகவல் தன் அலைபேசியில் ஒளிர்ந்துமே அதிர்ந்து வெடுக்கென்று அபிமன்யு எழுந்த வேகத்தில், அவன் அமர்ந்திருந்த நாற்காலி வெகு தூரம் போய் விழ, அவனது ஆக்ரோஷத்தில் தானும் எழுந்த தந்தையிடம் விஷயத்தைப் பகிர்ந்துவிட்டு தன் கார் இருக்கும் இடத்தை மின்னல் வேகத்தில் அடைய, அவனைப் பின் தொடர்ந்து வந்த அர்ஜுனை சுமந்து கொண்டு அபிமன்யுவின் கார் மின்னல் வேகத்தில் பறந்தது...

**********************************

தன்னருகில் அமர்ந்து, கார் ஜன்னலின் வழியே வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருப்பவளின் உள்ளம் சுனாமியாய் சுழன்று மேலெழுந்து தன்னை அடியோட அமிழ்த்தி மூழ்கக் காத்திருக்கின்றது என்று ஆதித்யா அறிந்திருந்தான்...

இரவு முழுவதும் தன் அணைப்பிற்குள் அடங்கியிருந்தவாறே ஓயாமல் அழுது கொண்டிருந்தவளின் இதயத்தை, கூரிய கோடாரியைக் கொண்டு வெட்டியதால் இரண்டாகப் பிளந்தது போல் வேதனையளித்த அவளின் நிலையை, தங்களுக்குள் நடக்கும் யுத்தத்தில் அப்பாவியான இவளைப் பகடைக்காயாக உபயோகப்படுத்துவதை உணர்ந்த தன் நிலையை நினைத்து வேதனையாகவும், வெறுப்பாகவும் இருந்தது...

ஆனால் அஷ்வினியும் அறியாத ஒன்று...

அவள் மயக்கத்தை அளிக்கும் மருந்து கலந்திருந்த பானத்தை அருந்தியதும் ஆதித்யாவின் மீது சாய்ந்த அந்த நொடியே, அவனின் கட்டுப்பட்டிற்குள் அடைந்திருந்த காதல் கட்டவிழ்ந்து பறக்கத் துவங்கியிருந்தது...

ஹோட்டலின் அறையில் அவளைப் படுக்க வைத்து, கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரங்கள் அவள் அருகில் தான் அமர்ந்திருந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும், இறுக்கி மூடிய கண்களுடன், இறுக்கத்தில் இருந்து தளர்ந்த மனதுடன் அவனின் இதயம் பரபரத்தது, தன்னவளைத் தனக்கு மட்டுமே உரியவளாக அந்நேரமே ஆட்கொள்வதற்கு...

ஆனால், திருமணத்திற்கு முன்பே பெண்ணவளிடம் உரிமைக் கொண்டாட காதலில் நிரம்பி வழிந்திருந்த ஆதித்யாவின் மனம், அவனை நெறி முறை இழக்க விடவில்லை...

அபிமன்யு தனக்கு வேண்டிய ஆதாரங்களை அவன் கொடுத்துவிட்டான் என்று தெரிந்ததும், அவனைப் பழிவாங்குவதற்காகத் தான் அவளைத் தன்னுடன் இரவு தங்க வைக்கின்றேன் என்று தனக்குள்ளே கூறிக் கொண்டாலும், இப்பொழுது இருக்கும் நிலையில் அதிநிச்சயமாகத் தங்களின் திருமணம் நடக்க வழியில்லை... அதற்கு இருவரும் நீண்ட காலம் காத்திருக்க வேண்டும் என்பது போல் அச்சுறுத்தியது, தற்போது நிலவும் பயங்கரச் சூழ்நிலை...

ஆக இன்று ஓர் இரவாவது என்னவள் என்னுடன் வெகு அருகாமையில் இருக்க வேண்டும் என்று அவனையும் அறியாது அவனின் காதல் கொண்ட மனம் தவித்திருந்ததால் தான், அன்றைய இரவு முழுவதிலும் அவளை விடாது அணைத்தவாறே படுத்துறங்கியது...

தன் உள்ளம் கவர்ந்தவனின் மனதை புரிந்து கொள்ள இயலாது, அவனின் அஞ்சா நெஞ்சத்தை நினைத்து அதிர்ந்து கலங்கியிருந்தவள், தன் குடும்பத்தினரைக் நினைத்து, முக்கியமாக இரவு முழுவதிலும் தன்னைக் காணாது துடித்திருக்கும் அன்னையை நினைத்து வேதனையில் உழன்று கொண்டிருந்தவள் மறந்தும் ஆதித்யாவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் இல்லை...

அவளின் மலர் இதயத்தின் வலியை உணர்ந்தவனாக, இறுக்கமான அந்தச் சூழ்நிலையை மாற்ற நினைத்தவன்,

"அதான் உன் வீட்டுக்கே உன்னைக் கொண்டு போய் விடுறேன்ல, அப்புறம் ஏன் இவ்வளவு அழகான மூஞ்சிய இப்படித் தூக்கி வச்சிருக்க?" என்ற நொடியே வெடுக்கென்று அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் அதீத சினத்தில் மீண்டும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்...

அவளின் செய்கையில் இதழ்கள் பிரித்து அழகாய் சிரித்தான் அஷ்வினியின் மனம் கவர்ந்தவன்...

"அஷு இது ஒரு வகையில் நமக்கு ஃபேவர் [favor] தாண்டி... நேத்து நைட் முழுசும் நீ என்கூடத் தான் இருந்தன்னு உங்க வீட்டுல எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிருக்கும்... நீயே பார்த்துட்டு இரு, கூடிய சீக்கிரம் நம்ம மேரேஜுக்கு உங்க வீட்டுல அரேஞ் பண்ணுவாங்க பாரு...."

அவனின் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் அஷ்வினிக்கு அதிர்ச்சிக்கு மேல் அதிர்ச்சி அளித்தது...

"ஏங்க உங்களுக்கு எல்லாமே விளையாட்டா இருக்கா? நான் உங்களை லவ் பண்றது ரோஹியைத் தவிர எங்க வீட்டுல யாருக்குமே தெரியாது... இப்ப நான் உங்க கூட ஒரு நாள் முழுக்க இருந்திருக்கேன்னா என்ன நினைச்சிருப்பாங்க? நீங்க என்னைக் கடத்திட்டு போயிட்டதா நினைக்க மாட்டாங்களா? நைட் முழுக்கவும் எங்க மாம், டாட் எல்லாரும் எப்படித் துடிச்சுப் போயிருப்பாங்க... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நாம் ரெண்டு பேரும் எங்க வீட்டுல காலடி எடுத்து வைக்கிற நேரத்தில் அவங்க மனநிலை எப்படி இருக்கும்? என்ன எரிமலை வெடிக்கப் போகுதோன்னு நானே அரண்டுப் போய் இருக்கேன், உங்களுக்குக் கொஞ்சம் கூட ஸீரியஸ்னஸ்ஸே கிடையாதா?"

காரை செலுத்திக் கொண்டே சாலையின் மீது கண்களைப் பதித்திருந்தவன் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து, தன் வலிய உதடுகளில் புன்னகையைப் படரவிட்டுக் கண் சிமிட்டியவன் மீண்டும் சாலையை நோக்கி கண்களைத் திருப்பினான்...

அவனின் அலட்சியத்தில், வானைத் தொடும் அளவிற்கு நெஞ்சத்தில் ஊறியிருக்கும் அவனின் தைரியத்தில் வெறுத்துப் போனவளின் விழிகளில் நீர் ததும்பத் துவங்க, அதற்குப் பிறகு ஆதித்யாவை திரும்பியும் பாராது அமர்ந்து வர, மௌனமே இருவரின் மொழியான அந்த நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு ஒரு வழியாக வீடு வந்து சேர்ந்தனர் இருவரும்...

***************************************

அரண்மையைப் போன்ற மிகப் பெரிய வீட்டின் வெளிப் புற கம்பீர அழகைப் ரசித்துப் பார்த்தவாறே காரை விட்டு ஆதித்யா இறங்க, உச்சி முதல் பாதங்களின் நுனிவரை வெளிப்படையாக நடுங்க, அப்படியே கால்களின் கீழ் இப்பூமி இரண்டாகப் பிளந்து தன்னை இந்த நிமிடமே உள்ளிழுத்துக் கொள்ளாதா என்ற ஏக்கத்தில், வேதனையில் உதறலுடன் அவனுடன் இணைந்து அஷ்வினி நடந்து வர, இருவரும் அவர்களையும் அறியாது ஒரு சேர தங்களின் வலது காலை எடுத்து வைத்து வீட்டிற்குள் நுழையவும், அவர்களுக்காக முன் அறையில் அமர்ந்து காத்திருந்த அர்ஜுன், அபிமன்யு உட்படக் குடும்பத்தினர் அனைவரும் வெடுக்கென்று எழுந்தனர்...

அஷ்வினியைக் கண்டதும் திவ்யா அழுகையில் வெடித்தவள் அவளை நோக்கி நடக்கக் காலடி எடுத்து வைக்க, தனது வலதுப் புறம் நின்றிருந்த மனையாளை அர்ஜுனின் வலதுக் கரம் சட்டென்று இழுத்துப் பிடித்தது...

தங்களின் வரவை எதிர்பார்த்து அங்குக் கூடியிருந்த அனைவரையும் கண்டு திகைப்போ, கலக்கமோ, சஞ்சலமோ என்று எந்த வித திகில் கலந்த உணர்வுகளோ கடுகளவும் இல்லாது, லவலேசமும் அச்சமற்ற பார்வையை அறையைச் சுற்றி வீசியவாறே இதழில் மென்னகை பூக்க, மலர்ந்த முகத்துடன் கம்பீரமாக உள்ளே நுழைந்த ஆதித்யாவை விழிவிரியப் பார்த்திருந்தனர் பெரியவர்கள் என்றால்,

இதயத்தில் ஆங்காரமும் ஆக்ரோஷமும் ஒரு சேர கொதித்துக் கொண்டிருக்க, விவரிக்க இயலாத சினம் மிதமிஞ்சிய ஆவேசத்திற்கு இடம் கொடுத்திருந்ததில் வெகுண்டெழுந்த மனதை கட்டுப்படுத்த, வெகுவாகப் போராடிய அபிமன்யுவின் சுட்டுப் பொசுக்கிவிடும் அனல் கக்கும் பார்வையை, தன் விஷமம் கலந்த விழிகளோடு எதிர் கொண்ட ஆதித்யா அவர்களை மேலும் நெருங்கியவன், அபிமன்யுவை நோக்கி ஒரு இகழ்ச்சி நகையை வீசினான்...

நடந்து கொண்டிருக்கும் அனைத்தையும் வழக்கம் போல் முகத்தில் எந்த வித உணர்ச்சிகளையும் காட்டாது, இறுக்கமான உதடுகளுடனும், ஆதித்யாவை அங்குலம் அங்குலமாக ஆராயும் ஈட்டிப் பார்வையுடனும், தன் மனைவியைப் பிடித்திருந்த கரத்தில் இறுக்கத்தைக் கூட்டி தன் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்ட அர்ஜுனைக் கண்ட ஹர்ஷாவின் புதல்வன், அவனின் நிதானத்தையும், உணர்ச்சிகள் துடைத்த முகத்தையும் பார்த்து வியந்துப் போனவனாக,

"வாவ்... ஐ ஆம் இம்ப்ரெஸ்ட் மிஸ்டர் அர்ஜுன்... என்ன நிதானம், என்ன பொறுமை? நிச்சயம் நீங்க இதை உங்க மகனுக்குக் கத்துக் கொடுத்தே ஆகணும்... இல்லைன்னா அவன் எங்க டாட்டையே எதிர்த்து அவ்வளவு கோபமா பேசியிருக்கமாட்டான்.." என்றான், தன் அழகிய வசீகரிக்கும் உதடுகளில் இகழ்ச்சிப் புன்னகையைச் சிந்தியவாறே.

அவனின் கிண்டலில் மேலும் ரத்த நாளங்கள் வெடித்துவிடும் அளவிற்கு விரிவடைய, கரங்கள் முழுவதும் நரம்புகள் புடைக்க, ஆதித்யாவையே கூர்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அபிமன்யுவை நகைக்கும் விழிகளுடன் இமைகள் சிமிட்டாது பார்த்த ஆதித்யா, மேலும் இதழ்களை விரித்துச் சிரித்து, "மிஸ்டர் அர்ஜுன்... ம்ஹூம்..." என்றுவிட்டு, பின் லேசாகத் தலைக் குனிந்து தன் வலதுக் கர விரல்களால் நெற்றியைத் தடவியவன்,

"எப்படியும் கூடிய சீக்கிரம் உங்களுக்கு மருமகன் ஆகப் போறேன், ஸோ அங்கிள்னே கூப்புடுறேனே..." என்ற அந்த நொடியில், தன்னை அரண் போல் சுற்றியிருந்த கட்டுப்பாட்டுக்கள் அனைத்தையும் காணாமல் தொலைத்தான் அபிமன்யு...

கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த உள்ளத்துடன், அந்த விநாடியே ஆதித்யாவைக் கொன்று புதைத்து விடும் உறுதியோடு விருட்டென்று ஆதித்யாவை நோக்கி அடி எடுத்து வைக்க எத்தனித்தவனின் கரத்தை, தன் இடது கரத்தால் பிடித்த அர்ஜுன், ஒரு முறை மகனை நோக்கிவிட்டு, பின் திரும்பி ஆதித்யாவைப் பார்க்க, சட்டென்று தன் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த அஷ்வினியின் இடையைத் தன் இடது கரத்தால் இழுத்த ஆதித்யா, அவளை இறுக்கிப் பிடித்தவாறே தன் தோள்வளைவுக்குள் கொண்டு வந்தான்....

"அபிமன்யு... உனக்கு இதை நான் சொல்லணும்னு அவசியம் இல்லை... ஏன்னா உனக்கே தெரியும், நாம் எப்ப முதன் முதலா பார்த்தோம்னு... அப்பவே, அந்த வயசிலேயே, நான் அஷுவை என் மனசுக்குள்ள புதைச்சு வச்சுக்கிட்டேன்.. இத்தனை வருஷமும் என் மனசுக்குள்ள பொத்தி வச்சிருந்தவளை இனி யார் சொன்னாலும் விட்டுக் கொடுக்க மாட்டேன்... இவ யாரா இருந்தாலும் இனி என்னுடையவ... எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவ... எப்ப இருந்தாலும் என் அஷுவை நான் எடுத்துக்குவேன்... அது உன்னால மட்டும் இல்ல, யாராலயும் தடுக்க முடியாது.." என்றான் தன் பார்வையை அர்ஜுனின் மேலும் ஆழ்ந்து பதித்து..

தங்களின் வீட்டிற்கே வந்து, அனைவரின் கண்களுக்கும் எதிரே தங்களின் மகளை அணைத்துக் கொண்டு நிற்பது மட்டும் அல்லாமல், தன் கணவனின் மீதே தன் விழிகளைப் பதித்தவாறே 'என்னைத் தடுக்க ஒருவராலும் முடியாது' என்று அஞ்சா நெஞ்சத்துடன் கூறுபவனைக் கண்ட திவ்யாவிற்கு மயக்கமே வரும் போல் இருக்க, தன்னை இறுக்கப் பற்றியிருந்த தன் கணவனின் விரல்களை, அவன் விரல்கள் முறிந்துவிடும் அளவிற்கு அழுந்த பற்றினாள்...

அவளின் அதிர்ச்சியை உணர்ந்தவனாக அர்ஜுன் அவளைத் தன் தோள் வளைவுக்குள் கொண்டு வர, ஆதித்யாவின் பேச்சையும், அவன் நிற்கும் தோரணையையும், தன்னைப் பற்றியிருக்கும் விதத்தையும் கண்ட தன் அண்ணனின் முகத்தில் வெடிக்கும் சீற்றத்தைக் காணப் பொறுக்காது, ஆதித்யாவைவிட்டு விலக நினைத்த அஷ்வினி நகர முற்பட, சட்டென்று அவளை மீண்டும் இழுத்தவன் ஒரு அங்குலம் கூட நகரமுடியாத படி திரும்பவும் அவளின் இடைப் பற்றினான்...

இந்நிலையில் தன் அன்னையை நிமிர்ந்துப் பார்த்த அஷ்வினியின் கண்களில் தெரிந்ததெல்லாம், மிதமிஞ்சிய கலக்கமே...

தன்னவளின் அதிர்ச்சியை, அணைத்திருக்கும் கரத்தில் அவளின் மேனியில் ஊடுருவிய நடுக்கத்தைக் கொண்டு உணர்ந்து கொண்ட ஆதித்யா, அவளின் முகத்தை நோக்கி குனிந்தவன்,

"அஷு, யார் என்ன சொன்னாலும் நான் கட்டுற தாலி தான் உன் கழுத்துல ஏறும்... நான் இந்த உலகத்துல இருக்கும் வரை நீயும் இருப்ப... புரியுதா?" என்றான் அழுத்தம் திருத்தமாக, வார்த்தைகளில் அதிக அழுத்தத்தையும் கொடுத்து..

அதாவது நான் இறந்தாலும் கூட உன்னைத் தனித்துவிட மாட்டேன், என்னுடனேயே அழைத்துச் செல்வேன் என்று பொருள் படப் பேசியவன் தனது இடது கையால் அவளின் இடையை வளைத்துப் பிடித்திருந்ததால், சரிந்திருந்த அவளின் சுடிதார் துப்பட்டாவை வலது கையால் எடுத்து அவளின் மீது போட்டு மார்பை மறைத்தவன், அவளின் கன்னம் பற்றித் தன் முகம் நோக்கி நிமிர்த்தி அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தும் அசராமல், மென்மையாக அவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்...

ஏற்கனவே அவன் தைரியமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் இதயமே உறைந்தது போல் நின்றிருந்த பெண்கள், இப்பொழுது முத்தமிடும் அவனின் செயலில் பேரதிர்ச்சி கொள்ள, அஷ்வினியை விட்டு விருட்டென்று நகர்ந்த ஆதித்யா, கோபத்தில் உடல் நடுங்கி நின்றிருந்த அபிமன்யுவை வீட்டின் வாயிலில் நின்று திரும்பிப் பார்த்தவன், நேற்று காலையில் அவன் அறையில் செய்தது போல் குறும்புப் புன்னகையைச் சிந்திவிட்டு, கண்களைச் சிமிட்டி வேளியேறினான்...

என் கண் சிமிட்டலிற்கான அர்த்தம் இப்பொழுது விளங்குகிறதா அபிமன்யு என்பது போல்...

ஆதித்யா வெளியேறியதும் ஓடி வந்து அன்னையைக் கட்டி அணைத்த மகளை அதிர்ச்சியுடன் திவ்யா பார்த்திருக்க, ஆக்ரோஷத்தை அடக்கத் தெரியாது இன்னமும் தன் கையைப் பற்றி அடக்கி நிறுத்தி வைத்திருக்கும் தன் தந்தையைக் கண்ட அபிமன்யு வெடுக்கென்று அவன் கரத்தை உதறிவிட்டு தன் அறைக்குச் செல்ல, வெற்றி புன்னகை முகத்தில் படர காரில் ஏறி அமர்ந்த ஆதித்யா அபிஷேக்கை அழைத்தான்...

"ஆதி, எங்கடா இருக்க? எங்கடா போன? நைட்டே உன்னை வரச் சொன்னேன்ல? ஏண்டா வரலை?"

"அபி, நான் அஷுவை அவ வீட்டுல விட்டுட்டேன்..."

"என்னது, அபிமன்யு வீட்டுக்கே போய்ட்டியா? டேய் அவன் வீட்டுக்கு ஏண்டா போன? அதுவும் தனியா? "

"ஏண்டா? என்னடா செஞ்சிடுவான் அவன்?"

"ஆதி, முதல்ல நீ அங்கிருந்து கிளம்பு... வீட்டுக்கு வா..."

"சரி கிளம்பறேன், அபி, ஒரு முக்கியமான விஷயம்... அஷுவோட டாட் என்னையும் அஷுவையும் ஒண்ணா பார்த்தும் ஒரு வார்த்தைக் கூடச் சொல்லலை... அவர் முகத்துல இருந்து என்னால் எதுவுமே கண்டுப்பிடிக்க முடியலை.. ஆனால் என்னைய பார்த்த அந்த நிமிஷமே அபிமன்யுவுக்கு என்னைத் துவம்சம் பண்ணிடணும் ஆக்ரோஷம் வந்துச்சு, என்னைய அங்கேயே, அதே இடத்திலேயே சுட்டு பொசுக்கிடணுங்கிற அளவுக்கு ஆத்திரத்தில இருந்தான், பட் அவனால் எதுவுமே செய்ய முடியாத அளவுக்கு அவன் கையை அவங்க டாட் இறுக்கிப் பிடிச்சிட்டு இருந்தாரு... அதனால, அவனால ஒரு இஞ்ச் கூட இன்னைக்கு நகர முடியலை... ஆனா அவன் இப்ப அடிப்பட்ட புலி அபி... இந்த நிமிஷம் அவனுடைய கையை அவங்க டாட் கட்டிப் போட்டிருக்காரு... இதோ, இப்ப கூட அவன் வெளியில் வந்து என் கூடச் சண்டைப் போட்டுருக்கலாம், ஆனால் அவனால இப்ப எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை... ஆனா அவன் இதே மாதிரி அமைதியா இருக்க மாட்டான்.. நிச்சயம் அவங்க அப்பாவே தடுத்தாலும் அவருக்குத் தெரியாம நம்மை எப்பவும் போலப் பழிவாங்க ஆரம்பிப்பான்.. இந்த முறை அவனுடைய கோபத்துடைய அளவு ரொம்பப் பெரிசு, ஆனால் எனக்கு வேற வழி தெரியலை அபி... அஷுவை எனக்குக் கொடுங்கன்னு கேக்கிறதுக்கு இது தான் எனக்கு இருந்த ஒரே சான்ஸ்... அதனால் அவங்ககிட்ட நேரிடையாவே கேட்டுட்டேன்.. ஆனால் அபிமன்யு எங்களைச் சேர விடமாட்டான்.. அது நிச்சயம்... ஏற்கனவே ஆத்திரத்தில இருந்தவனுக்கு இப்ப நான் இன்னும் கோபத்தை மூட்டிட்டு வந்திருக்கேன்... இனி அவன் எந்த எல்லைக்கும் போகத் தயாராக இருப்பான்... பிஸ்னஸ்ல அடிச்சா அத நாம பார்த்துக்கலாம்... ஆனால் ஒரு முக்கியமான விஷயத்துல நான் ரொம்பக் கேர்ஃபுல்லா இருக்கணும்..."

"யெஸ் ஆதி... ஐ நோ... ரதி.."

அபிஷேக் கூறிய நாளில் இருந்து அடுத்த முப்பவதாவது நாள் கல்லூரிக்குச் சென்ற அவர்களின் தங்கை ரதி காணாமல் போனாள்....

மகாபாரதம் என்னும் காவியத்தில் வீரம், விவேகம், காதல், ஒழுக்கம் என்ற நற்பண்புகள் இருந்தாலும், அதே சமயம் வெறுப்பு, சூழ்ச்சி, வஞ்சினம், வஞ்சகம் என்று அறம் அல்லாத எதிர்மறை குணங்களும் இருந்தது... அது சரித்திரம்...

அன்று நடந்த குருஷேத்திரப் போருக்கு ஒரு பெண் முழு முதற்காரணம் அல்லாவிட்டாலும், அவளும் ஒரு முக்கியக் காரணம்... போரில் வெற்றி இருவரில் ஒருவருக்குத் தான் என்றாலும், அழிவு என்பது இரு படையினருக்குமே சமம்...

ஆனால் அன்றைய குருஷேத்திரப் போருக்கும் இங்கு நடந்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் போருக்கும் உள்ள ஒரே ஒரு வித்தியாசம்...

இங்கு இருவருமே தங்களின் எதிரியைப் பழியெடுக்கப் பணயம் வைத்தது அடுத்தவனின் மனைவியை அல்ல... தங்களின் மனம் கவர்ந்தவர்களை... இவர்களின் ஆக்ரோஷமான இந்தப் போரின் முடிவு?


அழிவா அல்லது ஆக்கமா?

யுத்தம் தொடரும்!
Seema
 
Seema
View attachment 413

View attachment 411

ஆதித்யா வீட்டை விட்டு வெளியேறியதுமே ஓடி வந்து அன்னையைக் கட்டி அணைத்த மகளை அதிர்ச்சியுடன் திவ்யா பார்த்திருக்க, ஆக்ரோஷத்தை அடக்கத் தெரியாது இன்னமும் தன் கையைப் பற்றி அடக்கி நிறுத்தி வைத்திருக்கும் தன் தந்தையைக் கண்ட அபிமன்யு, வெடுக்கென்று அவன் கரத்தை உதறிவிட்டு தன் அறைக்குச் செல்ல, அஷ்வினியின் கதறலைக் காண இயலாது பாட்டி ஸ்ரீயும், ரோஹினியும் அவளைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டார்கள்.

தன்னைக் காணப் பிடிக்காதது போல் திரும்பி தந்தையையே பார்த்திருந்த அன்னையின் முகத்தை, தன்னை நோக்கி நிமிர்த்திய அஷ்வினி "மாம்..." என்று கதற, தாடையைப் பற்றியிருந்த மகளின் கரத்தை மெதுவாக நீக்கியவள் விழிகளில் நீருடன்,

"நான் நினைச்சுக் கூடப் பார்க்கலை அஷு, நீ இப்படிப் பண்ணுவேன்னு, நைட் முழுசும் என் உயிரு என் கையில இல்லைடி... ஆனா நீ... எப்படிடி அவன் கூட ராத்திரி முழுக்க..." என்று முடிக்க இயலாதவகையில் திவ்யாவின் தொண்டை பேரதிர்ச்சியால், அழுகையால், வேதனையால் அடைத்தது.

"திவி, நீ கொஞ்சம் பொறுமையா இரு... என்ன நடந்ததுன்னு முழுசா தெரியாம வார்த்தைகளை விட்டுறாத..." என்ற அர்ஜுன் திரும்பி ரோஹினியைக் கண்டு திவ்யாவை நோக்கி 'அவளைப் பார்த்துக்கொள்ளுமாறு' தலை அசைத்துச் சைகை செய்தவன், "என் கூட வா அஷு..." என்றுவிட்டுப் படியேறினான்....

தாத்தா பாட்டி இருவரையும் ஒரு முறை நீர் வழியும் கண்களோடு பார்த்தவள் மெல்ல தன் தந்தையைப் பின் தொடர, தங்களின் அறைக்குள் மகள் நுழைந்ததும் கதவைத் தாளிட்ட அர்ஜுன் நீள்சாய்விருக்கையில் அமர்ந்தவன், தனது அருகில் வந்து உட்காரும்படி மகளை நோக்கி சைகையும் செய்தான்...


ஆனால் அஷ்வினியோ நின்ற இடத்தைவிட்டு நகரவில்லை...

எழுந்தவன் அவளின் கரம் பற்றி இருக்கையில் அமர வைத்து தானும் அருகில் அமர்ந்தவன், அவளின் இதயத்தையே ஆராய்ந்து கண்டறியும் வகையில் ஆழ்ந்துப் பார்க்க, தந்தையின் பார்வையில் குலைநடுங்கிப் போனவளாக உள்ளத்திற்குள் விவரிக்க இயலாத அச்சத்துடன் அவளின் அழகிய உடல் செயலற்றது போல் குளிரில் உறைய, தன் தந்தையின் பார்வையைச் சந்திக்கத் துணிவின்றித் தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தாள்...

சில நொடிகள் ஆழ்ந்த நிசப்தத்திற்குப் பிறகு கணீரென்று தன் கம்பீரக் குரலில், "அஷு, Look at me..." எனவும், தந்தையின் குரலில் விலுக்கென்று நிமிர்ந்துப் பார்த்தவளைக் கண்டதும், அவளின் முகத்தில் தெரிந்த திகைப்பையும், திகைப்பை அடுத்து நடுங்கும் விரல்களுடன் அவளது கை தனது துப்பட்டாவின் முனையை இறுக்கிப் பிடித்ததையும், தலை குனியாமல் பார்வையை மட்டும் தாழ்த்திப் பார்த்த அர்ஜுனுக்கு, சற்று முன் ஆதித்யா மிகுந்த உரிமையுடன் துப்பட்டாவை எடுத்து அவளின் மார்பை போர்த்தியது நியாபகத்தில் வந்தது...

பிரமை பிடித்தது போல் தன்னைப் பார்த்தது பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கும் மகளைக் கண்டவன், அவளின் வலதுக் கையை எடுத்து தன் விரல்களுக்குள் அடக்கி வைத்துக் கொண்டே,

"நான் அன்னைக்கே கேட்டேன் உனக்கும் ஆதித்யாவிற்கும் இடையில் ஏதாவது இருக்கான்னு? அபிமன்யுவுக்கும் ஆதித்யாவுக்கும் இடையில் நடந்த பிரச்சனைக்குக் காரணம் வெறும் வாய் சண்டையா இல்ல, உன்னை ஆதித்யா எதுவும் செய்ததுனால அபிமன்யுவுக்கும் அவனுக்கும் இடையில் பிரச்சனைகள் வந்ததான்னு? ஏன் அஷு என்கிட்ட அப்படி எதுவுமே இல்லைன்னு பொய் சொன்ன?" என்றான் நிதானமாக...

ஆனால் அவனின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் தன் மகள் தன்னை நம்பவில்லையே என்ற ஏமாற்றமும், இரவு முழுவதிலும் வெளியில் சொல்ல இயலாத வகையில் அவளைத் தேடியதில் களைப்பும், ஒரு இருபத்தி ஐந்து வயது இளைஞன் முன் தான் செயலற்று நிற்கும் சூழ்நிலையைத் தன் செல்ல மகளே உருவாக்கிவிட்டாளே என்ற அவமானமும் இருந்தது....

"ட... டாட்..." என்று குரல் நடுங்க தடுமாறுபவளைப் பார்த்தவன், அவளின் இதயம் என்ன விதமான சுழலில் சிக்கியிருக்கின்றது, எப்பேற்பட்ட பெருங்குழப்பத்தில் அகப்பட்டுத் திண்டாடிக் கொண்டு அவஸ்தைப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள், தங்களின் முன் நிற்க கூடக் கூனி அவமானத்தில் குன்றிப் போயிருக்கின்றாள் என்று தெரிந்தும், மீண்டும் மீண்டும் தன்னை ஆராய்ந்தவனின் கண்களைக் கண்டு அஷ்வினியின் உள்ளத்தில் கிலியும், புத்தியில் குற்ற உணர்வும் எகிறத் துவங்கியது...

"இவ்வளவு உரிமையுடன் உன்கிட்ட ஆதித்யா நடந்துக்குறதப் பார்த்தா...." என்று நிறுத்தியவன் சில விநாடிகளில் ஆழப் பெருமூச்சுவிட்டவன், எழுந்து தன் அறையின் கதவைத் திறந்து வெளியே போகுமாறு சைகை செய்யக் கதறித் துடித்துவிட்டாள் அர்ஜுனின் புதல்வி...

"டாட்.. ப்ளீஸ் டாட்... என்ன நடந்ததுன்னு கொஞ்சம் கேளுங்க டாட்... ப்ளீஸ் டோண்ட் இக்னோர் மி டாட்... எனக்குத் தாங்க முடியலை..."

மகளின் அழுகுரல் அர்ஜுனின் இதயத்தையும் கூரிய கத்திக் கொண்டு இரண்டாகப் பிளந்தது போல் வலிக்கத் தான் செய்தது...

"அஷு... எனக்கு உன் மேல கோபம் இல்லை.. நிச்சயமா கோபம் இல்லை... ஆனால் வருத்தமா இருக்கு... நான் உங்களுக்கு எந்த அளவுக்கு ஃப்ரீடம் கொடுத்திருக்கேன்னு உங்களுக்குத் தெரியும்... எனக்கு அபிமன்யு வேற, நீயும் ரோஹியும் வேற இல்லை.. நான் நினைச்சிருந்தா எப்பவோ உனக்கும் ஆதிக்கும் உள்ள தொடர்பை கண்டு பிடிச்சிருப்பேன்... ஆனா உன் மேல வச்ச நம்பிக்கையால மட்டும் தான் நான் உன்னை சந்தேகப்படலை... ஆனால் அதே நம்பிக்கையை என் மேல என் பிள்ளைங்க வைக்கலையேன்னு நினைக்கும் போது தான் வருத்தமா இருக்கு... அட் லீஸ்ட் என்கிட்ட மட்டுமாவது சொல்லியிருக்கலாமில்லையா? யு நோ மி வெரி வெல்... நான் எத்தனை தடவை உன்கிட்ட கேட்டேன்... எதுவா இருந்தாலும் என்னிடம் ஷேர் பண்ண உனக்கு உரிமை இருக்குன்னு? இருந்தும் ஏன் என்கிட்ட மறைச்ச அஷு? நீ மறைச்சதினால இப்ப நான் ஒரு சின்னப் பையனுக்கு முன்னாடி என் கையைக் கட்டிட்டு நிற்க வேண்டியாதா ஆகிடுச்சு பார்த்தியா?"

"டாட்... ஐ ஆம் ஸோ ஸாரி டாட்... ஒவ்வொரு முறையும் நீங்க கேட்கும் போது சொல்லிடணும் சொல்லிடணும்னு தோணும்... உங்க மேல நம்பிக்கை இல்லாம இல்லை டாட்... உங்க மேல ரொம்ப நம்பிக்கை வைச்சதுனால தான், எனக்குப் பிடிச்ச வாழ்க்கையை நீங்க மறுக்க மாட்டீங்கங்கிற நம்பிக்கையால தான், நான் ஆதியோட லவ்வையே அக்ஸெப்ட் பண்ணினேன்... ஆனால் அண்ணாவுக்கு அவங்களைக் கண்டாலே பிடிக்காது... அதே போல் ஒரு வேளை உங்களுக்கும் பிடிக்காமப் போயிட்டா, இல்லை அண்ணா உங்களை சம்மதிக்கவிடலைன்னா என்னாகுமோன்னு பயந்ததுனாலே தான், உங்ககிட்டேயும் மறைச்சிட்டேன் டாட்... கண்டிப்பா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரியாகிடும்னு என் உள் மனசு சொல்லிட்டே இருந்துச்சு... மாம்கிட்ட நான் ஃப்ரீயா [free] பேசறதைவிட உங்கக்கிட்ட தான் என் விவரம் தெரிஞ்ச நாளில் இருந்தே எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணிருக்கேன்.. இதுக்குன்னு ஒரு நாள் வரும், அப்ப உங்ககிட்ட மட்டும் என் மனசவிட்டு பேசணும்னு இருந்தேன் டாட்... ஆனால் அதுக்குள்ள இப்படி நடக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை டாட்..."

அவளை மீண்டும் ஒரு முறைக் கூர்ந்து பார்த்துவிட்டு, கதவை திறந்த தந்தையைக் கண்டவள் அவனின் கரத்தை இரு கரங்களாலும் இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டே,

"டாட்.. எனக்கு ஆதியை ரொம்பப் பிடிக்கும் டாட்... அவர் செஞ்சது ரொம்ப ரொம்ப தப்பு... அவருடைய பிரச்சனைக்கு என்னைய ஹாஸ்டேஜா யூஸ் பண்ணிக்கிட்டது தப்பு டாட்... அவர் செஞ்சது என்னைப் பொறுத்தவரை மன்னிக்க முடியாதது தான்... உங்களையும் மாம்மையும் அவரு கஷ்டப்படுத்துறதுக்கு அவருக்கு எந்த ரைட்ஸும் இல்ல, ஆனால் அதுக்கு ஒரு வகையில நானும் தானே காரணம்... நான் அவர் கூப்பிட்டவுடனேயே போகாம இருந்திருந்தால் இது நடந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லையே... அதுக்காக என்ன தண்டனை வேணாலும் எனக்குக் கொடுங்க டாட்... ஆனால் அதே சமயம் ஆதி இல்லாம என்னால இருக்க முடியாது டாட்... ப்ளீஸ் டாட்... ஆனால் அதுக்காக நான் வேணும்னே அவர்கூட நேத்து நைட் தங்கலை... நேத்து சும்மா என்கிட்ட பேசணும்னு ஃபோன் செஞ்சாரு.. அதனால் போனேன்.. ஆனால் அவர் இது மாதிரி செய்வாருன்னு கொஞ்சம் கூட நான் நினைக்கவே இல்லை டாட்... அகெய்ன், எனக்கு என்ன தண்டனை வேணும்னாலும் கொடுங்க, நான் தயாரா இருக்கேன், ஆனால் பேசாம மட்டும் இருக்காதீங்க, என்னால தாங்க முடியலை..." என்று தழுதழுத்தவளைக் கண்டு, ஒரு சில விநாடிகள் அமைதி காத்தவன், தன்னிலையை இழுத்துப் பிடித்து, போ என்பது போல் மீண்டும் சைகை செய்தான்...

தந்தையின் மௌனத்தில் ஊறியிருப்பது கோபமா, வெறுப்பா அல்லது வேதனையா என்று எந்த உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்தாது தன்னை வெளியேறச் சொல்லும் விதத்தில் துடிதுடித்து போனாள் அந்தச் சின்னப் பெண்....

விடாமல் அவன் கரத்தை அழுந்த பற்றியிருக்க, மகளின் முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் சிறு முடிக்கற்றையை மென்மையாக ஒதுக்கிவிட்டவாறே, "அஷு... ஐ நீட் ஸம் டைம்..." என்றவன் அவள் வெளியேறியதும், அவளைப் பின் தொடர்ந்து தானும் அறையைவிட்டு வெளியே வந்தவன், கீழே இருந்து தங்களின் அறையையே பார்த்திருக்கும் திவ்யாவை வா என்பது போல் தலை அசைத்துச் சைகை செய்தான்...

சிறு பெண் போல் விடுவிடுவென்று படிகளில் ஏறி வருபவளைக் கண்டு அவளின் உள்ளம் என்ன பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் என்பதனை உணர்ந்தவனாக, அவள் வந்ததும் தோளின் மீது கை போட்டு தன் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றவன் அவளைக் கட்டிலில் அமர வைத்து கதவை சாத்தினான்....

"என்னங்க... அஷு ஏதாவது சொன்னாளா? அந்தப் பையனுக்கும் அவளுக்கும் இடையில லவ் கிவ்னு எதுவும் இருக்கா?"

"என்ன திவி, இன்னும் சின்னப் பொண்ணு மாதிரி கேக்குற?"

"ஐயோ! நான் நினைச்சேங்க, என்னடா அவன் பிடிச்சு இழுக்கிறான், இவ பாட்டுக்கு பேசாம அவன் கூட ஒட்டிக்கிட்டு நிக்கிறாளே, அவன் முத்தம் கொடுக்கிறான், இவளும் மரம் மாதிரி இருக்கிறாளேன்னு நினைச்சேன்... இப்ப என்னங்க பண்றது? எப்படிங்க இது சாத்தியம்?"

"திவி, சாத்தியமா சாத்தியமில்லையான்னு அப்புறம் பார்க்கலாம்... இப்ப நீ அஷுவைத் தொந்தரவு செய்யாத... அவ ரொம்பப் பயந்துப் போயிருக்கா..."

"பயந்துப் போயிருக்கறவளா ஒரு இம்மி அளவுக்குக் கூட நமக்கு விஷயம் தெரியாம இப்படி ஒரு காரியத்தைப் பண்ணிருக்கா? சின்ன வயசிலேருந்தே அஷுவை என் மனசுக்குள்ள பொத்தி வச்சிருக்கேன்னு சொல்றானே, உங்க முன்னாலேயே அவன் கொஞ்சமும் அசராம இதச் சொல்றான்னா, அப்ப அஷுக்கிட்ட இத எப்பவோ சொல்லியிருப்பான்ல... அவ எல்லாத்தையும் நம்மகிட்ட இருந்து மறைச்சிட்டாளே? இதுல நம்ம கண்ணு முன்னாடியே அவன் அவ இடுப்பைப் பிடிச்சிட்டு எப்படி நின்னான், கொஞ்சம் கூட இவ அவனைவிட்டு விலகவே இல்லையேங்க..."

"என்ன திவி பேசுற? அவளைப் பத்தி மத்தவங்க எல்லாரையும் விட உனக்குத் தான் நல்லா தெரியும்.. அதுக்குள்ள ஏன் நீயே ஒரு முடிவுக்கு வர? நம்ம பிள்ளைங்களை நாம புரிஞ்சுகாம பின்ன வேற யாரால புரிஞ்சுக்க முடியும்? நாம் எல்லாரும் இந்த வயசைக் கடந்து தானே வந்திருக்கோம்... ஏன், நம்ம வாழ்க்கையில் நாம தப்பு எதுவுமே பண்ணலையா? இல்ல பண்ணாத மாதிரி நடிக்கறதா? முதல்ல அவகிட்ட பேசு.. அப்புறம் ஒரு அம்மாவா நீயே முடிவு எடு..."

சரி என்றவாறே மெல்ல தலை அசைத்து கணவனை விட்டு எழுந்தவள் ஏதோ நினைவு வந்தவளாக அவனின் முகம் நோக்கித் திரும்பி, தடுமாறும் குரலில்,

"ஏங்க அந்தப் பையன் அவளை எ... எதுவும்?" என்று ஒரு அன்னையாகத் தவிக்க, தத்தளித்து நிற்கும் தன் மனைவியைக் கண்ட அர்ஜூன் அவளின் விழிகளில் வழியும் நீரைத் துடைத்தவாறே,

"ம்ப்ச்... மனச போட்டு ரொம்ப குழப்பிக்காதடி... போ, முதல்ல அவகிட்ட போய் மனசுவிட்டு பேசு... ஆனா திரும்பவும் சொல்றேன், அவளைக் கடிஞ்சுக்காத, பொறுமையா டீல் பண்ணு..." என்றவன் குளியல் அறைக்குள் நுழைய எத்தனித்தான்...

"என்னங்க நீங்க என்ன பண்ணப் போறீங்க? இது எங்கப் போய் முடியப் போகுதோன்னு தெரியலையே? இதுல இந்த அபி வேற அந்தப் பையனை வெட்டவா குத்தவான்னு இருந்தான்னே, அவனை என்ன செய்யப் போறானோ? எனக்கு இதுங்களை நெனைச்சாலே நெஞ்சு பதறுதுங்க.."

"அபிமன்யுகிட்ட நான் பேசிக்கிறேன்... நீ கலங்காம இரு, எனக்கு இப்ப அதான் முக்கியம்... மற்ற விஷயங்களை நான் பார்த்துக்கறேன்..."

அழுது அரற்றிக் கொண்டிருந்தவளை ஒரு வழியாகச் சமாதானப்படுத்தியவன் குளியல் அறைக்குள் நுழைந்தான்...

**************************

அங்குத் தன் அறையில் அடிப்பட்ட வேங்கையைப் போல் உலாவி கொண்டிருந்த அபிமன்யுவின் எண்ணங்கள் முழுவதிலும், ஆதித்யா தன்னைச் செயலற்று ஸ்தம்பித்த நிலையில் கொண்டு வந்துவிட்டிருந்ததிலேயே நிலைத்து இருந்தது...

தன் தங்கையை அவன் அணைத்திருந்த விதத்தை நினைத்து அருவருப்பு படர்ந்தது அவன் முகத்தில்... வெறுப்பு எகிறிக் கொண்டிருந்தது... எதற்கும் ஆடாத மனதை, தளராத உள்ளத்தை, அசையாத இதயத்தை ஒரே நாளில் அசைத்துப் பார்த்துவிட்டானே அவன்...

தன் தலைமுடியை அழுந்தக் கோதி கட்டிலில் அமர்ந்தவன் இரு கரங்களையும் தலைக்குக் கொடுத்து குனிந்து அமர்ந்தவாக்கில்,

"உன்னை எங்கு தாக்குவது? எந்த இடத்தில் அடிப்பது? எங்கு அடித்தால் அதன் வலியை நீ ஆயுள் முழுமைக்கும் உணருவாய்?" என்று சன்னமான குரலில் வாய்விட்டுக் கூறிக் கொண்டிருந்த அபிமன்யுவின் மூளை வெகு விபரீதமான வழிகளில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தது...

ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தவனின், கண்களை இறுக்க மூடி எண்ணங்களின் அலைகளில் சிக்கிக் கொண்டிருந்தவனின் சிந்தனை சடாரென்று நின்று அறுபட்டது ஆதித்யாவின் கண்சிமிட்டலில்...

சீற்றம் தணியாமல், "உன் கண்ணே உனக்குப் பெரும் விரோதி ஆதித்யா... உனக்கு உன் மனதின் உணர்ச்சிகளை அடக்கவும் சக்தியில்லை, புத்தியின் போக்குகளை அலசவும் திறமையில்லை, இதயத்தின் வேட்கையை ஒடுக்கவும் தெரியவில்லை...”

“அனைவரையும் கவர்ந்து ஈர்க்கும் உன் ஹேஸல் கண்கள் உன் மனதை அப்பட்டமாக வெளிக் கொணருகின்றது... என்ன தான் அஷுவை பகடைக் காயாக எனக்கு எதிராக நீ உபயோகப்படுத்தியிருந்தாலும், அவளின் விழிகளில் வழியும் நீரைக் கண்டு நீ துடிதுடித்ததை நான் கண்டு கொண்டேன்... நீயே நினைத்தாலும் உன்னால் அவளுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க முடியாது... ஆனால் நான், நீ அல்ல ஆதித்யா... நான் வேறு... அபிமன்யு கிருஷ்ணா... உன் உணர்ச்சிகளையே எனக்கு ஆயுதமாக நான் உபயோகப்படுத்தி உன்னை வதைக்கின்றேன்" என்று மூடிய விழிகளுக்குள், சிதறிய மனதிற்குள் வெறிக் கொண்டு உறுதி எடுத்தவனின் வதனத்தில் மந்தகாசம் குடி கொண்டது...

Anger is a violent emotion, vindictive, and as dangerous to he who is driven by it as to anyone on whom it is turned. - Dean Koontz



(கோபம் ஒரு வன்முறை உணர்ச்சி, பழிவாங்கும், அது கோபப்படும் மனிதனை மட்டும் அல்ல, கோபத்திற்கு தன்னை உள்ளாக்கியவனையும் அழித்து விடும்.. டீன் கூண்ட்ஸ்)

அன்று ஆதித்யாவையும் அபிஷேக்கையும் பழியெடுக்க அவர்களின் தங்கை ரதியின் மீது கை வைக்காது இரட்டையர்களின் தொழிலை அபிமன்யு தேர்ந்தெடுத்துப் பதம்பார்த்தது, அவனையும் அறியாது தன் இதயத்தில் பொத்தி வைத்திருக்கும் தன்னவளைக் காயப்படுத்த விரும்பாததால் தான்...

ஆனால் இன்று தன் தங்கை அஷ்வினியை ஆதித்யாவின் அருகில் பார்த்ததும், அதுவும் தன் கண்களின் எதிரிலேயே அவனின் இறுக்கிய அணைப்பிற்குள், கரங்களின் வளைவிற்குள், விழிகளின் கட்டுக்குள் வைத்திருந்த ஆதித்யாவைக் கண்டதும், அவனின் எண்ணங்களில், புத்தியில் சம்மட்டியால் அடித்தது போன்று தோன்றிய முகம், பேரழிலை சுமந்திருக்கும் ரதியின் வதனம் தான்...

என் தங்கையை தழுவியிருந்ததுபோல் உன் தங்கையை நான் தழுவ வேண்டும், எனக்கு அருகில், எனது இரு கரங்களுக்குள் இதனைப் போன்றே கட்டுண்டு அவள் இருக்க வேண்டும், அதுவும் உன் கண்களுக்கெதிரேயே என்பதிலேயே அவனின் மனம் சுற்றி சுற்றி வந்தது...

உள்ளத்திற்குள் தனக்குத் தானே சத்தியம் செய்து கொண்டவன் "தீயவனான என் எதிரியைப் பழியெடுக்க வேண்டும் என்றால் நானும் கெட்டவனாக மாறியே ஆக வேண்டும்... மாறுகிறேன்... இன்று என் தங்கையை நீ தொட்டது போல், நான் உன் தங்கையைத் தொடுவேன் ஆதித்யா..." என்று ஆங்காரமாகச் சபதம் எடுத்துக்கொண்டான்...

அன்றொரு நாள் தன்னவளைத் தீண்டுவதற்கு, அவளை வதைப்பதற்கு அவனின் ஆழ் மனதில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த காதல் இடம் கொடுக்கவில்லை...

ஆனால் இன்று மனமெல்லாம் குடி கொண்டிருந்த வஞ்சினம், காழ்ப்புணர்ச்சி, அவமானம், அவனின் இதயத்தின் ஆழத்தில் படுத்து மௌனமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த காதலை அடியோடு மறக்கச் செய்திருந்ததில், பெண்ணவளின் இதயத்துடிப்பே தான் தான் என்பதை உணராதவனாகிப் போனான்...

(If a person has to gain enlightenment he must overcome all the tendencies of the mind, good or bad. These do not have an existence, however, we keep them alive by our own acts, and by our own acts, we can kill them, all.

Guru - Reason and purpose...

Shethram - Essence of the mind, the body, the world...

In this world, the fight against the actions of our own mind, is called Kurushekthra... The war of a zealous man who fights against his own mind is called Kurushekthra War...)

ஒரு நபர் அறிவொளி பெற வேண்டுமானால், மனதில் உள்ள அனைத்து போக்குகளையும், அவை நல்லவையோ அல்லது தீயவையோ தோற்கடித்து வெற்றி பெற வேண்டும். அவ்வுணர்வுகளுக்கு உயிர் கிடையாது... ஆனால் நம்முடைய செயல்களால், அவ்வுணர்வுகளுக்கு உயிர் கொடுக்கவும் முடியும், அதனை மரணிக்கவும் செய்ய முடியும்...

குரு - காரணம் மற்றும் காரியம். சேத்திரம் என்பது உள்ளம், உடல், உலகம்.

இவ்வுலகத்தில், நமது மனதினால் விளையும் செயல்பாடுகளை எதிர்த்து போரிடுவதே குருஷேத்திரம் என்பது... வைராக்கியம் நிறைந்த மனிதன் தனது மனதை அடக்க போரிடும் போரே குருஷேத்திரப் போர்...

இங்கு காதல் கொண்ட மனதிற்கும், பழி என்ற உணர்ச்சிக்கும் இடையில் நடந்த குருஷேத்திர போரில், உணர்ச்சிகளே வெற்றிவாகை சூடியது...

மணி காலை பத்து....

ஒரு வழியாக வீடு வந்த சேர்ந்த ஆதித்யாவை எதிர்பார்த்து முன் அறையில் அமர்ந்திருந்த அபிஷேக் வேகமாக எழுந்து வந்தான் என்றால், கால் மேல் கால் போட்டு, சட்டமாக அமர்ந்திருந்த ஹர்ஷா ஆதித்யாவின் மீது இருந்த பார்வையை விலக்கினான் இல்லை...

தந்தையைக் கண்டு, "ஹாய் டாட்.." என்று மட்டும் சொன்னவன், அபிஷேக்கைப் பார்த்து தன்னுடன் வருமாறு தலை அசைத்துச் சைகை செய்தவன், தன் அறையை நோக்கிப் படிகளில் ஏற, "ஆதி..." என்ற குரலில் சலித்துக் கொண்டவனாக ஏறியவாக்கிலேயே திரும்பாமல் பின்னோக்கியே படிகளில் இறங்கி வந்தான்...

இத்தனை நடந்தும் இவன் அடங்குவதாகத் தெரியவில்லையே என்று நொந்து கொண்ட ஹர்ஷா, எழுந்தவன், "இன் மை ரூம்..." என்றவாறே தன் அறையை நோக்கி நடக்க, இருவரையும் தொடர்ந்து வந்த அபிஷேக்கின் அரவத்தில் தன் அறையின் வாயிலில் நின்ற ஹர்ஷா, "நீ இல்லை அபி, ஆதி நீ மட்டும் வா..." என்றவன் உள்ளே நுழைய, தம்பியின் காதிற்கருகில் குனிந்த ஆதித்யா, "வாவ். செம்ம கோபத்தில இருக்காரு போல இருக்கு.." என்றான் புருவங்களை உயர்த்தி இதழ்களைப் பிரித்து சிரித்தவாறே...

"ம்ம்ம், இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில இருக்குடா உனக்கு... நீ செஞ்சு வச்சிருக்கக் காரியத்துக்கு அவர் உன்னை ஒரு வேளை கொல்லாம விட்டார்னா அப்புறமா ரெண்டு பேரும் சந்திப்போம்... போ " என்ற அபிஷேக்கைக் கண்டு தனது இடது கண்ணைக் குறும்பாய் சிமிட்டியவன், "பேசாம எனக்குப் பதிலா நீ போறியா அபி? வேணும்னா ஸன்கிளாசைப் போட்டுக்க.." என்றான், அப்பொழுதும் உள்ளத்தில் அச்சம் என்பது அறவே இல்லாது..

தமையனின் கிண்டலில், குறும்புத்தனத்தில் தானும் சிரித்தவன் அவனின் முதுகில் தன் இரு கரங்களையும் பதித்துத் தந்தையின் அறைக்குள் தள்ளியவனை மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்து, "சே, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வாய்ஸ் மட்டும் ஒரே மாதிரி இருந்துச்சுன்னா, கண்ணை மறைச்சிட்டா போதும், யாராலேயும் நம்மைப் பிரிச்சு பார்க்கவே முடியாதுடா.." என்று கலகலவெனச் சிரித்தவாறே தந்தையின் அறைக்குள் நுழைந்தான்...

ஓர் இரவு முழுவதிலும் இருந்த சுவடே தெரியாது மாயமாய் மறைந்திருந்தவன், பல உள்ளங்களில் ஆங்காரம், சீற்றம், அச்சம், குழப்பம், கலக்கம் என்று பலவித எண்ணங்களை உருவாக்கி திணறடித்திருந்தவன், ஒரு இளம் பெண்ணை அவளுக்கே தெரியாது அழைத்துச் சென்று இரவு முழுவதிலும் அவளின் விருப்பத்திற்கு மாறாக அடைத்து வைத்திருந்தவன், எத்தனை எளிதாகச் சகலத்தையும் எடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றான் என்ற ஆவேசத்தில் இருந்த ஹர்ஷா, மகனின் சில்மிஷங்களையும் சேட்டைகளையும் பார்த்து வெகுண்டெழுந்து, "Enough is enough Aathi.." என்றவாறே தன் இடது கரத்தால் ஓங்கி மேஜையில் அடித்தான், தனது கோபம் அனைத்தையும் தன் கரத்திற்குக் கொணர்ந்து...

அவன் அடித்த வேகத்தில் மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்கள் பல பக்கங்களில் சிதறி கீழே விழுந்தாலும், தந்தையின் கம்பீர சத்தத்தில் அந்த அறையே எதிரொலித்தாலும், திகைப்போ, கலக்கமோ, திகிலோ துளி அளவும் இல்லாது, நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து, தன் இடது முழங்கையைக் கைப்பிடியில் பதித்துத் தந்தையையே ஆழ்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஹர்ஷாவின் புதல்வன்...

தனது சிகையைக் கோதி தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட ஹர்ஷா தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தவன், மைந்தனின் விஷமமும், வெற்றிக்களிப்பும் தவழும் விழிகளுக்குள் தன் சிம்மத்தின் கூரிய விழியை ஊடுருவச் செய்து, "ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கப் போல?" என்றான் வார்த்தைகளின் முடிவில், நக்கல் வழியும் நகையை உதடுகளில் படரவிட்டு..

"டாட் நான் எப்பவுமே சந்தோஷமா தான் இருக்கேன்... ஆனால் இப்ப, நான் எந்த விஷயத்தில சந்தோஷமா இருக்கேன்னு நீங்க தெரிஞ்சுக்கணுமா? யெஸ், நீங்க நினைக்கிற அதே விஷயத்தில தான்..." என்றவன் மேலும் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்...

மகனின் பதிலில் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த மனம் மேலும் வெடிக்கத் துவங்க, தன்னை இறுக்கிக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட ஹர்ஷா,

"ஆதி, நீ செஞ்சுருக்கிற காரியத்தோட விளைவு பத்தி கொஞ்சமாவது உணர்கிறாயா? நா.." என்று கூட முடிக்கவில்லை, "ஸாரி டாட்... எனக்கு இதைத் தவிர வேற வழி தெரியலை..." என்றான் அது வரை உதடுகளில் தவழவிட்டிருந்த புன்னகையையும், விழிகளில் பொதிந்து வைத்திருந்த குறும்பையும் சுத்தமாகத் துடைத்தெடுத்து...

"ஆதி, லெட் மி ஃபினிஷ்.... நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன்... பிஸ்னஸ் போட்டியை நீங்க பிஸ்னஸ் பேட்டிலா [battle] மாத்திடாதீங்கன்னு... இதனால் ஏற்படற நஷ்டங்கள் ஒருத்தருக்கு மட்டும் இல்ல... ரெண்டு பக்கங்களிலேயும் இழப்புகள் இருக்கும்னு... ஆனால் உன் கண்ணைப் பழியுணர்ச்சி மறைச்சிடுச்சு ஆதி... அதனால் என்னென்ன பின்விளைவுகள் வரும்னு நீ கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பார்த்தியா?"

சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்த ஆதித்யா தொண்டையை செருமியவன், தந்தையின் முகத்தை ஆழ்ந்து நோக்கிப் பேசத் துவங்கினான் பொறுமையாகவும், தெள்ளத் தெளிவாகவும்..

"என்ன டாட் யோசிக்கச் சொல்றீங்க? யெஸ், ஐ அக்ரீ... நானும் அபியும் அவனுடைய கம்பெனிக்கு நஷ்டத்தைக் கொண்டு வந்தோம்... ஏன், எதுக்கு, யார் ஃபர்ஸ்ட் இந்த யுத்தத்தை ஸ்டார்ட் பண்ணியது? அபிமன்யு டாட்... ஏன், நான் அவனுடைய தங்கையை லவ் பண்ணக் கூடாதா? அப்படி அவனுக்கு எங்க லவ் பிடிக்கலைன்னா நேரடியா என்கிட்ட மோதியிருக்கணும்... ஏன் எங்களுடைய கனவை கலைக்க நினைச்சான்? அதான் நாங்க அவனைத் திருப்பி அடிச்சோம்.. ஆனால் அது எல்லாம் வெறும் பண நஷ்டம் தான் டாட்... ஆனால் இப்ப அவன் செஞ்சது.. டேட்டா ப்ரீச்ன்னா என்ன சாதாராண விஷயமா? உங்களுக்கு அதப்பத்தி நான் எடுத்து சொல்லணும்னு அவசியம் இல்லையே டாட்... யாஹூ [yahoo], எப்பேற்பட்ட கன்ஸெர்ன்.. 2016 டிசம்பர்ல, 3 பில்லியன் டாலர்ஸ் இழந்தாங்க டேட்டா ப்ரீச்னால.. உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய டேட்டா பிரீச்சா இன்னும் முதல் இடத்துல இருக்கு டாட் இது.. நேம்ஸ், ஈமெயில் ஐடிஸ், டேட் ஆ பெர்த், ஃபோன் நம்பர்ஸ்னு கிட்டத்தட்ட 500 மில்லியன் யூஸர்ஸோட தகவல்கள் திருட்டுப் போச்சு.. ஈபே [ebay].. 145 மில்லியன் யூஸர்ஸோட டேட்டா வெளியில போச்சு, இத்தனைக்கும் அந்தக் கம்பெனியில் வேலைப் பார்க்குற மூணு பேரோட க்ரெடெண்ஷயல்ஸ் [userid/password] மட்டும் கண்டு பிடிச்சு, அத வைச்சு உள்ள போயிருக்காங்க... 229 நாள் அந்தக் கம்பெனியோட டேட்டாவை ஈஸியா ஆக்ஸெஸ் பண்ணிருக்காங்க.. அடுத்து யூபர் [uber]... ரெண்டே பேரு, கிட்டத்தட்ட ஆறு லட்சம் கார் ட்ரைவர்ஸோடு டீடெய்ல்ஸ், பேசன்ஜர்ஸோடு பெர்ஸ்னல் டீட்டெயில்ஸ், க்ரெடிட்கார்ட் நம்பர்ஸ் எல்லாத்தையும் எடுத்தாங்க... இப்படி நிறையக் கம்பெனிஸ் டாட்... நீங்க சொல்ற மாதிரி நான் ஒரு நாள் பொறுமையா காத்திட்டு இருந்திருந்தாலும், இந்நேரம் நம்ம தகவல்கள் எல்லாத்தையும் அபிமன்யு பார்த்திருப்பான்... வெறும் பார்க்கிறதோட மட்டுமா நிறுத்தியிருப்பான்? நம்ம கம்பெனிஸோட தகவல்கள் மட்டும் அவன் கையில் இருக்கிறது வெளியில் கசிஞ்சிருந்தா நினைச்சுப் பாருங்க நம்ம நிலைமையை..."

ஆதித்யாவின் வாயில் இருந்து உதிர்க்கும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மையிலும் உண்மை... இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் தள்ளப்பட்ட மிகப்பெரிய நிறுவனங்கள் பல இன்னல்களை, இக்கட்டுக்களை, ஆகாயத்தின் அளவிற்கு உயர்ந்த பிரச்சனைகளில் சிக்கித் தவித்திருக்கின்றன... ஆக இவன் கூறுவது அனைத்தும் சத்தியமான வார்த்தைகளே...

ஆனால் அதற்காக ஒரு பெண்ணைப் பணயம் வைப்பது என்பது எந்த வகையில் தர்மமாகும்?

"ஆதி நீ சொல்றது எல்லாமே கரெக்ட், ஆனால் அதுக்காக நீ செஞ்ச காரியத்தைச் சரின்னு என்னால ஒத்துக்கொள்ளவே முடியாது.. இந்த உலகத்துல எல்லாரும் தங்களுடைய எதிரிகளைப் பழிவாங்குறதுக்காக அவங்க வீட்டுப் பொண்ணுங்களைத் தூக்கிட்டு போறதுன்னா, அப்புறம் உலகத்தில் எத்தனை வீட்டு பொண்ணுங்க காணாம போயிருப்பாங்க.. அப்படிப் பார்த்தால் எனக்கே எத்தனை எத்தனையோ எதிரிங்க முளைச்சாங்களே, அதுக்காக அவங்க உங்க அம்மாவை கடத்தினா நான் அவங்களை விட்டுட முடியுமா? அவளைத் தூக்குறது என்ன, தொட முயற்சி செஞ்சாலே நான் அவங்களைக் கொன்னு புதைச்சிருக்க மாட்டேனா? " என்று பெருமூச்சொறிந்தவாறே மேலே தொடர்ந்தவன் விஷயத்திற்கு வந்தான்...

"சரி... உன் விஷயத்துக்கு வா... இப்ப அடிபட்ட புலி அபிமன்யு.., நீ அவன் தங்கையைக் கடத்தின மாதிரி ஒரு வேளை அபிமன்யு ரதியை கடத்த நினைச்சான்னா?"

தந்தையின் கேள்வியில் ஏனோ ஆதித்யாவிற்கும் திக்கென்று இருக்கத்தான் செய்தது... ஏனெனில் இந்நாள் வரை ரதியையும் அபிமன்யுவையும் ஒன்றாக இணைத்து ஹர்ஷா பேசியது இல்லை.. இதுவே முதல் முறை... இருந்தும் தன் மீதும் தனது தைரியத்தின் மீதும் அசாத்திய நம்பிக்கை வைத்தவனாக,

"டாட்.. எனக்கும் அஷுவுக்கும் இருக்கிற உறவு வேற டாட்... நான் அவளை லவ் பண்றதுனால நான் கூப்பிட்டதும் என் கூட வந்தா... ஆன ரதி அப்படியில்லையே... அவளுக்கும் அபிமன்யுவிற்கும் என்ன சம்பந்தம்? அவன் கூப்பிட்டவுடனேயே அவ போயிடப் போறாளா என்ன?" என்றான் மிகவும் உறுதியுடன்...

"அவ போக மாட்டா, ஒரு வேளை அபிம.." என்று ஹர்ஷா முடிக்கவில்லை, விருட்டென்று நாற்காலியில் இருந்த எழுந்த ஆதித்யா, "டாட், அவ எங்க தங்கை, அவளைப் பாதுகாப்பது எங்களோட கடமை.. அபிமன்யுகிட்ட இருந்து மட்டும் இல்லை, இந்த உலகத்துல எங்களை மீறி யாராலேயும் அவ மேல கை வைக்க முடியாது..." என்றான் ஆங்காரமும், ஆவேசமும் வார்த்தைகளில் தெறிக்க, பற்களைக் கடித்துக் கொண்டே...

அவனை அமருமாறு கை அசைத்த ஹர்ஷா, அவன் அமர்ந்ததும்,

"ஆதி, உனக்கு இருக்கிற இதே கோபம் தான் அபிமன்யுவுக்கும் இருந்திருக்கும்.. அவன் செஞ்சது பெரிய மன்னிக்க முடியாத தப்பு தான்.. ஆனால் அதுக்கான தண்டனை இது அல்ல.. நம்ம ஆஃபிஸுக்கு டாக்குமெண்ட்ஸை எடுத்துட்டு வந்த அபிமன்யு சொன்னது இது தான்... என் தங்கை ஆதித்யாவோட இருக்கிற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையோட அவன் அனுபவிக்கப் போறான்னு"

"டாட்.. அவனால என் சுண்டு விரலை கூட அசைக்க முடியாது டாட்... என்னை மட்டும் இல்ல, நம்ம குடும்பத்தில இருக்கிற யார் மேலேயும் அவனால கை வைக்க முடியாது..."



மகனின் கூற்றில் அவனையே சில நிமிடங்கள் ஆழ்ந்துப் பார்த்திருந்த ஹர்ஷா, "ஒகே, ஹவ் இஸ் அஷ்வினி நௌ?" எனவும், கனிகா அவர்கள் இருந்த அறைக்குள் நுழையவும் நேரம் சரியாக இருந்தது..

கணவன் மேஜையை ஓங்கி அடித்த சத்தம் கேட்டதுமே பதறி ஓடி வந்திருந்தவள், ஹர்ஷாவின் அலுவலக அறையின் கதவு சாத்தியிருப்பதைக் கண்டு அதன் அருகிலேயே படபடப்புக்கும் உள்ளத்துடன் கைகளைப் பிசைந்தவாறே நிற்க, நேரம் ஆக ஆக, உள்ளேயிருந்த ஆதித்யாவின் குரல் அதிகமானதை ஒட்டி, அவன் ஆங்கிலத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் அத்தனையும் அவ்வளவாகப் புரியாததால், என்னவோ ஏதோ என்று அரண்டுப் போயிருந்தவள் வேறு வழியின்றி உள்ளே நுழையவும், தகப்பனும் மைந்தனும் சட்டென்று தங்களின் பேச்சை நிறுத்தினார்கள்..

உள்ளே நுழைந்த அன்னையைத் திரும்பிப் பார்த்தவன் இருந்தும் நிறுத்தாமல்,

"அஷுவை என் கூடக் கூட்டிட்டுப் போறதால அவளுக்கு ஒண்ணும் பிரச்சனையில்லை டாட்.. ஏன்னா அவளை மேரேஜ் பண்ணிக்கப் போறது நான் தான்... அதனால அவளை நான் பத்திரமா பார்த்துக்குவேன்னு அவளுக்குத் தெரியும்... இப்ப என் மேல அவளுக்குக் கோபமும் வருத்தமும் இருக்கும்.. பட் ஷி வில் பி ஆல்ரைட் ஸூன் டாட்..."

"நீ அங்க தான் தப்பு பண்ற ஆதி... அஷ்வினி நீ லவ் பண்ற பொண்ணு... நீ அபிமன்யுவை பழிவாங்குறதுக்கு வேற எந்த வழிய வேணா சூஸ் பண்ணிருக்கலாம்... ஆனால் உன்னுடைய காதலை பணயம் வச்சது தப்பு... அதுவும் உன்னோட லைஃப் லாங் கூட வரப்போற பொண்ணை நீ பகடைக் காய் மாதிரி யூஸ் பண்ணினது ரொம்பத் தப்பு ஆதி.. இது உன் வாழ்க்கையையே மாத்திடும்..."

இவர்களின் விவாதங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கனிகா, கணவனின் முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் குழப்ப ரேகையும், அவனின் இறுக்கமான முகமும், ஆதித்யாவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் கண்டிப்பான தொனியும் செய்யக் கூடாத எதனையோ மீண்டும் தங்களின் மகன் செய்துவிட்டான் என்பது போல் குழம்பியவளின் முகத்தைப் பார்த்த ஹர்ஷா, அவளைத் தன் அருகில் நாற்காலியில் அமருமாறு சைகை செய்தான்...

ஆதித்யாவிற்குத் தந்தையிடம் மரியாதை உண்டு என்றால், அன்னையிடம் அளவு கடந்த பாசம் உண்டு... தான் செய்தது சரியல்ல என்று அவனுக்கே தெரியும், ஆனால் இந்த விஷயம் வீட்டில் இருக்கும் பெண்களுக்குத் தெரிவதில் அவனுக்கு விருப்பம் இல்லை.. ஆனால் இப்பொழுது அதனைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் நேரம் தங்களின் அன்னையையும் கூட அழைக்கும் தந்தையை வித்தியாசமாக உணர்ந்தவன் சலனமடைய, தொடர்ந்தான் ஹர்ஷா...

"ஆதி, நான் சொல்றதை நல்லா கேட்டுக்க.. உங்களோட போட்டியில பொண்ணுங்களை இழுக்கக் கூடாது.. எவ்வளவு தான் அவங்களுக்கு நம் மேல காதல் இருந்தாலும், இது மாதிரி சூழ்நிலையை நீ உருவாக்கினா அது அவங்க மனசுல இருக்கிற காதலையே கூட அழிச்சிட வாய்ப்பு இருக்கு.. அவங்களைக் கஷ்டப்படுத்திறதால நம்ம வாழ்க்கை எப்படித் திசை மாறும்ங்கிறத நான் கத்துக்கிட்டேன்... ஐ லேர்ண்ட் தட் இன் எ ஹார்ட் வே [I learned that in a hard way]..."

கூறும் பொழுதே தன் மனைவியின் தோளில் கை வைத்த அழுத்திய ஹர்ஷா,

"ஆதி உனக்குத் தெரியும் எங்களுடையது லவ் மேரேஜ்... உங்க அம்மாவை நான் பார்த்த முதல் நாளே லவ் பண்ணத் தொடங்கிட்டேன்... உங்க அம்மாவுக்கு என்னைப் பிடிச்சிருக்கா, பிடிக்கலையான்னு தெரியாமலே அவளை என்னை லவ் பண்ண வச்சேன்... எல்லாத்தையும் நான் ஃபோர்ஸ் பண்ணி தான் எடுத்துக்கிட்டேன்.. ஆனால் அதுக்கான பலனை நான் பின்னால் அடைஞ்சேன்... என்னோட முன் கோபத்தாலேயும், நான் என்கிற திமிருனாலேயும், இவ நான் என்னா சொன்னாலும் கேட்கணும்ங்கிற கர்வத்தாலேயும் ஒரு பெரிய தப்பை செஞ்சேன்... அத சரி பண்றதுக்கு எனக்கு ரெண்டு வருஷம் பிடிச்சது... நான் ஏற்கனவே பட்ட கஷ்டங்களையும், என்னால் இவ பட்ட கஷ்டங்களையும் நிறையத் தடவை சொல்லிருக்கேன்..." என்றவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி விரிவாக எடுத்துரைக்க உள்ளுக்குள் லேசாக அதிரத் துவங்கினான் ஆதித்யா...

"I hope you don't make the same mistake I did.. [நான் செய்த தவறையே நீயும் செய்துவிடமாட்டாய் என்று நம்புகிறேன்]..." என்று கனிவோடு தணிவான குரலில் முடித்த தந்தையின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் தன் உள்ளத்தை அடியோடு தாக்கியதாக உணர்ந்தான் ஆதித்யா...

ஏனெனில் பலமுறை ஆதித்யா அஷ்வினியை தன் அன்னையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்திருக்கிறான்... இருவருமே கிட்டத்தட்ட ஒத்ததைப் போன்ற குணங்கள்... அனைத்திலும்... பயந்த சுபாவத்தில், தன்னிடம் அடங்கிப் போவதில், தன்னைக் கண்டு அஞ்சுவதில், தன்னை எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை பேசாததில்... இப்பொழுது தந்தை கூறுவதைக் கேட்கும் பொழுது அவளின் காதலைக் கூடத் நான் வலுக்கட்டாயமாகத் தானே பெற்றிருக்கின்றேன்...

அப்படி என்றால் பயந்த சுபாவமாக இருந்தாலும் தந்தை செய்த தவறை அவ்வளவு எளிதாக என் அன்னை மன்னிக்கவும் இல்லை, அவரை இலகுவாக ஏற்றுக் கொள்ளவும் இல்லையே...

முதல் முறை தான் செய்தது தவறோ என்று பிடரியில் அடித்து உரைத்தது ஆதித்யாவிற்கு...

ஆனால் அப்பொழுதும் தன் மீதும், தன் காதலின் மீதும், தன் உயிருக்கு மேலான தன்னவளின் மீதும் அளவு கடந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தவன் சட்டென்று எழுந்து,

"டாட்.. என் அஷு, மாம் மாதிரி... நீங்க என்ன தான் தப்பு பண்ணினாலும் அவங்க உங்களை மறக்கலை... அப்படி ஒரு சூழ்நிலை வந்தப்போ அவங்க தன்னைத் தான் அழிச்சுக்க முயற்சி செஞ்சாங்களே ஒழிய உங்களை விட்டு வேற யாரையும் மேரேஜ் பண்ணிக்கலை... இத நீங்க தான் சொல்லியிருக்கீங்க... ஸீ இப்ப கூட நீங்க அவங்க கையைப் பிடிக்கும் போது அவங்க முகத்தில் உங்க மேல உள்ள அஃபெக்ஷன் தெரியுது... அவங்க கண்ணுல உங்க மேல உள்ள காதல் தெரியுது... என் அஷுவும் அப்படித் தான் டாட்... No matter what, she will never leave me Dad...[என்ன நடந்தாலும் அவள் என்னை விட்டு போக மாட்டாள்]...." என்ற இறுமாப்புடன் கூறியவன் விடுவிடுவென்று வெளியேறினான்...

"என்னங்க ஏதோ பொண்ணு பத்தி பேசுறீங்க? பகடைக்காய் அப்படி இப்படிங்கிறீங்க? எனக்குப் படபடப்பா இருக்கு... ஆதி லவ் பண்றானா? பொண்ணு பேரு அஷ்வினியா?"

"ஆமாம்..."

"யாருங்க அது?"

"உனக்கே கொஞ்ச நாள்ல தெரிய வரும் கனி.."

அத்துடன் முடித்துவிட்டான் ஹர்ஷா...

ஏனெனில் அவளிடம் ஆதித்யா விரும்பும் பெண் யாரென்று இந்த வேளையில் கூறுவது அத்தனை உசிதமானதல்ல.. இப்பொழுது இருக்கும் சூழ்நிலையில் முதலில் தங்களின் மகன் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் பிரச்சனைகளில் இருந்து வெளிவர வேண்டும்.. இவன் செல்லும் வேகத்தைப் பார்த்தால், எவ்வகையிலும், எப்பேற்பட்ட களேபரங்கள், இடையூறுகள் வந்தாலும், அவன் மனம் விரும்பியதைப் போல் தன் காதலியைக் கைப்பிடிப்பான் என்றும், அதற்கு ஈடாக என்ன விலை வேண்டுமானாலும் கொடுக்க தயாராக இருப்பான் என்றேத் தோன்றியது ஹர்ஷாவிற்கு...

அது வரை தன் மனைவியிடம் இருந்து இவ்வகை விஷயங்களைப் பற்றி விவாதித்து, ஏற்கனவே பதறிப் போயிருக்கும் அவளை மேலும் கலங்கடிக்க வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்த ஹர்ஷா, அதனைப் பற்றிய பேச்சிற்கு அந்த நிமிடமே முற்றுப்புள்ளி வைத்தவன் அன்றே அர்ஜூனையும் சந்திப்பது என்று முடிவெடுத்தான்...

***************

"ஸார்... சி.எஸ் க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸின் சேர்மன் ஹர்ஷ வர்தன் வந்திருக்கார் ஸார்..."

கதிரின் கூற்றில் தனது அலை பேசியில் யாருக்கோ தகவல்களை அனுப்ப டைப் செய்து கொண்டிருந்த அர்ஜுன் சடாரென்று நிமிர்ந்துப் பார்க்க, அவனின் முகத்தில் வழக்கம் போல் எந்த விதமான உணர்வுகளையும் படிக்க இயலாவிட்டாலும், ஹர்ஷாவின் வரவிற்கான பொருளைப் புரிந்து கொண்ட கதிர், "ஸார், ரிஷப்ஷன்ல வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காரு... வர சொல்லட்டுமா..." என்றான் தயக்கம் நிறைந்த குரலில்...

இத்தனை வருடங்களில் முதன் முறை ஏ.கே.க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸின் அலுவலகத்திற்குள் காலடி வைத்திருக்கின்றான் ஹர்ஷா...

"வாட் கதிர்... என் ரூமுக்கே கூட்டிட்டு வர வேண்டியது தானே? எதுக்கு வெயிட் பண்ண வச்சிருக்கீங்க? உங்களுக்கே நல்லா தெரியும் நடந்துட்டு இருக்கிற விஷயங்கள் எல்லாம்..."

"ஸாரி ஸார்... நீங்க என்ன மனநிலையில் இருக்கீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்காம எப்படிக் கூட்டிட்டு வரதுன்னு தான்..."

"இட்ஸ் ஒகே கதிர்... நானே வரேன்..." என்று எழுந்தவன் படிகளில் விடுவிடுவென்று இறங்கவும், அங்கு வரவேற்பறையில் கம்பீரமாகக் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து, ஸ்டையிலாக வலது கரத்தால் தலை முடியைக் கோதியவாறே, இடது கரத்தால் அலை பேசியில் பேசிக் கொண்டிருப்பவனைக் கண்டு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்த அர்ஜுன், ஒரு சில விநாடிகள் நின்று அவனையே பார்த்திருந்து பின் அவனை நோக்கி நடந்தான்...

தொழில்வட்டாரத்திற்குள் பல வருடங்களுக்கு முன்னரே இருவரும் குதித்திருந்தாலும், பல இடங்களில் இவ்விருவரும் சந்தித்து இருந்தாலும், தொழிலகங்கள் சம்பந்தபட்ட மீட்டிங்குகளில் அருகருகில் அமர்ந்து விவாதங்களிலும், கலந்தாலோசனைகளிலும் பங்கேற்று இருந்தாலும், இன்று அர்ஜூனை சந்திக்க அலுவலகத்திற்கே வந்து அமர்ந்திருக்கும் ஹர்ஷாவையும், வாழ்நாளில், தன் மனைவி திவ்யாவைத் தவிர, இது வரை ஒருவரையும், அவர் எப்பேற்பட்டவராக இருப்பினும் வரவேற்க தன் அறையைவிட்டு வெளியில் வராத தங்களின் சேர்மன், இன்று முதன் முறை தானே வாயில் வரை வலிய வந்திருப்பதையும் கண்ட ஊழியர்களுக்கும், வரவேற்பறையில் நின்றிருந்த ரிஷப்ஷனிஸ்டுகளுக்கும், பணியாளர்களுக்கும், இரு துருவங்கள் நேருக்கு நேர் ஒன்றோடு ஒன்றாக எதிர்கொள்வதைப் போலவே இருந்ததில் அவ்விடத்தில் சலசலப்புப் பரவத் துவங்கியது...

"வெல்கம் மிஸ்டர் ஹர்ஷா..."

இருவரும் கரங்களைக் குலுக்கியவர்கள் அர்ஜுனின் அறைக்குச் செல்ல, நாற்காலியைக் காட்டி அவனை அமரச் செய்த அர்ஜுன், தங்களைப் பின் தொடர்ந்து வந்த கதிரைக் கண்டவன், தன் வலது கரத்தின் ஆட்காட்டி விரலை உயர்த்தி எதுவோ சொல்ல வாயெடுத்து சட்டென்று திரும்பி ஹர்ஷாவைப் பார்த்தவன் "ஸ்டில் பைனாப்பிள் ஜின்ஜர் ஸ்பார்க்ளர் ரைட்? [Still, Pineapple Ginger Sparkler, Right?] " என்றான் புருவங்களை அழகாக உயர்த்தி...

"பரவாயில்லை, இன்னும் ஞாபகம் வச்சிருக்கீங்க மிஸ்டர் அர்ஜுன்.." என்று இதழ்கள் பிரித்து அழகிய நகையை வீசிய ஹர்ஷாவைக் கண்டவன், புன்சிரிப்புடன் தன் வலது கண்ணை நளினமாகச் சிமிட்டி, பின் கதிரை நோக்கி திரும்பியவன் "கதிர், ஒன் பைனாப்பிள் ஜின்ஜர் ஸ்பார்க்ளர், ஆரஞ்சஸ் தின் ஸ்லைஸா [thin slice] இருக்கணும்... எனக்கு ஒண்ணும் வேண்டாம்..." என்ற சேர்மனைக் கண்டு, எப்பேற்பட்ட தொழில் போட்டியாளர்கள் இருவரும், எத்தனை எத்தனை வருடங்கள் ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த போராடிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள், இதில் எம்.டி அபிமன்யு இவர்களின் தகவல்களை அனைத்தையும் வெகு சாமர்த்தியமாகத் திட்டமிட்டுக் களவாடியிருக்கின்றார், அதற்குப் பழி எடுக்க, நேற்று இரவு முழுவதிலும் அவரின் மகன் இவரின் மகளை அழைத்துச் சென்று வைத்திருக்கின்றான், இத்தனை நடந்தும் இருவரும் மனதிற்குள் ஏராளமான சங்கடமும், சொல்லொண்ணாத சஞ்சலமும் இருந்தாலும் வெளிக்காட்டாது நட்பாக அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு வியந்தவாறே வெளியேறினான் கதிர்...

"அப்புறம் சொல்லுங்க.." அர்ஜுனின் கேள்விக்கு, "மிஸ்டர்..." என்று துவங்கிய ஹர்ஷாவைக் கண்டவன், "இனி இந்த மிஸ்டர் எல்லாம் வேண்டாமே ஹர்ஷா..." என்றான் புன்சிரிப்புடன்...

ஆமோதிப்பாகத் தலை அசைத்து தானும் சிரித்தவன், "ஷ்யூர் அர்ஜுன்... , தென், நான் வந்தது என் மகன் ஆதி செஞ்ச தப்புக்கு மன்னிப்புக் கே..." என்று அவன் முடிக்கவில்லை, நாற்காலியில் மேலும் சாய்ந்து அமர்ந்த அர்ஜுன்,

"நோ ஹர்ஷா... You have nothing to apologize for [நீங்கள் மன்னிப்பு கேட்க ஏதும் இல்லை]..." என்றான் நிதானமாக, கம்பீரமும், கனிவும் கலந்த குரலில்...

தன் முகத்தையே ஆராய்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஹர்ஷாவைக் கண்டவன் சில நொடிகள் மௌனத்திற்குப் பிறகு, ஆழ பெருமூச்செடுத்தவாறே,

"ஹர்ஷா, தப்பு ஆதித்யா மேல மட்டும் இருந்தா நீங்க மன்னிப்பு கேட்கிறதுல அர்த்தம் இருக்கு... eye for an eye, tooth for a tooth... அபிமன்யு மைக்கேலை கடத்தியது தப்பு.. ஆதித்யாவும், அபிஷேக்கும் பங்கு சந்தை மோசடி செய்தது தப்பு.. அதுக்குப் பழி எடுக்க அபிமன்யு டேட்டா ப்ரீச் பண்ணியது தப்பு.. நான் எத்தனையோ முறைக் கேட்டும் அஷு என்னிடம் விஷயத்தை மறைச்சது தப்பு... டாக்குமெண்ட்ஸைக் கொடுத்த பிறகும் அஷுவை வீட்டுக்கு அனுப்பாம நைட் முழுசும் தன்னுடன் ஆதித்யா வச்சிருந்தது தப்பு... ஆக, தப்பு நம்ம பசங்க எல்லார் மேலேயும் இருக்கே... பழிக்கு பழி வாங்கணும்னு ரெண்டு ஸைடும் நினைச்சதனால் வந்த பின் விளைவுகளே இது... இப்பவும் அபிமன்யு நியாயமான வழியில உங்க பசங்களைப் பிஸ்னஸ்ல தோற்கடிக்கணும்னு நினைச்சிருந்தான்னா அதுக்கு நான் ஸப்போர்ட் பண்ணிருப்பேன்... ஆனால் ஆதித்யா, அபிமன்யு, அபிஷேக் மூணு பேருமே கையில் எடுத்தது அதர்மத்தை... இப்ப யாரு யார்கிட்ட மன்னிப்புக் கேட்கிறது சொல்லுங்க..." என்றான் ஹர்ஷாவின் விழிகளை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவாறே...

அர்ஜுனின் பார்வையைத் தன் கூரிய கண்களால் எதிர்கொண்ட ஹர்ஷா சிரசை சிறிதே தாழ்த்தி தன் வலது கரத்தால் நெற்றியை தேய்த்தவன், பின் நிமிர்ந்து, "ஐ அக்ரீ வித் யூ அர்ஜுன்... ஆனாலும் உங்க பொண்ணை ஆதி கூட்டிட்டுப் போயிருக்கக் கூடாது... அவங்களுக்குள்ல நடந்துட்டு இருக்கிற பிரச்சனைகளினால பிஸ்னஸ்ல தான் அடி விழுந்திருக்கும்.. இதை அவங்களே தான் தீர்த்தும் இருக்கணும்... இதுல அஷ்வினியை இழுத்திருக்கக் கூடாது..." என்றான் கனிவுடன்.

"ஒரு வேளை ஆதித்யா அப்படிச் செய்யலைன்னா இந்நேரம் உங்க கம்பெனிஸோட எல்லா டேட்டாவையும் அபிமன்யு என்ன பண்ணிருப்பான்னு தெரியாது ஹர்ஷா... அதுக்காக ஆதித்யா செஞ்சது சரின்னு நான் கண்டிப்பா சொல்லலை... அதுவும் ஒரு பொண்ணுக்கு தகப்பனா, விடியவிடிய என் பொண்ணு எங்க இருக்காளோ, எப்படி இருக்காளோன்னு தவிச்சிட்டு இருந்த ஒரு அப்பா நான்... நிச்சயமா உங்க பையன் பண்ணிய காரியம் சரின்னு நான் சொல்ல முடியாது... நீங்க சொல்ற மாதிரி என் பொண்ணை இதுல இன்வால்வ் பண்ணியது பெரிய தப்பு தான்... What I'm trying to say is let's put the past behind us [நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா நடந்த எல்லாத்தையும் மறந்துடுவோம்]... நடந்தவை நடந்தவையாக இருக்கட்டும் இனி நடப்பவை நல்லவையாக இருக்கட்டும்..."

"இதுக்கு என்ன சொல்றதுன்னே எனக்குத் தெரியலை அர்ஜுன்... இதுல எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு பிரிச்சுப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு நம்ம பசங்க மூணு பேரும் சிக்கலாக்கி வச்சிருக்காங்களே... இன்ஃபாக்ட் இதுக்கு முடிவு என்ன, எங்க போய் முடியும் அப்படின்னு சொல்ல முடியாத சூழ்நிலைகளை உருவாக்கியிருக்காங்களே..."

அறைக்குள் இருந்து குளிர்சாதனப்பெட்டியின் சத்தத்தைத் தவிர அங்கு ஒரு அணுவும் அசையாதது போன்று மீண்டும் அசாத்திய மௌனமே அந்த அறை முழுவதும் நிலவியது...

பளபளக்கும் விழிகளுடன் தன் உடலின் வலிமை அனைத்தையும் தன் வேகத்திற்கும் பலத்திற்கும் ஈடாகக் கொடுத்து, வேங்கையென ஆக்ரோஷத்துடன் சீறிப்பாயும் மகனைப் பெற்றெடுத்த தந்தையும், ஒற்றுமை என்று சொல்லிற்குப் பொருளே நாங்கள் தான் என்பது போல் சொல்லி வைத்தார் போன்று ஒரே நேரத்தில் சீறும் பாய்ச்சலில், தன் எதிராளியை அடித்து வீழ்த்தும் கானகத்தின் வேந்தர்களைப் பிள்ளைகளாகப் பெற்றெடுத்திருக்கும் தந்தையும், இங்கு ஒரே அறையில், எதிரெதிராக, வார்த்தைகளற்று மௌனியானார்கள், தங்களின் பிள்ளைகள் தேர்ந்தெடுத்த அறம் அல்லாத வழியினால் ஏற்பட்ட விளைவுகளால்...

சில நொடிகளில் அங்கு மூழ்கியிருந்த அமைதியைத் தடை செய்யும் வகையில் அறைக்கதவை தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்த கதிர் ஹர்ஷாவிடம் தட்டை நீட்ட, பானத்தைப் பருகியவன் சிறிது நேரத்தில் விடைபெற்று எழவும், தானும் அவனுடன் எழுந்த அர்ஜுன் கார் பார்க்கிங் வரை அவனுடன் இணைந்து நடக்க, ஹர்ஷா தன் காரில் ஏறும் அந்த நொடி, சர்ரென்று புயல் வேகத்தில் புழுதி பறக்க, சூறாவளியென வந்த சிகப்பு நிற ஃபெராரி, ஹர்ஷாவின் காரை இடித்து விடுவது போல் வெகு அருகில் நின்றது...

தன் ஈட்டி போன்ற கூரிய விழிகளை ஹர்ஷாவின் மீதே ஊடுருவியவாறே காரில் இருந்து இறங்கிய அபிமன்யுவின் விழிகளோடு தன் கம்பீரப் பார்வையை ஹர்ஷா கலக்கவிட, இருவரின் விழிகளும் சில நொடிகள் ஒன்றோடு ஒன்றாக மோதுவது போல் கலந்து நிற்க, இதழ்களின் இடது புற கடையோரத்தில் [Malicious smile] மெல்லிய நகைப்பை படரவிட்ட அபிமன்யு, வார்த்தைகள் ஒன்றையும் உதிர்க்காமல் அலுவலகத்தை நோக்கி நடக்க, நேற்று என் அறைக்கு ரௌத்திர முகத்துடன் வந்து ருத்ரதாண்டவம் ஆடியவன் இவனா என்பது போல் அவனின் அமைதியில், நிதானத்தில், உணர்வுகளை வெளிக்கொணராத அதீத திறமையில் மிதமிஞ்சிய வியப்பில் ஆழ்ந்தான் ஹர்ஷா...

நடந்து கொண்டிருப்பவனின் முதுகை வெறித்தவாறே விநாடிகள் நேரம் பார்த்திருந்தவனின் உள்ளத்திற்குள் அபிமன்யுவின் புன்னகை, ஆயிரம் ஆயிரம் அர்த்தங்களை (அனர்த்தங்களை) விளைவித்துக் கொண்டிருந்தது...

அர்ஜுன் தன்னையே இமைகள் சிமிட்டாமல் பார்த்திருப்பதை உணர்ந்து நிமிட நேரத்திற்கும் கீழ் தன்னை இழுத்துப் பிடித்தவன், அவனிடம் தலை அசைத்து விடைபெற, ஹர்ஷாவின் எண்ணங்களை, அபிமன்யுவைக் கண்டதும் அவனின் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை, அவன் பார்வையின் வீச்சின் அர்த்தத்தை உள்வாங்கிக் கொண்ட அர்ஜுன், அவன் கரத்தை மீண்டும் குலுக்கியவாறே,

"Let’s hope for the best Harsha..." எனவும்,

"Sure Arjun..." என்றவன் காரை கிளப்பினான்...

ஏ.கே. குழுமத்தின் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தும், தன் ஆத்மாவையே ஆராயும் வகையில் ஊசிமுனைப் பார்வையைச் செலுத்திய அபிமன்யுவின் இதழ்களில் நெளிந்த சிரிப்பு ஹர்ஷாவிற்கு, அவன் காரின் பின்னால் எழுதியிருந்த 'Touch me... I dare you...' என்ற வார்த்தைகள் படீரென்று புத்தியில் அடித்து உரைக்க, 'என்னைத் தொட்டுப் பார், தெரியும்' என்று எச்சரிப்பதைப் போன்று தோன்றியதில், நேற்று தன் அலுவலகத்திற்கு வந்த அவன் 'என் தங்கை ஆதித்யாவோடு இருக்கின்ற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையை அவன் அனுபவிக்கப் போகிறான்' என்று கூறியது இப்பொழுது நினைவுகளில் படர்ந்ததில், ஹர்ஷாவையும் அறியாது ஒரு வித உணர்வு உடலெங்கும் பாய்ந்தது....

'TOUCH ME... I DARE YOU...'

View attachment 410



யுத்தம் தொடரும்..
 

pshar

New member
பின்னிட்டீங்க மேம் 🤟..... ஏன்டா ஆதி.... இப்படி பண்ணிட்டியே!!!!😲... என்னதான் நீ மாஸ் காட்டினாலும், நீ பண்ணது தப்பு😭
 

Dhiya04

New member
Arjun and harsha sema kovathula irunthalum vishayatha handle panna vitham arumai. Athi and aishu sema pair, they re love Is unconditional but ipo nadantha vishayathunala enna problems abhimanyu nala varuma
 
அருமையான பதிவு, அர்ஜுன், ஹர்ஷா இருவருமே தங்கள் புத்திரர்கள் அதரமத்தை கையில் எடுத்தது சரியில்லை என்று கூறுவது அருமை 👏👏👏👏🌺🌺🌺
 
View attachment 413

View attachment 411

ஆதித்யா வீட்டை விட்டு வெளியேறியதுமே ஓடி வந்து அன்னையைக் கட்டி அணைத்த மகளை அதிர்ச்சியுடன் திவ்யா பார்த்திருக்க, ஆக்ரோஷத்தை அடக்கத் தெரியாது இன்னமும் தன் கையைப் பற்றி அடக்கி நிறுத்தி வைத்திருக்கும் தன் தந்தையைக் கண்ட அபிமன்யு, வெடுக்கென்று அவன் கரத்தை உதறிவிட்டு தன் அறைக்குச் செல்ல, அஷ்வினியின் கதறலைக் காண இயலாது பாட்டி ஸ்ரீயும், ரோஹினியும் அவளைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டார்கள்.

தன்னைக் காணப் பிடிக்காதது போல் திரும்பி தந்தையையே பார்த்திருந்த அன்னையின் முகத்தை, தன்னை நோக்கி நிமிர்த்திய அஷ்வினி "மாம்..." என்று கதற, தாடையைப் பற்றியிருந்த மகளின் கரத்தை மெதுவாக நீக்கியவள் விழிகளில் நீருடன்,

"நான் நினைச்சுக் கூடப் பார்க்கலை அஷு, நீ இப்படிப் பண்ணுவேன்னு, நைட் முழுசும் என் உயிரு என் கையில இல்லைடி... ஆனா நீ... எப்படிடி அவன் கூட ராத்திரி முழுக்க..." என்று முடிக்க இயலாதவகையில் திவ்யாவின் தொண்டை பேரதிர்ச்சியால், அழுகையால், வேதனையால் அடைத்தது.

"திவி, நீ கொஞ்சம் பொறுமையா இரு... என்ன நடந்ததுன்னு முழுசா தெரியாம வார்த்தைகளை விட்டுறாத..." என்ற அர்ஜுன் திரும்பி ரோஹினியைக் கண்டு திவ்யாவை நோக்கி 'அவளைப் பார்த்துக்கொள்ளுமாறு' தலை அசைத்துச் சைகை செய்தவன், "என் கூட வா அஷு..." என்றுவிட்டுப் படியேறினான்....

தாத்தா பாட்டி இருவரையும் ஒரு முறை நீர் வழியும் கண்களோடு பார்த்தவள் மெல்ல தன் தந்தையைப் பின் தொடர, தங்களின் அறைக்குள் மகள் நுழைந்ததும் கதவைத் தாளிட்ட அர்ஜுன் நீள்சாய்விருக்கையில் அமர்ந்தவன், தனது அருகில் வந்து உட்காரும்படி மகளை நோக்கி சைகையும் செய்தான்...


ஆனால் அஷ்வினியோ நின்ற இடத்தைவிட்டு நகரவில்லை...

எழுந்தவன் அவளின் கரம் பற்றி இருக்கையில் அமர வைத்து தானும் அருகில் அமர்ந்தவன், அவளின் இதயத்தையே ஆராய்ந்து கண்டறியும் வகையில் ஆழ்ந்துப் பார்க்க, தந்தையின் பார்வையில் குலைநடுங்கிப் போனவளாக உள்ளத்திற்குள் விவரிக்க இயலாத அச்சத்துடன் அவளின் அழகிய உடல் செயலற்றது போல் குளிரில் உறைய, தன் தந்தையின் பார்வையைச் சந்திக்கத் துணிவின்றித் தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தாள்...

சில நொடிகள் ஆழ்ந்த நிசப்தத்திற்குப் பிறகு கணீரென்று தன் கம்பீரக் குரலில், "அஷு, Look at me..." எனவும், தந்தையின் குரலில் விலுக்கென்று நிமிர்ந்துப் பார்த்தவளைக் கண்டதும், அவளின் முகத்தில் தெரிந்த திகைப்பையும், திகைப்பை அடுத்து நடுங்கும் விரல்களுடன் அவளது கை தனது துப்பட்டாவின் முனையை இறுக்கிப் பிடித்ததையும், தலை குனியாமல் பார்வையை மட்டும் தாழ்த்திப் பார்த்த அர்ஜுனுக்கு, சற்று முன் ஆதித்யா மிகுந்த உரிமையுடன் துப்பட்டாவை எடுத்து அவளின் மார்பை போர்த்தியது நியாபகத்தில் வந்தது...

பிரமை பிடித்தது போல் தன்னைப் பார்த்தது பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கும் மகளைக் கண்டவன், அவளின் வலதுக் கையை எடுத்து தன் விரல்களுக்குள் அடக்கி வைத்துக் கொண்டே,

"நான் அன்னைக்கே கேட்டேன் உனக்கும் ஆதித்யாவிற்கும் இடையில் ஏதாவது இருக்கான்னு? அபிமன்யுவுக்கும் ஆதித்யாவுக்கும் இடையில் நடந்த பிரச்சனைக்குக் காரணம் வெறும் வாய் சண்டையா இல்ல, உன்னை ஆதித்யா எதுவும் செய்ததுனால அபிமன்யுவுக்கும் அவனுக்கும் இடையில் பிரச்சனைகள் வந்ததான்னு? ஏன் அஷு என்கிட்ட அப்படி எதுவுமே இல்லைன்னு பொய் சொன்ன?" என்றான் நிதானமாக...

ஆனால் அவனின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் தன் மகள் தன்னை நம்பவில்லையே என்ற ஏமாற்றமும், இரவு முழுவதிலும் வெளியில் சொல்ல இயலாத வகையில் அவளைத் தேடியதில் களைப்பும், ஒரு இருபத்தி ஐந்து வயது இளைஞன் முன் தான் செயலற்று நிற்கும் சூழ்நிலையைத் தன் செல்ல மகளே உருவாக்கிவிட்டாளே என்ற அவமானமும் இருந்தது....

"ட... டாட்..." என்று குரல் நடுங்க தடுமாறுபவளைப் பார்த்தவன், அவளின் இதயம் என்ன விதமான சுழலில் சிக்கியிருக்கின்றது, எப்பேற்பட்ட பெருங்குழப்பத்தில் அகப்பட்டுத் திண்டாடிக் கொண்டு அவஸ்தைப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள், தங்களின் முன் நிற்க கூடக் கூனி அவமானத்தில் குன்றிப் போயிருக்கின்றாள் என்று தெரிந்தும், மீண்டும் மீண்டும் தன்னை ஆராய்ந்தவனின் கண்களைக் கண்டு அஷ்வினியின் உள்ளத்தில் கிலியும், புத்தியில் குற்ற உணர்வும் எகிறத் துவங்கியது...

"இவ்வளவு உரிமையுடன் உன்கிட்ட ஆதித்யா நடந்துக்குறதப் பார்த்தா...." என்று நிறுத்தியவன் சில விநாடிகளில் ஆழப் பெருமூச்சுவிட்டவன், எழுந்து தன் அறையின் கதவைத் திறந்து வெளியே போகுமாறு சைகை செய்யக் கதறித் துடித்துவிட்டாள் அர்ஜுனின் புதல்வி...

"டாட்.. ப்ளீஸ் டாட்... என்ன நடந்ததுன்னு கொஞ்சம் கேளுங்க டாட்... ப்ளீஸ் டோண்ட் இக்னோர் மி டாட்... எனக்குத் தாங்க முடியலை..."

மகளின் அழுகுரல் அர்ஜுனின் இதயத்தையும் கூரிய கத்திக் கொண்டு இரண்டாகப் பிளந்தது போல் வலிக்கத் தான் செய்தது...

"அஷு... எனக்கு உன் மேல கோபம் இல்லை.. நிச்சயமா கோபம் இல்லை... ஆனால் வருத்தமா இருக்கு... நான் உங்களுக்கு எந்த அளவுக்கு ஃப்ரீடம் கொடுத்திருக்கேன்னு உங்களுக்குத் தெரியும்... எனக்கு அபிமன்யு வேற, நீயும் ரோஹியும் வேற இல்லை.. நான் நினைச்சிருந்தா எப்பவோ உனக்கும் ஆதிக்கும் உள்ள தொடர்பை கண்டு பிடிச்சிருப்பேன்... ஆனா உன் மேல வச்ச நம்பிக்கையால மட்டும் தான் நான் உன்னை சந்தேகப்படலை... ஆனால் அதே நம்பிக்கையை என் மேல என் பிள்ளைங்க வைக்கலையேன்னு நினைக்கும் போது தான் வருத்தமா இருக்கு... அட் லீஸ்ட் என்கிட்ட மட்டுமாவது சொல்லியிருக்கலாமில்லையா? யு நோ மி வெரி வெல்... நான் எத்தனை தடவை உன்கிட்ட கேட்டேன்... எதுவா இருந்தாலும் என்னிடம் ஷேர் பண்ண உனக்கு உரிமை இருக்குன்னு? இருந்தும் ஏன் என்கிட்ட மறைச்ச அஷு? நீ மறைச்சதினால இப்ப நான் ஒரு சின்னப் பையனுக்கு முன்னாடி என் கையைக் கட்டிட்டு நிற்க வேண்டியாதா ஆகிடுச்சு பார்த்தியா?"

"டாட்... ஐ ஆம் ஸோ ஸாரி டாட்... ஒவ்வொரு முறையும் நீங்க கேட்கும் போது சொல்லிடணும் சொல்லிடணும்னு தோணும்... உங்க மேல நம்பிக்கை இல்லாம இல்லை டாட்... உங்க மேல ரொம்ப நம்பிக்கை வைச்சதுனால தான், எனக்குப் பிடிச்ச வாழ்க்கையை நீங்க மறுக்க மாட்டீங்கங்கிற நம்பிக்கையால தான், நான் ஆதியோட லவ்வையே அக்ஸெப்ட் பண்ணினேன்... ஆனால் அண்ணாவுக்கு அவங்களைக் கண்டாலே பிடிக்காது... அதே போல் ஒரு வேளை உங்களுக்கும் பிடிக்காமப் போயிட்டா, இல்லை அண்ணா உங்களை சம்மதிக்கவிடலைன்னா என்னாகுமோன்னு பயந்ததுனாலே தான், உங்ககிட்டேயும் மறைச்சிட்டேன் டாட்... கண்டிப்பா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரியாகிடும்னு என் உள் மனசு சொல்லிட்டே இருந்துச்சு... மாம்கிட்ட நான் ஃப்ரீயா [free] பேசறதைவிட உங்கக்கிட்ட தான் என் விவரம் தெரிஞ்ச நாளில் இருந்தே எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணிருக்கேன்.. இதுக்குன்னு ஒரு நாள் வரும், அப்ப உங்ககிட்ட மட்டும் என் மனசவிட்டு பேசணும்னு இருந்தேன் டாட்... ஆனால் அதுக்குள்ள இப்படி நடக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை டாட்..."

அவளை மீண்டும் ஒரு முறைக் கூர்ந்து பார்த்துவிட்டு, கதவை திறந்த தந்தையைக் கண்டவள் அவனின் கரத்தை இரு கரங்களாலும் இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டே,

"டாட்.. எனக்கு ஆதியை ரொம்பப் பிடிக்கும் டாட்... அவர் செஞ்சது ரொம்ப ரொம்ப தப்பு... அவருடைய பிரச்சனைக்கு என்னைய ஹாஸ்டேஜா யூஸ் பண்ணிக்கிட்டது தப்பு டாட்... அவர் செஞ்சது என்னைப் பொறுத்தவரை மன்னிக்க முடியாதது தான்... உங்களையும் மாம்மையும் அவரு கஷ்டப்படுத்துறதுக்கு அவருக்கு எந்த ரைட்ஸும் இல்ல, ஆனால் அதுக்கு ஒரு வகையில நானும் தானே காரணம்... நான் அவர் கூப்பிட்டவுடனேயே போகாம இருந்திருந்தால் இது நடந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லையே... அதுக்காக என்ன தண்டனை வேணாலும் எனக்குக் கொடுங்க டாட்... ஆனால் அதே சமயம் ஆதி இல்லாம என்னால இருக்க முடியாது டாட்... ப்ளீஸ் டாட்... ஆனால் அதுக்காக நான் வேணும்னே அவர்கூட நேத்து நைட் தங்கலை... நேத்து சும்மா என்கிட்ட பேசணும்னு ஃபோன் செஞ்சாரு.. அதனால் போனேன்.. ஆனால் அவர் இது மாதிரி செய்வாருன்னு கொஞ்சம் கூட நான் நினைக்கவே இல்லை டாட்... அகெய்ன், எனக்கு என்ன தண்டனை வேணும்னாலும் கொடுங்க, நான் தயாரா இருக்கேன், ஆனால் பேசாம மட்டும் இருக்காதீங்க, என்னால தாங்க முடியலை..." என்று தழுதழுத்தவளைக் கண்டு, ஒரு சில விநாடிகள் அமைதி காத்தவன், தன்னிலையை இழுத்துப் பிடித்து, போ என்பது போல் மீண்டும் சைகை செய்தான்...

தந்தையின் மௌனத்தில் ஊறியிருப்பது கோபமா, வெறுப்பா அல்லது வேதனையா என்று எந்த உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்தாது தன்னை வெளியேறச் சொல்லும் விதத்தில் துடிதுடித்து போனாள் அந்தச் சின்னப் பெண்....

விடாமல் அவன் கரத்தை அழுந்த பற்றியிருக்க, மகளின் முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் சிறு முடிக்கற்றையை மென்மையாக ஒதுக்கிவிட்டவாறே, "அஷு... ஐ நீட் ஸம் டைம்..." என்றவன் அவள் வெளியேறியதும், அவளைப் பின் தொடர்ந்து தானும் அறையைவிட்டு வெளியே வந்தவன், கீழே இருந்து தங்களின் அறையையே பார்த்திருக்கும் திவ்யாவை வா என்பது போல் தலை அசைத்துச் சைகை செய்தான்...

சிறு பெண் போல் விடுவிடுவென்று படிகளில் ஏறி வருபவளைக் கண்டு அவளின் உள்ளம் என்ன பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் என்பதனை உணர்ந்தவனாக, அவள் வந்ததும் தோளின் மீது கை போட்டு தன் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றவன் அவளைக் கட்டிலில் அமர வைத்து கதவை சாத்தினான்....

"என்னங்க... அஷு ஏதாவது சொன்னாளா? அந்தப் பையனுக்கும் அவளுக்கும் இடையில லவ் கிவ்னு எதுவும் இருக்கா?"

"என்ன திவி, இன்னும் சின்னப் பொண்ணு மாதிரி கேக்குற?"

"ஐயோ! நான் நினைச்சேங்க, என்னடா அவன் பிடிச்சு இழுக்கிறான், இவ பாட்டுக்கு பேசாம அவன் கூட ஒட்டிக்கிட்டு நிக்கிறாளே, அவன் முத்தம் கொடுக்கிறான், இவளும் மரம் மாதிரி இருக்கிறாளேன்னு நினைச்சேன்... இப்ப என்னங்க பண்றது? எப்படிங்க இது சாத்தியம்?"

"திவி, சாத்தியமா சாத்தியமில்லையான்னு அப்புறம் பார்க்கலாம்... இப்ப நீ அஷுவைத் தொந்தரவு செய்யாத... அவ ரொம்பப் பயந்துப் போயிருக்கா..."

"பயந்துப் போயிருக்கறவளா ஒரு இம்மி அளவுக்குக் கூட நமக்கு விஷயம் தெரியாம இப்படி ஒரு காரியத்தைப் பண்ணிருக்கா? சின்ன வயசிலேருந்தே அஷுவை என் மனசுக்குள்ள பொத்தி வச்சிருக்கேன்னு சொல்றானே, உங்க முன்னாலேயே அவன் கொஞ்சமும் அசராம இதச் சொல்றான்னா, அப்ப அஷுக்கிட்ட இத எப்பவோ சொல்லியிருப்பான்ல... அவ எல்லாத்தையும் நம்மகிட்ட இருந்து மறைச்சிட்டாளே? இதுல நம்ம கண்ணு முன்னாடியே அவன் அவ இடுப்பைப் பிடிச்சிட்டு எப்படி நின்னான், கொஞ்சம் கூட இவ அவனைவிட்டு விலகவே இல்லையேங்க..."

"என்ன திவி பேசுற? அவளைப் பத்தி மத்தவங்க எல்லாரையும் விட உனக்குத் தான் நல்லா தெரியும்.. அதுக்குள்ள ஏன் நீயே ஒரு முடிவுக்கு வர? நம்ம பிள்ளைங்களை நாம புரிஞ்சுகாம பின்ன வேற யாரால புரிஞ்சுக்க முடியும்? நாம் எல்லாரும் இந்த வயசைக் கடந்து தானே வந்திருக்கோம்... ஏன், நம்ம வாழ்க்கையில் நாம தப்பு எதுவுமே பண்ணலையா? இல்ல பண்ணாத மாதிரி நடிக்கறதா? முதல்ல அவகிட்ட பேசு.. அப்புறம் ஒரு அம்மாவா நீயே முடிவு எடு..."

சரி என்றவாறே மெல்ல தலை அசைத்து கணவனை விட்டு எழுந்தவள் ஏதோ நினைவு வந்தவளாக அவனின் முகம் நோக்கித் திரும்பி, தடுமாறும் குரலில்,

"ஏங்க அந்தப் பையன் அவளை எ... எதுவும்?" என்று ஒரு அன்னையாகத் தவிக்க, தத்தளித்து நிற்கும் தன் மனைவியைக் கண்ட அர்ஜூன் அவளின் விழிகளில் வழியும் நீரைத் துடைத்தவாறே,

"ம்ப்ச்... மனச போட்டு ரொம்ப குழப்பிக்காதடி... போ, முதல்ல அவகிட்ட போய் மனசுவிட்டு பேசு... ஆனா திரும்பவும் சொல்றேன், அவளைக் கடிஞ்சுக்காத, பொறுமையா டீல் பண்ணு..." என்றவன் குளியல் அறைக்குள் நுழைய எத்தனித்தான்...

"என்னங்க நீங்க என்ன பண்ணப் போறீங்க? இது எங்கப் போய் முடியப் போகுதோன்னு தெரியலையே? இதுல இந்த அபி வேற அந்தப் பையனை வெட்டவா குத்தவான்னு இருந்தான்னே, அவனை என்ன செய்யப் போறானோ? எனக்கு இதுங்களை நெனைச்சாலே நெஞ்சு பதறுதுங்க.."

"அபிமன்யுகிட்ட நான் பேசிக்கிறேன்... நீ கலங்காம இரு, எனக்கு இப்ப அதான் முக்கியம்... மற்ற விஷயங்களை நான் பார்த்துக்கறேன்..."

அழுது அரற்றிக் கொண்டிருந்தவளை ஒரு வழியாகச் சமாதானப்படுத்தியவன் குளியல் அறைக்குள் நுழைந்தான்...

**************************

அங்குத் தன் அறையில் அடிப்பட்ட வேங்கையைப் போல் உலாவி கொண்டிருந்த அபிமன்யுவின் எண்ணங்கள் முழுவதிலும், ஆதித்யா தன்னைச் செயலற்று ஸ்தம்பித்த நிலையில் கொண்டு வந்துவிட்டிருந்ததிலேயே நிலைத்து இருந்தது...

தன் தங்கையை அவன் அணைத்திருந்த விதத்தை நினைத்து அருவருப்பு படர்ந்தது அவன் முகத்தில்... வெறுப்பு எகிறிக் கொண்டிருந்தது... எதற்கும் ஆடாத மனதை, தளராத உள்ளத்தை, அசையாத இதயத்தை ஒரே நாளில் அசைத்துப் பார்த்துவிட்டானே அவன்...

தன் தலைமுடியை அழுந்தக் கோதி கட்டிலில் அமர்ந்தவன் இரு கரங்களையும் தலைக்குக் கொடுத்து குனிந்து அமர்ந்தவாக்கில்,

"உன்னை எங்கு தாக்குவது? எந்த இடத்தில் அடிப்பது? எங்கு அடித்தால் அதன் வலியை நீ ஆயுள் முழுமைக்கும் உணருவாய்?" என்று சன்னமான குரலில் வாய்விட்டுக் கூறிக் கொண்டிருந்த அபிமன்யுவின் மூளை வெகு விபரீதமான வழிகளில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தது...

ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தவனின், கண்களை இறுக்க மூடி எண்ணங்களின் அலைகளில் சிக்கிக் கொண்டிருந்தவனின் சிந்தனை சடாரென்று நின்று அறுபட்டது ஆதித்யாவின் கண்சிமிட்டலில்...

சீற்றம் தணியாமல், "உன் கண்ணே உனக்குப் பெரும் விரோதி ஆதித்யா... உனக்கு உன் மனதின் உணர்ச்சிகளை அடக்கவும் சக்தியில்லை, புத்தியின் போக்குகளை அலசவும் திறமையில்லை, இதயத்தின் வேட்கையை ஒடுக்கவும் தெரியவில்லை...”

“அனைவரையும் கவர்ந்து ஈர்க்கும் உன் ஹேஸல் கண்கள் உன் மனதை அப்பட்டமாக வெளிக் கொணருகின்றது... என்ன தான் அஷுவை பகடைக் காயாக எனக்கு எதிராக நீ உபயோகப்படுத்தியிருந்தாலும், அவளின் விழிகளில் வழியும் நீரைக் கண்டு நீ துடிதுடித்ததை நான் கண்டு கொண்டேன்... நீயே நினைத்தாலும் உன்னால் அவளுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க முடியாது... ஆனால் நான், நீ அல்ல ஆதித்யா... நான் வேறு... அபிமன்யு கிருஷ்ணா... உன் உணர்ச்சிகளையே எனக்கு ஆயுதமாக நான் உபயோகப்படுத்தி உன்னை வதைக்கின்றேன்" என்று மூடிய விழிகளுக்குள், சிதறிய மனதிற்குள் வெறிக் கொண்டு உறுதி எடுத்தவனின் வதனத்தில் மந்தகாசம் குடி கொண்டது...

Anger is a violent emotion, vindictive, and as dangerous to he who is driven by it as to anyone on whom it is turned. - Dean Koontz



(கோபம் ஒரு வன்முறை உணர்ச்சி, பழிவாங்கும், அது கோபப்படும் மனிதனை மட்டும் அல்ல, கோபத்திற்கு தன்னை உள்ளாக்கியவனையும் அழித்து விடும்.. டீன் கூண்ட்ஸ்)

அன்று ஆதித்யாவையும் அபிஷேக்கையும் பழியெடுக்க அவர்களின் தங்கை ரதியின் மீது கை வைக்காது இரட்டையர்களின் தொழிலை அபிமன்யு தேர்ந்தெடுத்துப் பதம்பார்த்தது, அவனையும் அறியாது தன் இதயத்தில் பொத்தி வைத்திருக்கும் தன்னவளைக் காயப்படுத்த விரும்பாததால் தான்...

ஆனால் இன்று தன் தங்கை அஷ்வினியை ஆதித்யாவின் அருகில் பார்த்ததும், அதுவும் தன் கண்களின் எதிரிலேயே அவனின் இறுக்கிய அணைப்பிற்குள், கரங்களின் வளைவிற்குள், விழிகளின் கட்டுக்குள் வைத்திருந்த ஆதித்யாவைக் கண்டதும், அவனின் எண்ணங்களில், புத்தியில் சம்மட்டியால் அடித்தது போன்று தோன்றிய முகம், பேரெழிலை சுமந்திருக்கும் ரதியின் வதனம் தான்...

என் தங்கையை தழுவியிருந்ததுபோல் உன் தங்கையை நான் தழுவ வேண்டும், எனக்கு அருகில், எனது இரு கரங்களுக்குள் இதனைப் போன்றே கட்டுண்டு அவள் இருக்க வேண்டும், அதுவும் உன் கண்களுக்கெதிரேயே என்பதிலேயே அவனின் மனம் சுற்றி சுற்றி வந்தது...

உள்ளத்திற்குள் தனக்குத் தானே சத்தியம் செய்து கொண்டவன் "தீயவனான என் எதிரியைப் பழியெடுக்க வேண்டும் என்றால் நானும் கெட்டவனாக மாறியே ஆக வேண்டும்... மாறுகிறேன்... இன்று என் தங்கையை நீ தொட்டது போல், நான் உன் தங்கையைத் தொடுவேன் ஆதித்யா..." என்று ஆங்காரமாகச் சபதம் எடுத்துக்கொண்டான்...

அன்றொரு நாள் தன்னவளைத் தீண்டுவதற்கு, அவளை வதைப்பதற்கு அவனின் ஆழ் மனதில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த காதல் இடம் கொடுக்கவில்லை...

ஆனால் இன்று மனமெல்லாம் குடி கொண்டிருந்த வஞ்சினம், காழ்ப்புணர்ச்சி, அவமானம், அவனின் இதயத்தின் ஆழத்தில் படுத்து மௌனமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த காதலை அடியோடு மறக்கச் செய்திருந்ததில், பெண்ணவளின் இதயத்துடிப்பே தான் தான் என்பதை உணராதவனாகிப் போனான்...

(If a person has to gain enlightenment he must overcome all the tendencies of the mind, good or bad. These do not have an existence, however, we keep them alive by our own acts, and by our own acts, we can kill them, all.

Guru - Reason and purpose...

Shethram - Essence of the mind, the body, the world...

In this world, the fight against the actions of our own mind, is called Kurushekthra... The war of a zealous man who fights against his own mind is called Kurushekthra War...)

ஒரு நபர் அறிவொளி பெற வேண்டுமானால், மனதில் உள்ள அனைத்து போக்குகளையும், அவை நல்லவையோ அல்லது தீயவையோ தோற்கடித்து வெற்றி பெற வேண்டும். அவ்வுணர்வுகளுக்கு உயிர் கிடையாது... ஆனால் நம்முடைய செயல்களால், அவ்வுணர்வுகளுக்கு உயிர் கொடுக்கவும் முடியும், அதனை மரணிக்கவும் செய்ய முடியும்...

குரு - காரணம் மற்றும் காரியம். சேத்திரம் என்பது உள்ளம், உடல், உலகம்.

இவ்வுலகத்தில், நமது மனதினால் விளையும் செயல்பாடுகளை எதிர்த்து போரிடுவதே குருஷேத்திரம் என்பது... வைராக்கியம் நிறைந்த மனிதன் தனது மனதை அடக்க போரிடும் போரே குருஷேத்திரப் போர்...

இங்கு காதல் கொண்ட மனதிற்கும், பழி என்ற உணர்ச்சிக்கும் இடையில் நடந்த குருஷேத்திர போரில், உணர்ச்சிகளே வெற்றிவாகை சூடியது...

******************************************

மணி காலை பத்து....

ஒரு வழியாக வீடு வந்த சேர்ந்த ஆதித்யாவை எதிர்பார்த்து முன் அறையில் அமர்ந்திருந்த அபிஷேக் வேகமாக எழுந்து வந்தான் என்றால், கால் மேல் கால் போட்டு, சட்டமாக அமர்ந்திருந்த ஹர்ஷா ஆதித்யாவின் மீது இருந்த பார்வையை விலக்கினான் இல்லை...

தந்தையைக் கண்டு, "ஹாய் டாட்.." என்று மட்டும் சொன்னவன், அபிஷேக்கைப் பார்த்து தன்னுடன் வருமாறு தலை அசைத்துச் சைகை செய்தவன், தன் அறையை நோக்கிப் படிகளில் ஏற, "ஆதி..." என்ற குரலில் சலித்துக் கொண்டவனாக ஏறியவாக்கிலேயே திரும்பாமல் பின்னோக்கியே படிகளில் இறங்கி வந்தான்...

இத்தனை நடந்தும் இவன் அடங்குவதாகத் தெரியவில்லையே என்று நொந்து கொண்ட ஹர்ஷா, எழுந்தவன், "இன் மை ரூம்..." என்றவாறே தன் அறையை நோக்கி நடக்க, இருவரையும் தொடர்ந்து வந்த அபிஷேக்கின் அரவத்தில் தன் அறையின் வாயிலில் நின்ற ஹர்ஷா, "நீ இல்லை அபி, ஆதி நீ மட்டும் வா..." என்றவன் உள்ளே நுழைய, தம்பியின் காதிற்கருகில் குனிந்த ஆதித்யா, "வாவ். செம்ம கோபத்தில இருக்காரு போல இருக்கு.." என்றான் புருவங்களை உயர்த்தி இதழ்களைப் பிரித்து சிரித்தவாறே...

"ம்ம்ம், இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில இருக்குடா உனக்கு... நீ செஞ்சு வச்சிருக்கக் காரியத்துக்கு அவர் உன்னை ஒரு வேளை கொல்லாம விட்டார்னா அப்புறமா ரெண்டு பேரும் சந்திப்போம்... போ " என்ற அபிஷேக்கைக் கண்டு தனது இடது கண்ணைக் குறும்பாய் சிமிட்டியவன், "பேசாம எனக்குப் பதிலா நீ போறியா அபி? வேணும்னா ஸன்கிளாசைப் போட்டுக்க.." என்றான், அப்பொழுதும் உள்ளத்தில் அச்சம் என்பது அறவே இல்லாது..

தமையனின் கிண்டலில், குறும்புத்தனத்தில் தானும் சிரித்தவன் அவனின் முதுகில் தன் இரு கரங்களையும் பதித்துத் தந்தையின் அறைக்குள் தள்ளியவனை மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்து, "சே, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வாய்ஸ் மட்டும் ஒரே மாதிரி இருந்துச்சுன்னா, கண்ணை மறைச்சிட்டா போதும், யாராலேயும் நம்மைப் பிரிச்சு பார்க்கவே முடியாதுடா.." என்று கலகலவெனச் சிரித்தவாறே தந்தையின் அறைக்குள் நுழைந்தான்...

ஓர் இரவு முழுவதிலும் இருந்த சுவடே தெரியாது மாயமாய் மறைந்திருந்தவன், பல உள்ளங்களில் ஆங்காரம், சீற்றம், அச்சம், குழப்பம், கலக்கம் என்று பலவித எண்ணங்களை உருவாக்கி திணறடித்திருந்தவன், ஒரு இளம் பெண்ணை அவளுக்கே தெரியாது அழைத்துச் சென்று இரவு முழுவதிலும் அவளின் விருப்பத்திற்கு மாறாக அடைத்து வைத்திருந்தவன், எத்தனை எளிதாகச் சகலத்தையும் எடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றான் என்ற ஆவேசத்தில் இருந்த ஹர்ஷா, மகனின் சில்மிஷங்களையும் சேட்டைகளையும் பார்த்து வெகுண்டெழுந்து, "Enough is enough Aathi.." என்றவாறே தன் இடது கரத்தால் ஓங்கி மேஜையில் அடித்தான், தனது கோபம் அனைத்தையும் தன் கரத்திற்குக் கொணர்ந்து...

அவன் அடித்த வேகத்தில் மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்கள் பல பக்கங்களில் சிதறி கீழே விழுந்தாலும், தந்தையின் கம்பீர சத்தத்தில் அந்த அறையே எதிரொலித்தாலும், திகைப்போ, கலக்கமோ, திகிலோ துளி அளவும் இல்லாது, நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து, தன் இடது முழங்கையைக் கைப்பிடியில் பதித்துத் தந்தையையே ஆழ்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஹர்ஷாவின் புதல்வன்...

தனது சிகையைக் கோதி தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட ஹர்ஷா தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தவன், மைந்தனின் விஷமமும், வெற்றிக்களிப்பும் தவழும் விழிகளுக்குள் தன் சிம்மத்தின் கூரிய விழியை ஊடுருவச் செய்து, "ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கப் போல?" என்றான் வார்த்தைகளின் முடிவில், நக்கல் வழியும் நகையை உதடுகளில் படரவிட்டு..

"டாட் நான் எப்பவுமே சந்தோஷமா தான் இருக்கேன்... ஆனால் இப்ப, நான் எந்த விஷயத்தில சந்தோஷமா இருக்கேன்னு நீங்க தெரிஞ்சுக்கணுமா? யெஸ், நீங்க நினைக்கிற அதே விஷயத்தில தான்..." என்றவன் மேலும் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்...

மகனின் பதிலில் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த மனம் மேலும் வெடிக்கத் துவங்க, தன்னை இறுக்கிக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட ஹர்ஷா,

"ஆதி, நீ செஞ்சுருக்கிற காரியத்தோட விளைவு பத்தி கொஞ்சமாவது உணர்கிறாயா? நா.." என்று கூட முடிக்கவில்லை, "ஸாரி டாட்... எனக்கு இதைத் தவிர வேற வழி தெரியலை..." என்றான் அது வரை உதடுகளில் தவழவிட்டிருந்த புன்னகையையும், விழிகளில் பொதிந்து வைத்திருந்த குறும்பையும் சுத்தமாகத் துடைத்தெடுத்து...

"ஆதி, லெட் மி ஃபினிஷ்.... நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன்... பிஸ்னஸ் போட்டியை நீங்க பிஸ்னஸ் பேட்டிலா [battle] மாத்திடாதீங்கன்னு... இதனால் ஏற்படற நஷ்டங்கள் ஒருத்தருக்கு மட்டும் இல்ல... ரெண்டு பக்கங்களிலேயும் இழப்புகள் இருக்கும்னு... ஆனால் உன் கண்ணைப் பழியுணர்ச்சி மறைச்சிடுச்சு ஆதி... அதனால் என்னென்ன பின்விளைவுகள் வரும்னு நீ கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பார்த்தியா?"

சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்த ஆதித்யா தொண்டையை செருமியவன், தந்தையின் முகத்தை ஆழ்ந்து நோக்கிப் பேசத் துவங்கினான் பொறுமையாகவும், தெள்ளத் தெளிவாகவும்..

"என்ன டாட் யோசிக்கச் சொல்றீங்க? யெஸ், ஐ அக்ரீ... நானும் அபியும் அவனுடைய கம்பெனிக்கு நஷ்டத்தைக் கொண்டு வந்தோம்... ஏன், எதுக்கு, யார் ஃபர்ஸ்ட் இந்த யுத்தத்தை ஸ்டார்ட் பண்ணியது? அபிமன்யு டாட்... ஏன், நான் அவனுடைய தங்கையை லவ் பண்ணக் கூடாதா? அப்படி அவனுக்கு எங்க லவ் பிடிக்கலைன்னா நேரடியா என்கிட்ட மோதியிருக்கணும்... ஏன் எங்களுடைய கனவை கலைக்க நினைச்சான்? அதான் நாங்க அவனைத் திருப்பி அடிச்சோம்.. ஆனால் அது எல்லாம் வெறும் பண நஷ்டம் தான் டாட்... ஆனால் இப்ப அவன் செஞ்சது.. டேட்டா ப்ரீச்ன்னா என்ன சாதாராண விஷயமா? உங்களுக்கு அதப்பத்தி நான் எடுத்து சொல்லணும்னு அவசியம் இல்லையே டாட்... யாஹூ [yahoo], எப்பேற்பட்ட கன்ஸெர்ன்.. 2016 டிசம்பர்ல, 3 பில்லியன் டாலர்ஸ் இழந்தாங்க டேட்டா ப்ரீச்னால.. உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய டேட்டா பிரீச்சா இன்னும் முதல் இடத்துல இருக்கு டாட் இது.. நேம்ஸ், ஈமெயில் ஐடிஸ், டேட் ஆ பெர்த், ஃபோன் நம்பர்ஸ்னு கிட்டத்தட்ட 500 மில்லியன் யூஸர்ஸோட தகவல்கள் திருட்டுப் போச்சு.. ஈபே [ebay].. 145 மில்லியன் யூஸர்ஸோட டேட்டா வெளியில போச்சு, இத்தனைக்கும் அந்தக் கம்பெனியில் வேலைப் பார்க்குற மூணு பேரோட க்ரெடெண்ஷயல்ஸ் [userid/password] மட்டும் கண்டு பிடிச்சு, அத வைச்சு உள்ள போயிருக்காங்க... 229 நாள் அந்தக் கம்பெனியோட டேட்டாவை ஈஸியா ஆக்ஸெஸ் பண்ணிருக்காங்க.. அடுத்து யூபர் [uber]... ரெண்டே பேரு, கிட்டத்தட்ட ஆறு லட்சம் கார் ட்ரைவர்ஸோடு டீடெய்ல்ஸ், பேசன்ஜர்ஸோடு பெர்ஸ்னல் டீட்டெயில்ஸ், க்ரெடிட்கார்ட் நம்பர்ஸ் எல்லாத்தையும் எடுத்தாங்க... இப்படி நிறையக் கம்பெனிஸ் டாட்... நீங்க சொல்ற மாதிரி நான் ஒரு நாள் பொறுமையா காத்திட்டு இருந்திருந்தாலும், இந்நேரம் நம்ம தகவல்கள் எல்லாத்தையும் அபிமன்யு பார்த்திருப்பான்... வெறும் பார்க்கிறதோட மட்டுமா நிறுத்தியிருப்பான்? நம்ம கம்பெனிஸோட தகவல்கள் மட்டும் அவன் கையில் இருக்கிறது வெளியில் கசிஞ்சிருந்தா நினைச்சுப் பாருங்க நம்ம நிலைமையை..."

ஆதித்யாவின் வாயில் இருந்து உதிர்க்கும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மையிலும் உண்மை... இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் தள்ளப்பட்ட மிகப்பெரிய நிறுவனங்கள் பல இன்னல்களை, இக்கட்டுக்களை, ஆகாயத்தின் அளவிற்கு உயர்ந்த பிரச்சனைகளில் சிக்கித் தவித்திருக்கின்றன... ஆக இவன் கூறுவது அனைத்தும் சத்தியமான வார்த்தைகளே...

ஆனால் அதற்காக ஒரு பெண்ணைப் பணயம் வைப்பது என்பது எந்த வகையில் தர்மமாகும்?

"ஆதி நீ சொல்றது எல்லாமே கரெக்ட், ஆனால் அதுக்காக நீ செஞ்ச காரியத்தைச் சரின்னு என்னால ஒத்துக்கொள்ளவே முடியாது.. இந்த உலகத்துல எல்லாரும் தங்களுடைய எதிரிகளைப் பழிவாங்குறதுக்காக அவங்க வீட்டுப் பொண்ணுங்களைத் தூக்கிட்டு போறதுன்னா, அப்புறம் உலகத்தில் எத்தனை வீட்டு பொண்ணுங்க காணாம போயிருப்பாங்க.. அப்படிப் பார்த்தால் எனக்கே எத்தனை எத்தனையோ எதிரிங்க முளைச்சாங்களே, அதுக்காக அவங்க உங்க அம்மாவை கடத்தினா நான் அவங்களை விட்டுட முடியுமா? அவளைத் தூக்குறது என்ன, தொட முயற்சி செஞ்சாலே நான் அவங்களைக் கொன்னு புதைச்சிருக்க மாட்டேனா? " என்று பெருமூச்சொறிந்தவாறே மேலே தொடர்ந்தவன் விஷயத்திற்கு வந்தான்...

"சரி... உன் விஷயத்துக்கு வா... இப்ப அடிபட்ட புலி அபிமன்யு.., நீ அவன் தங்கையைக் கடத்தின மாதிரி ஒரு வேளை அபிமன்யு ரதியை கடத்த நினைச்சான்னா?"

தந்தையின் கேள்வியில் ஏனோ ஆதித்யாவிற்கும் திக்கென்று இருக்கத்தான் செய்தது... ஏனெனில் இந்நாள் வரை ரதியையும் அபிமன்யுவையும் ஒன்றாக இணைத்து ஹர்ஷா பேசியது இல்லை.. இதுவே முதல் முறை... இருந்தும் தன் மீதும் தனது தைரியத்தின் மீதும் அசாத்திய நம்பிக்கை வைத்தவனாக,

"டாட்.. எனக்கும் அஷுவுக்கும் இருக்கிற உறவு வேற டாட்... நான் அவளை லவ் பண்றதுனால நான் கூப்பிட்டதும் என் கூட வந்தா... ஆன ரதி அப்படியில்லையே... அவளுக்கும் அபிமன்யுவிற்கும் என்ன சம்பந்தம்? அவன் கூப்பிட்டவுடனேயே அவ போயிடப் போறாளா என்ன?" என்றான் மிகவும் உறுதியுடன்...

"அவ போக மாட்டா, ஒரு வேளை அபிம.." என்று ஹர்ஷா முடிக்கவில்லை, விருட்டென்று நாற்காலியில் இருந்த எழுந்த ஆதித்யா, "டாட், அவ எங்க தங்கை, அவளைப் பாதுகாப்பது எங்களோட கடமை.. அபிமன்யுகிட்ட இருந்து மட்டும் இல்லை, இந்த உலகத்துல எங்களை மீறி யாராலேயும் அவ மேல கை வைக்க முடியாது..." என்றான் ஆங்காரமும், ஆவேசமும் வார்த்தைகளில் தெறிக்க, பற்களைக் கடித்துக் கொண்டே...

அவனை அமருமாறு கை அசைத்த ஹர்ஷா, அவன் அமர்ந்ததும்,

"ஆதி, உனக்கு இருக்கிற இதே கோபம் தான் அபிமன்யுவுக்கும் இருந்திருக்கும்.. அவன் செஞ்சது பெரிய மன்னிக்க முடியாத தப்பு தான்.. ஆனால் அதுக்கான தண்டனை இது அல்ல.. நம்ம ஆஃபிஸுக்கு டாக்குமெண்ட்ஸை எடுத்துட்டு வந்த அபிமன்யு சொன்னது இது தான்... என் தங்கை ஆதித்யாவோட இருக்கிற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையோட அவன் அனுபவிக்கப் போறான்னு"

"டாட்.. அவனால என் சுண்டு விரலை கூட அசைக்க முடியாது டாட்... என்னை மட்டும் இல்ல, நம்ம குடும்பத்தில இருக்கிற யார் மேலேயும் அவனால கை வைக்க முடியாது..."



மகனின் கூற்றில் அவனையே சில நிமிடங்கள் ஆழ்ந்துப் பார்த்திருந்த ஹர்ஷா, "ஒகே, ஹவ் இஸ் அஷ்வினி நௌ?" எனவும், கனிகா அவர்கள் இருந்த அறைக்குள் நுழையவும் நேரம் சரியாக இருந்தது..

கணவன் மேஜையை ஓங்கி அடித்த சத்தம் கேட்டதுமே பதறி ஓடி வந்திருந்தவள், ஹர்ஷாவின் அலுவலக அறையின் கதவு சாத்தியிருப்பதைக் கண்டு அதன் அருகிலேயே படபடப்புக்கும் உள்ளத்துடன் கைகளைப் பிசைந்தவாறே நிற்க, நேரம் ஆக ஆக, உள்ளேயிருந்த ஆதித்யாவின் குரல் அதிகமானதை ஒட்டி, அவன் ஆங்கிலத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் அத்தனையும் அவ்வளவாகப் புரியாததால், என்னவோ ஏதோ என்று அரண்டுப் போயிருந்தவள் வேறு வழியின்றி உள்ளே நுழையவும், தகப்பனும் மைந்தனும் சட்டென்று தங்களின் பேச்சை நிறுத்தினார்கள்..

உள்ளே நுழைந்த அன்னையைத் திரும்பிப் பார்த்தவன் இருந்தும் நிறுத்தாமல்,

"அஷுவை என் கூடக் கூட்டிட்டுப் போறதால அவளுக்கு ஒண்ணும் பிரச்சனையில்லை டாட்.. ஏன்னா அவளை மேரேஜ் பண்ணிக்கப் போறது நான் தான்... அதனால அவளை நான் பத்திரமா பார்த்துக்குவேன்னு அவளுக்குத் தெரியும்... இப்ப என் மேல அவளுக்குக் கோபமும் வருத்தமும் இருக்கும்.. பட் ஷி வில் பி ஆல்ரைட் ஸூன் டாட்..."

"நீ அங்க தான் தப்பு பண்ற ஆதி... அஷ்வினி நீ லவ் பண்ற பொண்ணு... நீ அபிமன்யுவை பழிவாங்குறதுக்கு வேற எந்த வழிய வேணா சூஸ் பண்ணிருக்கலாம்... ஆனால் உன்னுடைய காதலை பணயம் வச்சது தப்பு... அதுவும் உன்னோட லைஃப் லாங் கூட வரப்போற பொண்ணை நீ பகடைக் காய் மாதிரி யூஸ் பண்ணினது ரொம்பத் தப்பு ஆதி.. இது உன் வாழ்க்கையையே மாத்திடும்..."

இவர்களின் விவாதங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கனிகா, கணவனின் முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் குழப்ப ரேகையும், அவனின் இறுக்கமான முகமும், ஆதித்யாவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் கண்டிப்பான தொனியும் செய்யக் கூடாத எதனையோ மீண்டும் தங்களின் மகன் செய்துவிட்டான் என்பது போல் குழம்பியவளின் முகத்தைப் பார்த்த ஹர்ஷா, அவளைத் தன் அருகில் நாற்காலியில் அமருமாறு சைகை செய்தான்...

ஆதித்யாவிற்குத் தந்தையிடம் மரியாதை உண்டு என்றால், அன்னையிடம் அளவு கடந்த பாசம் உண்டு... தான் செய்தது சரியல்ல என்று அவனுக்கே தெரியும், ஆனால் இந்த விஷயம் வீட்டில் இருக்கும் பெண்களுக்குத் தெரிவதில் அவனுக்கு விருப்பம் இல்லை.. ஆனால் இப்பொழுது அதனைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் நேரம் தங்களின் அன்னையையும் கூட அழைக்கும் தந்தையை வித்தியாசமாக உணர்ந்தவன் சலனமடைய, தொடர்ந்தான் ஹர்ஷா...

"ஆதி, நான் சொல்றதை நல்லா கேட்டுக்க.. உங்களோட போட்டியில பொண்ணுங்களை இழுக்கக் கூடாது.. எவ்வளவு தான் அவங்களுக்கு நம் மேல காதல் இருந்தாலும், இது மாதிரி சூழ்நிலையை நீ உருவாக்கினா அது அவங்க மனசுல இருக்கிற காதலையே கூட அழிச்சிட வாய்ப்பு இருக்கு.. அவங்களைக் கஷ்டப்படுத்திறதால நம்ம வாழ்க்கை எப்படித் திசை மாறும்ங்கிறத நான் கத்துக்கிட்டேன்... ஐ லேர்ண்ட் தட் இன் எ ஹார்ட் வே [I learned that in a hard way]..."

கூறும் பொழுதே தன் மனைவியின் தோளில் கை வைத்த அழுத்திய ஹர்ஷா,

"ஆதி உனக்குத் தெரியும் எங்களுடையது லவ் மேரேஜ்... உங்க அம்மாவை நான் பார்த்த முதல் நாளே லவ் பண்ணத் தொடங்கிட்டேன்... உங்க அம்மாவுக்கு என்னைப் பிடிச்சிருக்கா, பிடிக்கலையான்னு தெரியாமலே அவளை என்னை லவ் பண்ண வச்சேன்... எல்லாத்தையும் நான் ஃபோர்ஸ் பண்ணி தான் எடுத்துக்கிட்டேன்.. ஆனால் அதுக்கான பலனை நான் பின்னால் அடைஞ்சேன்... என்னோட முன் கோபத்தாலேயும், நான் என்கிற திமிருனாலேயும், இவ நான் என்னா சொன்னாலும் கேட்கணும்ங்கிற கர்வத்தாலேயும் ஒரு பெரிய தப்பை செஞ்சேன்... அத சரி பண்றதுக்கு எனக்கு ரெண்டு வருஷம் பிடிச்சது... நான் ஏற்கனவே பட்ட கஷ்டங்களையும், என்னால் இவ பட்ட கஷ்டங்களையும் நிறையத் தடவை சொல்லிருக்கேன்..." என்றவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி விரிவாக எடுத்துரைக்க உள்ளுக்குள் லேசாக அதிரத் துவங்கினான் ஆதித்யா...

"I hope you don't make the same mistake I did.. [நான் செய்த தவறையே நீயும் செய்துவிடமாட்டாய் என்று நம்புகிறேன்]..." என்று கனிவோடு தணிவான குரலில் முடித்த தந்தையின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் தன் உள்ளத்தை அடியோடு தாக்கியதாக உணர்ந்தான் ஆதித்யா...

ஏனெனில் பலமுறை ஆதித்யா அஷ்வினியை தன் அன்னையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்திருக்கிறான்... இருவருமே கிட்டத்தட்ட ஒத்ததைப் போன்ற குணங்கள்... அனைத்திலும்... பயந்த சுபாவத்தில், தன்னிடம் அடங்கிப் போவதில், தன்னைக் கண்டு அஞ்சுவதில், தன்னை எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை பேசாததில்... இப்பொழுது தந்தை கூறுவதைக் கேட்கும் பொழுது அவளின் காதலைக் கூடத் நான் வலுக்கட்டாயமாகத் தானே பெற்றிருக்கின்றேன்...

அப்படி என்றால் பயந்த சுபாவமாக இருந்தாலும் தந்தை செய்த தவறை அவ்வளவு எளிதாக என் அன்னை மன்னிக்கவும் இல்லை, அவரை இலகுவாக ஏற்றுக் கொள்ளவும் இல்லையே...

முதல் முறை தான் செய்தது தவறோ என்று பிடரியில் அடித்து உரைத்தது ஆதித்யாவிற்கு...

ஆனால் அப்பொழுதும் தன் மீதும், தன் காதலின் மீதும், தன் உயிருக்கு மேலான தன்னவளின் மீதும் அளவு கடந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தவன் சட்டென்று எழுந்து,

"டாட்.. என் அஷு, மாம் மாதிரி... நீங்க என்ன தான் தப்பு பண்ணினாலும் அவங்க உங்களை மறக்கலை... அப்படி ஒரு சூழ்நிலை வந்தப்போ அவங்க தன்னைத் தான் அழிச்சுக்க முயற்சி செஞ்சாங்களே ஒழிய உங்களை விட்டு வேற யாரையும் மேரேஜ் பண்ணிக்கலை... இத நீங்க தான் சொல்லியிருக்கீங்க... ஸீ இப்ப கூட நீங்க அவங்க கையைப் பிடிக்கும் போது அவங்க முகத்தில் உங்க மேல உள்ள அஃபெக்ஷன் தெரியுது... அவங்க கண்ணுல உங்க மேல உள்ள காதல் தெரியுது... என் அஷுவும் அப்படித் தான் டாட்... No matter what, she will never leave me Dad...[என்ன நடந்தாலும் அவள் என்னை விட்டு போக மாட்டாள்]...." என்ற இறுமாப்புடன் கூறியவன் விடுவிடுவென்று வெளியேறினான்...

"என்னங்க ஏதோ பொண்ணு பத்தி பேசுறீங்க? பகடைக்காய் அப்படி இப்படிங்கிறீங்க? எனக்குப் படபடப்பா இருக்கு... ஆதி லவ் பண்றானா? பொண்ணு பேரு அஷ்வினியா?"

"ஆமாம்..."

"யாருங்க அது?"

"உனக்கே கொஞ்ச நாள்ல தெரிய வரும் கனி.."

அத்துடன் முடித்துவிட்டான் ஹர்ஷா...

ஏனெனில் அவளிடம் ஆதித்யா விரும்பும் பெண் யாரென்று இந்த வேளையில் கூறுவது அத்தனை உசிதமானதல்ல.. இப்பொழுது இருக்கும் சூழ்நிலையில் முதலில் தங்களின் மகன் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் பிரச்சனைகளில் இருந்து வெளிவர வேண்டும்.. இவன் செல்லும் வேகத்தைப் பார்த்தால், எவ்வகையிலும், எப்பேற்பட்ட களேபரங்கள், இடையூறுகள் வந்தாலும், அவன் மனம் விரும்பியதைப் போல் தன் காதலியைக் கைப்பிடிப்பான் என்றும், அதற்கு ஈடாக என்ன விலை வேண்டுமானாலும் கொடுக்க தயாராக இருப்பான் என்றேத் தோன்றியது ஹர்ஷாவிற்கு...

அது வரை தன் மனைவியிடம் இருந்து இவ்வகை விஷயங்களைப் பற்றி விவாதித்து, ஏற்கனவே பதறிப் போயிருக்கும் அவளை மேலும் கலங்கடிக்க வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்த ஹர்ஷா, அதனைப் பற்றிய பேச்சிற்கு அந்த நிமிடமே முற்றுப்புள்ளி வைத்தவன் அன்றே அர்ஜூனையும் சந்திப்பது என்று முடிவெடுத்தான்...

***************

"ஸார்... சி.எஸ் க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸின் சேர்மன் ஹர்ஷ வர்தன் வந்திருக்கார் ஸார்..."

கதிரின் கூற்றில் தனது அலை பேசியில் யாருக்கோ தகவல்களை அனுப்ப டைப் செய்து கொண்டிருந்த அர்ஜுன் சடாரென்று நிமிர்ந்துப் பார்க்க, அவனின் முகத்தில் வழக்கம் போல் எந்த விதமான உணர்வுகளையும் படிக்க இயலாவிட்டாலும், ஹர்ஷாவின் வரவிற்கான பொருளைப் புரிந்து கொண்ட கதிர், "ஸார், ரிஷப்ஷன்ல வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காரு... வர சொல்லட்டுமா..." என்றான் தயக்கம் நிறைந்த குரலில்...

இத்தனை வருடங்களில் முதன் முறை ஏ.கே.க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸின் அலுவலகத்திற்குள் காலடி வைத்திருக்கின்றான் ஹர்ஷா...

"வாட் கதிர்... என் ரூமுக்கே கூட்டிட்டு வர வேண்டியது தானே? எதுக்கு வெயிட் பண்ண வச்சிருக்கீங்க? உங்களுக்கே நல்லா தெரியும் நடந்துட்டு இருக்கிற விஷயங்கள் எல்லாம்..."

"ஸாரி ஸார்... நீங்க என்ன மனநிலையில் இருக்கீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்காம எப்படிக் கூட்டிட்டு வரதுன்னு தான்..."

"இட்ஸ் ஒகே கதிர்... நானே வரேன்..." என்று எழுந்தவன் படிகளில் விடுவிடுவென்று இறங்கவும், அங்கு வரவேற்பறையில் கம்பீரமாகக் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து, ஸ்டையிலாக வலது கரத்தால் தலை முடியைக் கோதியவாறே, இடது கரத்தால் அலை பேசியில் பேசிக் கொண்டிருப்பவனைக் கண்டு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்த அர்ஜுன், ஒரு சில விநாடிகள் நின்று அவனையே பார்த்திருந்து பின் அவனை நோக்கி நடந்தான்...

தொழில்வட்டாரத்திற்குள் பல வருடங்களுக்கு முன்னரே இருவரும் குதித்திருந்தாலும், பல இடங்களில் இவ்விருவரும் சந்தித்து இருந்தாலும், தொழிலகங்கள் சம்பந்தபட்ட மீட்டிங்குகளில் அருகருகில் அமர்ந்து விவாதங்களிலும், கலந்தாலோசனைகளிலும் பங்கேற்று இருந்தாலும், இன்று அர்ஜூனை சந்திக்க அலுவலகத்திற்கே வந்து அமர்ந்திருக்கும் ஹர்ஷாவையும், வாழ்நாளில், தன் மனைவி திவ்யாவைத் தவிர, இது வரை ஒருவரையும், அவர் எப்பேற்பட்டவராக இருப்பினும் வரவேற்க தன் அறையைவிட்டு வெளியில் வராத தங்களின் சேர்மன், இன்று முதன் முறை தானே வாயில் வரை வலிய வந்திருப்பதையும் கண்ட ஊழியர்களுக்கும், வரவேற்பறையில் நின்றிருந்த ரிஷப்ஷனிஸ்டுகளுக்கும், பணியாளர்களுக்கும், இரு துருவங்கள் நேருக்கு நேர் ஒன்றோடு ஒன்றாக எதிர்கொள்வதைப் போலவே இருந்ததில் அவ்விடத்தில் சலசலப்புப் பரவத் துவங்கியது...

"வெல்கம் மிஸ்டர் ஹர்ஷா..."

இருவரும் கரங்களைக் குலுக்கியவர்கள் அர்ஜுனின் அறைக்குச் செல்ல, நாற்காலியைக் காட்டி அவனை அமரச் செய்த அர்ஜுன், தங்களைப் பின் தொடர்ந்து வந்த கதிரைக் கண்டவன், தன் வலது கரத்தின் ஆட்காட்டி விரலை உயர்த்தி எதுவோ சொல்ல வாயெடுத்து சட்டென்று திரும்பி ஹர்ஷாவைப் பார்த்தவன் "ஸ்டில் பைனாப்பிள் ஜின்ஜர் ஸ்பார்க்ளர் ரைட்? [Still, Pineapple Ginger Sparkler, Right?] " என்றான் புருவங்களை அழகாக உயர்த்தி...

"பரவாயில்லை, இன்னும் ஞாபகம் வச்சிருக்கீங்க மிஸ்டர் அர்ஜுன்.." என்று இதழ்கள் பிரித்து அழகிய நகையை வீசிய ஹர்ஷாவைக் கண்டவன், புன்சிரிப்புடன் தன் வலது கண்ணை நளினமாகச் சிமிட்டி, பின் கதிரை நோக்கி திரும்பியவன் "கதிர், ஒன் பைனாப்பிள் ஜின்ஜர் ஸ்பார்க்ளர், ஆரஞ்சஸ் தின் ஸ்லைஸா [thin slice] இருக்கணும்... எனக்கு ஒண்ணும் வேண்டாம்..." என்ற சேர்மனைக் கண்டு, எப்பேற்பட்ட தொழில் போட்டியாளர்கள் இருவரும், எத்தனை எத்தனை வருடங்கள் ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த போராடிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள், இதில் எம்.டி அபிமன்யு இவர்களின் தகவல்களை அனைத்தையும் வெகு சாமர்த்தியமாகத் திட்டமிட்டுக் களவாடியிருக்கின்றார், அதற்குப் பழி எடுக்க, நேற்று இரவு முழுவதிலும் அவரின் மகன் இவரின் மகளை அழைத்துச் சென்று வைத்திருக்கின்றான், இத்தனை நடந்தும் இருவரும் மனதிற்குள் ஏராளமான சங்கடமும், சொல்லொண்ணாத சஞ்சலமும் இருந்தாலும் வெளிக்காட்டாது நட்பாக அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு வியந்தவாறே வெளியேறினான் கதிர்...

"அப்புறம் சொல்லுங்க.." அர்ஜுனின் கேள்விக்கு, "மிஸ்டர்..." என்று துவங்கிய ஹர்ஷாவைக் கண்டவன், "இனி இந்த மிஸ்டர் எல்லாம் வேண்டாமே ஹர்ஷா..." என்றான் புன்சிரிப்புடன்...

ஆமோதிப்பாகத் தலை அசைத்து தானும் சிரித்தவன், "ஷ்யூர் அர்ஜுன்... , தென், நான் வந்தது என் மகன் ஆதி செஞ்ச தப்புக்கு மன்னிப்புக் கே..." என்று அவன் முடிக்கவில்லை, நாற்காலியில் மேலும் சாய்ந்து அமர்ந்த அர்ஜுன்,

"நோ ஹர்ஷா... You have nothing to apologize for [நீங்கள் மன்னிப்பு கேட்க ஏதும் இல்லை]..." என்றான் நிதானமாக, கம்பீரமும், கனிவும் கலந்த குரலில்...

தன் முகத்தையே ஆராய்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஹர்ஷாவைக் கண்டவன் சில நொடிகள் மௌனத்திற்குப் பிறகு, ஆழ பெருமூச்செடுத்தவாறே,

"ஹர்ஷா, தப்பு ஆதித்யா மேல மட்டும் இருந்தா நீங்க மன்னிப்பு கேட்கிறதுல அர்த்தம் இருக்கு... eye for an eye, tooth for a tooth... அபிமன்யு மைக்கேலை கடத்தியது தப்பு.. ஆதித்யாவும், அபிஷேக்கும் பங்கு சந்தை மோசடி செய்தது தப்பு.. அதுக்குப் பழி எடுக்க அபிமன்யு டேட்டா ப்ரீச் பண்ணியது தப்பு.. நான் எத்தனையோ முறைக் கேட்டும் அஷு என்னிடம் விஷயத்தை மறைச்சது தப்பு... டாக்குமெண்ட்ஸைக் கொடுத்த பிறகும் அஷுவை வீட்டுக்கு அனுப்பாம நைட் முழுசும் தன்னுடன் ஆதித்யா வச்சிருந்தது தப்பு... ஆக, தப்பு நம்ம பசங்க எல்லார் மேலேயும் இருக்கே... பழிக்கு பழி வாங்கணும்னு ரெண்டு ஸைடும் நினைச்சதனால் வந்த பின் விளைவுகளே இது... இப்பவும் அபிமன்யு நியாயமான வழியில உங்க பசங்களைப் பிஸ்னஸ்ல தோற்கடிக்கணும்னு நினைச்சிருந்தான்னா அதுக்கு நான் ஸப்போர்ட் பண்ணிருப்பேன்... ஆனால் ஆதித்யா, அபிமன்யு, அபிஷேக் மூணு பேருமே கையில் எடுத்தது அதர்மத்தை... இப்ப யாரு யார்கிட்ட மன்னிப்புக் கேட்கிறது சொல்லுங்க..." என்றான் ஹர்ஷாவின் விழிகளை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவாறே...

அர்ஜுனின் பார்வையைத் தன் கூரிய கண்களால் எதிர்கொண்ட ஹர்ஷா சிரசை சிறிதே தாழ்த்தி தன் வலது கரத்தால் நெற்றியை தேய்த்தவன், பின் நிமிர்ந்து, "ஐ அக்ரீ வித் யூ அர்ஜுன்... ஆனாலும் உங்க பொண்ணை ஆதி கூட்டிட்டுப் போயிருக்கக் கூடாது... அவங்களுக்குள்ல நடந்துட்டு இருக்கிற பிரச்சனைகளினால பிஸ்னஸ்ல தான் அடி விழுந்திருக்கும்.. இதை அவங்களே தான் தீர்த்தும் இருக்கணும்... இதுல அஷ்வினியை இழுத்திருக்கக் கூடாது..." என்றான் கனிவுடன்.

"ஒரு வேளை ஆதித்யா அப்படிச் செய்யலைன்னா இந்நேரம் உங்க கம்பெனிஸோட எல்லா டேட்டாவையும் அபிமன்யு என்ன பண்ணிருப்பான்னு தெரியாது ஹர்ஷா... அதுக்காக ஆதித்யா செஞ்சது சரின்னு நான் கண்டிப்பா சொல்லலை... அதுவும் ஒரு பொண்ணுக்கு தகப்பனா, விடியவிடிய என் பொண்ணு எங்க இருக்காளோ, எப்படி இருக்காளோன்னு தவிச்சிட்டு இருந்த ஒரு அப்பா நான்... நிச்சயமா உங்க பையன் பண்ணிய காரியம் சரின்னு நான் சொல்ல முடியாது... நீங்க சொல்ற மாதிரி என் பொண்ணை இதுல இன்வால்வ் பண்ணியது பெரிய தப்பு தான்... What I'm trying to say is let's put the past behind us [நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா நடந்த எல்லாத்தையும் மறந்துடுவோம்]... நடந்தவை நடந்தவையாக இருக்கட்டும் இனி நடப்பவை நல்லவையாக இருக்கட்டும்..."

"இதுக்கு என்ன சொல்றதுன்னே எனக்குத் தெரியலை அர்ஜுன்... இதுல எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு பிரிச்சுப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு நம்ம பசங்க மூணு பேரும் சிக்கலாக்கி வச்சிருக்காங்களே... இன்ஃபாக்ட் இதுக்கு முடிவு என்ன, எங்க போய் முடியும் அப்படின்னு சொல்ல முடியாத சூழ்நிலைகளை உருவாக்கியிருக்காங்களே..."

அறைக்குள் இருந்து குளிர்சாதனப்பெட்டியின் சத்தத்தைத் தவிர அங்கு ஒரு அணுவும் அசையாதது போன்று மீண்டும் அசாத்திய மௌனமே அந்த அறை முழுவதும் நிலவியது...

பளபளக்கும் விழிகளுடன் தன் உடலின் வலிமை அனைத்தையும் தன் வேகத்திற்கும் பலத்திற்கும் ஈடாகக் கொடுத்து, வேங்கையென ஆக்ரோஷத்துடன் சீறிப்பாயும் மகனைப் பெற்றெடுத்த தந்தையும், ஒற்றுமை என்று சொல்லிற்குப் பொருளே நாங்கள் தான் என்பது போல் சொல்லி வைத்தார் போன்று ஒரே நேரத்தில் சீறும் பாய்ச்சலில், தன் எதிராளியை அடித்து வீழ்த்தும் கானகத்தின் வேந்தர்களைப் பிள்ளைகளாகப் பெற்றெடுத்திருக்கும் தந்தையும், இங்கு ஒரே அறையில், எதிரெதிராக, வார்த்தைகளற்று மௌனியானார்கள், தங்களின் பிள்ளைகள் தேர்ந்தெடுத்த அறம் அல்லாத வழியினால் ஏற்பட்ட விளைவுகளால்...

சில நொடிகளில் அங்கு மூழ்கியிருந்த அமைதியைத் தடை செய்யும் வகையில் அறைக்கதவை தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்த கதிர் ஹர்ஷாவிடம் தட்டை நீட்ட, பானத்தைப் பருகியவன் சிறிது நேரத்தில் விடைபெற்று எழவும், தானும் அவனுடன் எழுந்த அர்ஜுன் கார் பார்க்கிங் வரை அவனுடன் இணைந்து நடக்க, ஹர்ஷா தன் காரில் ஏறும் அந்த நொடி, சர்ரென்று புயல் வேகத்தில் புழுதி பறக்க, சூறாவளியென வந்த சிகப்பு நிற ஃபெராரி, ஹர்ஷாவின் காரை இடித்து விடுவது போல் வெகு அருகில் நின்றது...

தன் ஈட்டி போன்ற கூரிய விழிகளை ஹர்ஷாவின் மீதே ஊடுருவியவாறே காரில் இருந்து இறங்கிய அபிமன்யுவின் விழிகளோடு தன் கம்பீரப் பார்வையை ஹர்ஷா கலக்கவிட, இருவரின் விழிகளும் சில நொடிகள் ஒன்றோடு ஒன்றாக மோதுவது போல் கலந்து நிற்க, இதழ்களின் இடது புற கடையோரத்தில் [Malicious smile] மெல்லிய நகைப்பை படரவிட்ட அபிமன்யு, வார்த்தைகள் ஒன்றையும் உதிர்க்காமல் அலுவலகத்தை நோக்கி நடக்க, நேற்று என் அறைக்கு ரௌத்திர முகத்துடன் வந்து ருத்ரதாண்டவம் ஆடியவன் இவனா என்பது போல் அவனின் அமைதியில், நிதானத்தில், உணர்வுகளை வெளிக்கொணராத அதீத திறமையில் மிதமிஞ்சிய வியப்பில் ஆழ்ந்தான் ஹர்ஷா...

நடந்து கொண்டிருப்பவனின் முதுகை வெறித்தவாறே விநாடிகள் நேரம் பார்த்திருந்தவனின் உள்ளத்திற்குள் அபிமன்யுவின் புன்னகை, ஆயிரம் ஆயிரம் அர்த்தங்களை (அனர்த்தங்களை) விளைவித்துக் கொண்டிருந்தது...

அர்ஜுன் தன்னையே இமைகள் சிமிட்டாமல் பார்த்திருப்பதை உணர்ந்து நிமிட நேரத்திற்கும் கீழ் தன்னை இழுத்துப் பிடித்தவன், அவனிடம் தலை அசைத்து விடைபெற, ஹர்ஷாவின் எண்ணங்களை, அபிமன்யுவைக் கண்டதும் அவனின் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை, அவன் பார்வையின் வீச்சின் அர்த்தத்தை உள்வாங்கிக் கொண்ட அர்ஜுன், அவன் கரத்தை மீண்டும் குலுக்கியவாறே,

"Let’s hope for the best Harsha..." எனவும்,

"Sure Arjun..." என்றவன் காரை கிளப்பினான்...

ஏ.கே. குழுமத்தின் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தும், தன் ஆத்மாவையே ஆராயும் வகையில் ஊசிமுனைப் பார்வையைச் செலுத்திய அபிமன்யுவின் இதழ்களில் நெளிந்த சிரிப்பு ஹர்ஷாவிற்கு, அவன் காரின் பின்னால் எழுதியிருந்த 'Touch me... I dare you...' என்ற வார்த்தைகள் படீரென்று புத்தியில் அடித்து உரைக்க, 'என்னைத் தொட்டுப் பார், தெரியும்' என்று எச்சரிப்பதைப் போன்று தோன்றியதில், நேற்று தன் அலுவலகத்திற்கு வந்த அவன் 'என் தங்கை ஆதித்யாவோடு இருக்கின்ற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையை அவன் அனுபவிக்கப் போகிறான்' என்று கூறியது இப்பொழுது நினைவுகளில் படர்ந்ததில், ஹர்ஷாவையும் அறியாது ஒரு வித உணர்வு உடலெங்கும் பாய்ந்தது....

'TOUCH ME... I DARE YOU...'

View attachment 410



யுத்தம் தொடரும்
Amazing story 😍 sis
 

kparthee76

New member
Semma.. Mam... 👌
View attachment 413

View attachment 411

ஆதித்யா வீட்டை விட்டு வெளியேறியதுமே ஓடி வந்து அன்னையைக் கட்டி அணைத்த மகளை அதிர்ச்சியுடன் திவ்யா பார்த்திருக்க, ஆக்ரோஷத்தை அடக்கத் தெரியாது இன்னமும் தன் கையைப் பற்றி அடக்கி நிறுத்தி வைத்திருக்கும் தன் தந்தையைக் கண்ட அபிமன்யு, வெடுக்கென்று அவன் கரத்தை உதறிவிட்டு தன் அறைக்குச் செல்ல, அஷ்வினியின் கதறலைக் காண இயலாது பாட்டி ஸ்ரீயும், ரோஹினியும் அவளைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டார்கள்.

தன்னைக் காணப் பிடிக்காதது போல் திரும்பி தந்தையையே பார்த்திருந்த அன்னையின் முகத்தை, தன்னை நோக்கி நிமிர்த்திய அஷ்வினி "மாம்..." என்று கதற, தாடையைப் பற்றியிருந்த மகளின் கரத்தை மெதுவாக நீக்கியவள் விழிகளில் நீருடன்,

"நான் நினைச்சுக் கூடப் பார்க்கலை அஷு, நீ இப்படிப் பண்ணுவேன்னு, நைட் முழுசும் என் உயிரு என் கையில இல்லைடி... ஆனா நீ... எப்படிடி அவன் கூட ராத்திரி முழுக்க..." என்று முடிக்க இயலாதவகையில் திவ்யாவின் தொண்டை பேரதிர்ச்சியால், அழுகையால், வேதனையால் அடைத்தது.

"திவி, நீ கொஞ்சம் பொறுமையா இரு... என்ன நடந்ததுன்னு முழுசா தெரியாம வார்த்தைகளை விட்டுறாத..." என்ற அர்ஜுன் திரும்பி ரோஹினியைக் கண்டு திவ்யாவை நோக்கி 'அவளைப் பார்த்துக்கொள்ளுமாறு' தலை அசைத்துச் சைகை செய்தவன், "என் கூட வா அஷு..." என்றுவிட்டுப் படியேறினான்....

தாத்தா பாட்டி இருவரையும் ஒரு முறை நீர் வழியும் கண்களோடு பார்த்தவள் மெல்ல தன் தந்தையைப் பின் தொடர, தங்களின் அறைக்குள் மகள் நுழைந்ததும் கதவைத் தாளிட்ட அர்ஜுன் நீள்சாய்விருக்கையில் அமர்ந்தவன், தனது அருகில் வந்து உட்காரும்படி மகளை நோக்கி சைகையும் செய்தான்...


ஆனால் அஷ்வினியோ நின்ற இடத்தைவிட்டு நகரவில்லை...

எழுந்தவன் அவளின் கரம் பற்றி இருக்கையில் அமர வைத்து தானும் அருகில் அமர்ந்தவன், அவளின் இதயத்தையே ஆராய்ந்து கண்டறியும் வகையில் ஆழ்ந்துப் பார்க்க, தந்தையின் பார்வையில் குலைநடுங்கிப் போனவளாக உள்ளத்திற்குள் விவரிக்க இயலாத அச்சத்துடன் அவளின் அழகிய உடல் செயலற்றது போல் குளிரில் உறைய, தன் தந்தையின் பார்வையைச் சந்திக்கத் துணிவின்றித் தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தாள்...

சில நொடிகள் ஆழ்ந்த நிசப்தத்திற்குப் பிறகு கணீரென்று தன் கம்பீரக் குரலில், "அஷு, Look at me..." எனவும், தந்தையின் குரலில் விலுக்கென்று நிமிர்ந்துப் பார்த்தவளைக் கண்டதும், அவளின் முகத்தில் தெரிந்த திகைப்பையும், திகைப்பை அடுத்து நடுங்கும் விரல்களுடன் அவளது கை தனது துப்பட்டாவின் முனையை இறுக்கிப் பிடித்ததையும், தலை குனியாமல் பார்வையை மட்டும் தாழ்த்திப் பார்த்த அர்ஜுனுக்கு, சற்று முன் ஆதித்யா மிகுந்த உரிமையுடன் துப்பட்டாவை எடுத்து அவளின் மார்பை போர்த்தியது நியாபகத்தில் வந்தது...

பிரமை பிடித்தது போல் தன்னைப் பார்த்தது பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கும் மகளைக் கண்டவன், அவளின் வலதுக் கையை எடுத்து தன் விரல்களுக்குள் அடக்கி வைத்துக் கொண்டே,

"நான் அன்னைக்கே கேட்டேன் உனக்கும் ஆதித்யாவிற்கும் இடையில் ஏதாவது இருக்கான்னு? அபிமன்யுவுக்கும் ஆதித்யாவுக்கும் இடையில் நடந்த பிரச்சனைக்குக் காரணம் வெறும் வாய் சண்டையா இல்ல, உன்னை ஆதித்யா எதுவும் செய்ததுனால அபிமன்யுவுக்கும் அவனுக்கும் இடையில் பிரச்சனைகள் வந்ததான்னு? ஏன் அஷு என்கிட்ட அப்படி எதுவுமே இல்லைன்னு பொய் சொன்ன?" என்றான் நிதானமாக...

ஆனால் அவனின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் தன் மகள் தன்னை நம்பவில்லையே என்ற ஏமாற்றமும், இரவு முழுவதிலும் வெளியில் சொல்ல இயலாத வகையில் அவளைத் தேடியதில் களைப்பும், ஒரு இருபத்தி ஐந்து வயது இளைஞன் முன் தான் செயலற்று நிற்கும் சூழ்நிலையைத் தன் செல்ல மகளே உருவாக்கிவிட்டாளே என்ற அவமானமும் இருந்தது....

"ட... டாட்..." என்று குரல் நடுங்க தடுமாறுபவளைப் பார்த்தவன், அவளின் இதயம் என்ன விதமான சுழலில் சிக்கியிருக்கின்றது, எப்பேற்பட்ட பெருங்குழப்பத்தில் அகப்பட்டுத் திண்டாடிக் கொண்டு அவஸ்தைப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள், தங்களின் முன் நிற்க கூடக் கூனி அவமானத்தில் குன்றிப் போயிருக்கின்றாள் என்று தெரிந்தும், மீண்டும் மீண்டும் தன்னை ஆராய்ந்தவனின் கண்களைக் கண்டு அஷ்வினியின் உள்ளத்தில் கிலியும், புத்தியில் குற்ற உணர்வும் எகிறத் துவங்கியது...

"இவ்வளவு உரிமையுடன் உன்கிட்ட ஆதித்யா நடந்துக்குறதப் பார்த்தா...." என்று நிறுத்தியவன் சில விநாடிகளில் ஆழப் பெருமூச்சுவிட்டவன், எழுந்து தன் அறையின் கதவைத் திறந்து வெளியே போகுமாறு சைகை செய்யக் கதறித் துடித்துவிட்டாள் அர்ஜுனின் புதல்வி...

"டாட்.. ப்ளீஸ் டாட்... என்ன நடந்ததுன்னு கொஞ்சம் கேளுங்க டாட்... ப்ளீஸ் டோண்ட் இக்னோர் மி டாட்... எனக்குத் தாங்க முடியலை..."

மகளின் அழுகுரல் அர்ஜுனின் இதயத்தையும் கூரிய கத்திக் கொண்டு இரண்டாகப் பிளந்தது போல் வலிக்கத் தான் செய்தது...

"அஷு... எனக்கு உன் மேல கோபம் இல்லை.. நிச்சயமா கோபம் இல்லை... ஆனால் வருத்தமா இருக்கு... நான் உங்களுக்கு எந்த அளவுக்கு ஃப்ரீடம் கொடுத்திருக்கேன்னு உங்களுக்குத் தெரியும்... எனக்கு அபிமன்யு வேற, நீயும் ரோஹியும் வேற இல்லை.. நான் நினைச்சிருந்தா எப்பவோ உனக்கும் ஆதிக்கும் உள்ள தொடர்பை கண்டு பிடிச்சிருப்பேன்... ஆனா உன் மேல வச்ச நம்பிக்கையால மட்டும் தான் நான் உன்னை சந்தேகப்படலை... ஆனால் அதே நம்பிக்கையை என் மேல என் பிள்ளைங்க வைக்கலையேன்னு நினைக்கும் போது தான் வருத்தமா இருக்கு... அட் லீஸ்ட் என்கிட்ட மட்டுமாவது சொல்லியிருக்கலாமில்லையா? யு நோ மி வெரி வெல்... நான் எத்தனை தடவை உன்கிட்ட கேட்டேன்... எதுவா இருந்தாலும் என்னிடம் ஷேர் பண்ண உனக்கு உரிமை இருக்குன்னு? இருந்தும் ஏன் என்கிட்ட மறைச்ச அஷு? நீ மறைச்சதினால இப்ப நான் ஒரு சின்னப் பையனுக்கு முன்னாடி என் கையைக் கட்டிட்டு நிற்க வேண்டியாதா ஆகிடுச்சு பார்த்தியா?"

"டாட்... ஐ ஆம் ஸோ ஸாரி டாட்... ஒவ்வொரு முறையும் நீங்க கேட்கும் போது சொல்லிடணும் சொல்லிடணும்னு தோணும்... உங்க மேல நம்பிக்கை இல்லாம இல்லை டாட்... உங்க மேல ரொம்ப நம்பிக்கை வைச்சதுனால தான், எனக்குப் பிடிச்ச வாழ்க்கையை நீங்க மறுக்க மாட்டீங்கங்கிற நம்பிக்கையால தான், நான் ஆதியோட லவ்வையே அக்ஸெப்ட் பண்ணினேன்... ஆனால் அண்ணாவுக்கு அவங்களைக் கண்டாலே பிடிக்காது... அதே போல் ஒரு வேளை உங்களுக்கும் பிடிக்காமப் போயிட்டா, இல்லை அண்ணா உங்களை சம்மதிக்கவிடலைன்னா என்னாகுமோன்னு பயந்ததுனாலே தான், உங்ககிட்டேயும் மறைச்சிட்டேன் டாட்... கண்டிப்பா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரியாகிடும்னு என் உள் மனசு சொல்லிட்டே இருந்துச்சு... மாம்கிட்ட நான் ஃப்ரீயா [free] பேசறதைவிட உங்கக்கிட்ட தான் என் விவரம் தெரிஞ்ச நாளில் இருந்தே எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணிருக்கேன்.. இதுக்குன்னு ஒரு நாள் வரும், அப்ப உங்ககிட்ட மட்டும் என் மனசவிட்டு பேசணும்னு இருந்தேன் டாட்... ஆனால் அதுக்குள்ள இப்படி நடக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை டாட்..."

அவளை மீண்டும் ஒரு முறைக் கூர்ந்து பார்த்துவிட்டு, கதவை திறந்த தந்தையைக் கண்டவள் அவனின் கரத்தை இரு கரங்களாலும் இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டே,

"டாட்.. எனக்கு ஆதியை ரொம்பப் பிடிக்கும் டாட்... அவர் செஞ்சது ரொம்ப ரொம்ப தப்பு... அவருடைய பிரச்சனைக்கு என்னைய ஹாஸ்டேஜா யூஸ் பண்ணிக்கிட்டது தப்பு டாட்... அவர் செஞ்சது என்னைப் பொறுத்தவரை மன்னிக்க முடியாதது தான்... உங்களையும் மாம்மையும் அவரு கஷ்டப்படுத்துறதுக்கு அவருக்கு எந்த ரைட்ஸும் இல்ல, ஆனால் அதுக்கு ஒரு வகையில நானும் தானே காரணம்... நான் அவர் கூப்பிட்டவுடனேயே போகாம இருந்திருந்தால் இது நடந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லையே... அதுக்காக என்ன தண்டனை வேணாலும் எனக்குக் கொடுங்க டாட்... ஆனால் அதே சமயம் ஆதி இல்லாம என்னால இருக்க முடியாது டாட்... ப்ளீஸ் டாட்... ஆனால் அதுக்காக நான் வேணும்னே அவர்கூட நேத்து நைட் தங்கலை... நேத்து சும்மா என்கிட்ட பேசணும்னு ஃபோன் செஞ்சாரு.. அதனால் போனேன்.. ஆனால் அவர் இது மாதிரி செய்வாருன்னு கொஞ்சம் கூட நான் நினைக்கவே இல்லை டாட்... அகெய்ன், எனக்கு என்ன தண்டனை வேணும்னாலும் கொடுங்க, நான் தயாரா இருக்கேன், ஆனால் பேசாம மட்டும் இருக்காதீங்க, என்னால தாங்க முடியலை..." என்று தழுதழுத்தவளைக் கண்டு, ஒரு சில விநாடிகள் அமைதி காத்தவன், தன்னிலையை இழுத்துப் பிடித்து, போ என்பது போல் மீண்டும் சைகை செய்தான்...

தந்தையின் மௌனத்தில் ஊறியிருப்பது கோபமா, வெறுப்பா அல்லது வேதனையா என்று எந்த உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்தாது தன்னை வெளியேறச் சொல்லும் விதத்தில் துடிதுடித்து போனாள் அந்தச் சின்னப் பெண்....

விடாமல் அவன் கரத்தை அழுந்த பற்றியிருக்க, மகளின் முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் சிறு முடிக்கற்றையை மென்மையாக ஒதுக்கிவிட்டவாறே, "அஷு... ஐ நீட் ஸம் டைம்..." என்றவன் அவள் வெளியேறியதும், அவளைப் பின் தொடர்ந்து தானும் அறையைவிட்டு வெளியே வந்தவன், கீழே இருந்து தங்களின் அறையையே பார்த்திருக்கும் திவ்யாவை வா என்பது போல் தலை அசைத்துச் சைகை செய்தான்...

சிறு பெண் போல் விடுவிடுவென்று படிகளில் ஏறி வருபவளைக் கண்டு அவளின் உள்ளம் என்ன பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் என்பதனை உணர்ந்தவனாக, அவள் வந்ததும் தோளின் மீது கை போட்டு தன் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றவன் அவளைக் கட்டிலில் அமர வைத்து கதவை சாத்தினான்....

"என்னங்க... அஷு ஏதாவது சொன்னாளா? அந்தப் பையனுக்கும் அவளுக்கும் இடையில லவ் கிவ்னு எதுவும் இருக்கா?"

"என்ன திவி, இன்னும் சின்னப் பொண்ணு மாதிரி கேக்குற?"

"ஐயோ! நான் நினைச்சேங்க, என்னடா அவன் பிடிச்சு இழுக்கிறான், இவ பாட்டுக்கு பேசாம அவன் கூட ஒட்டிக்கிட்டு நிக்கிறாளே, அவன் முத்தம் கொடுக்கிறான், இவளும் மரம் மாதிரி இருக்கிறாளேன்னு நினைச்சேன்... இப்ப என்னங்க பண்றது? எப்படிங்க இது சாத்தியம்?"

"திவி, சாத்தியமா சாத்தியமில்லையான்னு அப்புறம் பார்க்கலாம்... இப்ப நீ அஷுவைத் தொந்தரவு செய்யாத... அவ ரொம்பப் பயந்துப் போயிருக்கா..."

"பயந்துப் போயிருக்கறவளா ஒரு இம்மி அளவுக்குக் கூட நமக்கு விஷயம் தெரியாம இப்படி ஒரு காரியத்தைப் பண்ணிருக்கா? சின்ன வயசிலேருந்தே அஷுவை என் மனசுக்குள்ள பொத்தி வச்சிருக்கேன்னு சொல்றானே, உங்க முன்னாலேயே அவன் கொஞ்சமும் அசராம இதச் சொல்றான்னா, அப்ப அஷுக்கிட்ட இத எப்பவோ சொல்லியிருப்பான்ல... அவ எல்லாத்தையும் நம்மகிட்ட இருந்து மறைச்சிட்டாளே? இதுல நம்ம கண்ணு முன்னாடியே அவன் அவ இடுப்பைப் பிடிச்சிட்டு எப்படி நின்னான், கொஞ்சம் கூட இவ அவனைவிட்டு விலகவே இல்லையேங்க..."

"என்ன திவி பேசுற? அவளைப் பத்தி மத்தவங்க எல்லாரையும் விட உனக்குத் தான் நல்லா தெரியும்.. அதுக்குள்ள ஏன் நீயே ஒரு முடிவுக்கு வர? நம்ம பிள்ளைங்களை நாம புரிஞ்சுகாம பின்ன வேற யாரால புரிஞ்சுக்க முடியும்? நாம் எல்லாரும் இந்த வயசைக் கடந்து தானே வந்திருக்கோம்... ஏன், நம்ம வாழ்க்கையில் நாம தப்பு எதுவுமே பண்ணலையா? இல்ல பண்ணாத மாதிரி நடிக்கறதா? முதல்ல அவகிட்ட பேசு.. அப்புறம் ஒரு அம்மாவா நீயே முடிவு எடு..."

சரி என்றவாறே மெல்ல தலை அசைத்து கணவனை விட்டு எழுந்தவள் ஏதோ நினைவு வந்தவளாக அவனின் முகம் நோக்கித் திரும்பி, தடுமாறும் குரலில்,

"ஏங்க அந்தப் பையன் அவளை எ... எதுவும்?" என்று ஒரு அன்னையாகத் தவிக்க, தத்தளித்து நிற்கும் தன் மனைவியைக் கண்ட அர்ஜூன் அவளின் விழிகளில் வழியும் நீரைத் துடைத்தவாறே,

"ம்ப்ச்... மனச போட்டு ரொம்ப குழப்பிக்காதடி... போ, முதல்ல அவகிட்ட போய் மனசுவிட்டு பேசு... ஆனா திரும்பவும் சொல்றேன், அவளைக் கடிஞ்சுக்காத, பொறுமையா டீல் பண்ணு..." என்றவன் குளியல் அறைக்குள் நுழைய எத்தனித்தான்...

"என்னங்க நீங்க என்ன பண்ணப் போறீங்க? இது எங்கப் போய் முடியப் போகுதோன்னு தெரியலையே? இதுல இந்த அபி வேற அந்தப் பையனை வெட்டவா குத்தவான்னு இருந்தான்னே, அவனை என்ன செய்யப் போறானோ? எனக்கு இதுங்களை நெனைச்சாலே நெஞ்சு பதறுதுங்க.."

"அபிமன்யுகிட்ட நான் பேசிக்கிறேன்... நீ கலங்காம இரு, எனக்கு இப்ப அதான் முக்கியம்... மற்ற விஷயங்களை நான் பார்த்துக்கறேன்..."

அழுது அரற்றிக் கொண்டிருந்தவளை ஒரு வழியாகச் சமாதானப்படுத்தியவன் குளியல் அறைக்குள் நுழைந்தான்...

**************************

அங்குத் தன் அறையில் அடிப்பட்ட வேங்கையைப் போல் உலாவி கொண்டிருந்த அபிமன்யுவின் எண்ணங்கள் முழுவதிலும், ஆதித்யா தன்னைச் செயலற்று ஸ்தம்பித்த நிலையில் கொண்டு வந்துவிட்டிருந்ததிலேயே நிலைத்து இருந்தது...

தன் தங்கையை அவன் அணைத்திருந்த விதத்தை நினைத்து அருவருப்பு படர்ந்தது அவன் முகத்தில்... வெறுப்பு எகிறிக் கொண்டிருந்தது... எதற்கும் ஆடாத மனதை, தளராத உள்ளத்தை, அசையாத இதயத்தை ஒரே நாளில் அசைத்துப் பார்த்துவிட்டானே அவன்...

தன் தலைமுடியை அழுந்தக் கோதி கட்டிலில் அமர்ந்தவன் இரு கரங்களையும் தலைக்குக் கொடுத்து குனிந்து அமர்ந்தவாக்கில்,

"உன்னை எங்கு தாக்குவது? எந்த இடத்தில் அடிப்பது? எங்கு அடித்தால் அதன் வலியை நீ ஆயுள் முழுமைக்கும் உணருவாய்?" என்று சன்னமான குரலில் வாய்விட்டுக் கூறிக் கொண்டிருந்த அபிமன்யுவின் மூளை வெகு விபரீதமான வழிகளில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தது...

ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தவனின், கண்களை இறுக்க மூடி எண்ணங்களின் அலைகளில் சிக்கிக் கொண்டிருந்தவனின் சிந்தனை சடாரென்று நின்று அறுபட்டது ஆதித்யாவின் கண்சிமிட்டலில்...

சீற்றம் தணியாமல், "உன் கண்ணே உனக்குப் பெரும் விரோதி ஆதித்யா... உனக்கு உன் மனதின் உணர்ச்சிகளை அடக்கவும் சக்தியில்லை, புத்தியின் போக்குகளை அலசவும் திறமையில்லை, இதயத்தின் வேட்கையை ஒடுக்கவும் தெரியவில்லை...”

“அனைவரையும் கவர்ந்து ஈர்க்கும் உன் ஹேஸல் கண்கள் உன் மனதை அப்பட்டமாக வெளிக் கொணருகின்றது... என்ன தான் அஷுவை பகடைக் காயாக எனக்கு எதிராக நீ உபயோகப்படுத்தியிருந்தாலும், அவளின் விழிகளில் வழியும் நீரைக் கண்டு நீ துடிதுடித்ததை நான் கண்டு கொண்டேன்... நீயே நினைத்தாலும் உன்னால் அவளுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க முடியாது... ஆனால் நான், நீ அல்ல ஆதித்யா... நான் வேறு... அபிமன்யு கிருஷ்ணா... உன் உணர்ச்சிகளையே எனக்கு ஆயுதமாக நான் உபயோகப்படுத்தி உன்னை வதைக்கின்றேன்" என்று மூடிய விழிகளுக்குள், சிதறிய மனதிற்குள் வெறிக் கொண்டு உறுதி எடுத்தவனின் வதனத்தில் மந்தகாசம் குடி கொண்டது...

Anger is a violent emotion, vindictive, and as dangerous to he who is driven by it as to anyone on whom it is turned. - Dean Koontz



(கோபம் ஒரு வன்முறை உணர்ச்சி, பழிவாங்கும், அது கோபப்படும் மனிதனை மட்டும் அல்ல, கோபத்திற்கு தன்னை உள்ளாக்கியவனையும் அழித்து விடும்.. டீன் கூண்ட்ஸ்)

அன்று ஆதித்யாவையும் அபிஷேக்கையும் பழியெடுக்க அவர்களின் தங்கை ரதியின் மீது கை வைக்காது இரட்டையர்களின் தொழிலை அபிமன்யு தேர்ந்தெடுத்துப் பதம்பார்த்தது, அவனையும் அறியாது தன் இதயத்தில் பொத்தி வைத்திருக்கும் தன்னவளைக் காயப்படுத்த விரும்பாததால் தான்...

ஆனால் இன்று தன் தங்கை அஷ்வினியை ஆதித்யாவின் அருகில் பார்த்ததும், அதுவும் தன் கண்களின் எதிரிலேயே அவனின் இறுக்கிய அணைப்பிற்குள், கரங்களின் வளைவிற்குள், விழிகளின் கட்டுக்குள் வைத்திருந்த ஆதித்யாவைக் கண்டதும், அவனின் எண்ணங்களில், புத்தியில் சம்மட்டியால் அடித்தது போன்று தோன்றிய முகம், பேரெழிலை சுமந்திருக்கும் ரதியின் வதனம் தான்...

என் தங்கையை தழுவியிருந்ததுபோல் உன் தங்கையை நான் தழுவ வேண்டும், எனக்கு அருகில், எனது இரு கரங்களுக்குள் இதனைப் போன்றே கட்டுண்டு அவள் இருக்க வேண்டும், அதுவும் உன் கண்களுக்கெதிரேயே என்பதிலேயே அவனின் மனம் சுற்றி சுற்றி வந்தது...

உள்ளத்திற்குள் தனக்குத் தானே சத்தியம் செய்து கொண்டவன் "தீயவனான என் எதிரியைப் பழியெடுக்க வேண்டும் என்றால் நானும் கெட்டவனாக மாறியே ஆக வேண்டும்... மாறுகிறேன்... இன்று என் தங்கையை நீ தொட்டது போல், நான் உன் தங்கையைத் தொடுவேன் ஆதித்யா..." என்று ஆங்காரமாகச் சபதம் எடுத்துக்கொண்டான்...

அன்றொரு நாள் தன்னவளைத் தீண்டுவதற்கு, அவளை வதைப்பதற்கு அவனின் ஆழ் மனதில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த காதல் இடம் கொடுக்கவில்லை...

ஆனால் இன்று மனமெல்லாம் குடி கொண்டிருந்த வஞ்சினம், காழ்ப்புணர்ச்சி, அவமானம், அவனின் இதயத்தின் ஆழத்தில் படுத்து மௌனமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த காதலை அடியோடு மறக்கச் செய்திருந்ததில், பெண்ணவளின் இதயத்துடிப்பே தான் தான் என்பதை உணராதவனாகிப் போனான்...

(If a person has to gain enlightenment he must overcome all the tendencies of the mind, good or bad. These do not have an existence, however, we keep them alive by our own acts, and by our own acts, we can kill them, all.

Guru - Reason and purpose...

Shethram - Essence of the mind, the body, the world...

In this world, the fight against the actions of our own mind, is called Kurushekthra... The war of a zealous man who fights against his own mind is called Kurushekthra War...)

ஒரு நபர் அறிவொளி பெற வேண்டுமானால், மனதில் உள்ள அனைத்து போக்குகளையும், அவை நல்லவையோ அல்லது தீயவையோ தோற்கடித்து வெற்றி பெற வேண்டும். அவ்வுணர்வுகளுக்கு உயிர் கிடையாது... ஆனால் நம்முடைய செயல்களால், அவ்வுணர்வுகளுக்கு உயிர் கொடுக்கவும் முடியும், அதனை மரணிக்கவும் செய்ய முடியும்...

குரு - காரணம் மற்றும் காரியம். சேத்திரம் என்பது உள்ளம், உடல், உலகம்.

இவ்வுலகத்தில், நமது மனதினால் விளையும் செயல்பாடுகளை எதிர்த்து போரிடுவதே குருஷேத்திரம் என்பது... வைராக்கியம் நிறைந்த மனிதன் தனது மனதை அடக்க போரிடும் போரே குருஷேத்திரப் போர்...

இங்கு காதல் கொண்ட மனதிற்கும், பழி என்ற உணர்ச்சிக்கும் இடையில் நடந்த குருஷேத்திர போரில், உணர்ச்சிகளே வெற்றிவாகை சூடியது...

******************************************

மணி காலை பத்து....

ஒரு வழியாக வீடு வந்த சேர்ந்த ஆதித்யாவை எதிர்பார்த்து முன் அறையில் அமர்ந்திருந்த அபிஷேக் வேகமாக எழுந்து வந்தான் என்றால், கால் மேல் கால் போட்டு, சட்டமாக அமர்ந்திருந்த ஹர்ஷா ஆதித்யாவின் மீது இருந்த பார்வையை விலக்கினான் இல்லை...

தந்தையைக் கண்டு, "ஹாய் டாட்.." என்று மட்டும் சொன்னவன், அபிஷேக்கைப் பார்த்து தன்னுடன் வருமாறு தலை அசைத்துச் சைகை செய்தவன், தன் அறையை நோக்கிப் படிகளில் ஏற, "ஆதி..." என்ற குரலில் சலித்துக் கொண்டவனாக ஏறியவாக்கிலேயே திரும்பாமல் பின்னோக்கியே படிகளில் இறங்கி வந்தான்...

இத்தனை நடந்தும் இவன் அடங்குவதாகத் தெரியவில்லையே என்று நொந்து கொண்ட ஹர்ஷா, எழுந்தவன், "இன் மை ரூம்..." என்றவாறே தன் அறையை நோக்கி நடக்க, இருவரையும் தொடர்ந்து வந்த அபிஷேக்கின் அரவத்தில் தன் அறையின் வாயிலில் நின்ற ஹர்ஷா, "நீ இல்லை அபி, ஆதி நீ மட்டும் வா..." என்றவன் உள்ளே நுழைய, தம்பியின் காதிற்கருகில் குனிந்த ஆதித்யா, "வாவ். செம்ம கோபத்தில இருக்காரு போல இருக்கு.." என்றான் புருவங்களை உயர்த்தி இதழ்களைப் பிரித்து சிரித்தவாறே...

"ம்ம்ம், இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில இருக்குடா உனக்கு... நீ செஞ்சு வச்சிருக்கக் காரியத்துக்கு அவர் உன்னை ஒரு வேளை கொல்லாம விட்டார்னா அப்புறமா ரெண்டு பேரும் சந்திப்போம்... போ " என்ற அபிஷேக்கைக் கண்டு தனது இடது கண்ணைக் குறும்பாய் சிமிட்டியவன், "பேசாம எனக்குப் பதிலா நீ போறியா அபி? வேணும்னா ஸன்கிளாசைப் போட்டுக்க.." என்றான், அப்பொழுதும் உள்ளத்தில் அச்சம் என்பது அறவே இல்லாது..

தமையனின் கிண்டலில், குறும்புத்தனத்தில் தானும் சிரித்தவன் அவனின் முதுகில் தன் இரு கரங்களையும் பதித்துத் தந்தையின் அறைக்குள் தள்ளியவனை மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்து, "சே, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வாய்ஸ் மட்டும் ஒரே மாதிரி இருந்துச்சுன்னா, கண்ணை மறைச்சிட்டா போதும், யாராலேயும் நம்மைப் பிரிச்சு பார்க்கவே முடியாதுடா.." என்று கலகலவெனச் சிரித்தவாறே தந்தையின் அறைக்குள் நுழைந்தான்...

ஓர் இரவு முழுவதிலும் இருந்த சுவடே தெரியாது மாயமாய் மறைந்திருந்தவன், பல உள்ளங்களில் ஆங்காரம், சீற்றம், அச்சம், குழப்பம், கலக்கம் என்று பலவித எண்ணங்களை உருவாக்கி திணறடித்திருந்தவன், ஒரு இளம் பெண்ணை அவளுக்கே தெரியாது அழைத்துச் சென்று இரவு முழுவதிலும் அவளின் விருப்பத்திற்கு மாறாக அடைத்து வைத்திருந்தவன், எத்தனை எளிதாகச் சகலத்தையும் எடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றான் என்ற ஆவேசத்தில் இருந்த ஹர்ஷா, மகனின் சில்மிஷங்களையும் சேட்டைகளையும் பார்த்து வெகுண்டெழுந்து, "Enough is enough Aathi.." என்றவாறே தன் இடது கரத்தால் ஓங்கி மேஜையில் அடித்தான், தனது கோபம் அனைத்தையும் தன் கரத்திற்குக் கொணர்ந்து...

அவன் அடித்த வேகத்தில் மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்கள் பல பக்கங்களில் சிதறி கீழே விழுந்தாலும், தந்தையின் கம்பீர சத்தத்தில் அந்த அறையே எதிரொலித்தாலும், திகைப்போ, கலக்கமோ, திகிலோ துளி அளவும் இல்லாது, நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து, தன் இடது முழங்கையைக் கைப்பிடியில் பதித்துத் தந்தையையே ஆழ்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஹர்ஷாவின் புதல்வன்...

தனது சிகையைக் கோதி தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட ஹர்ஷா தனது நாற்காலியில் அமர்ந்தவன், மைந்தனின் விஷமமும், வெற்றிக்களிப்பும் தவழும் விழிகளுக்குள் தன் சிம்மத்தின் கூரிய விழியை ஊடுருவச் செய்து, "ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கப் போல?" என்றான் வார்த்தைகளின் முடிவில், நக்கல் வழியும் நகையை உதடுகளில் படரவிட்டு..

"டாட் நான் எப்பவுமே சந்தோஷமா தான் இருக்கேன்... ஆனால் இப்ப, நான் எந்த விஷயத்தில சந்தோஷமா இருக்கேன்னு நீங்க தெரிஞ்சுக்கணுமா? யெஸ், நீங்க நினைக்கிற அதே விஷயத்தில தான்..." என்றவன் மேலும் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்...

மகனின் பதிலில் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த மனம் மேலும் வெடிக்கத் துவங்க, தன்னை இறுக்கிக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட ஹர்ஷா,

"ஆதி, நீ செஞ்சுருக்கிற காரியத்தோட விளைவு பத்தி கொஞ்சமாவது உணர்கிறாயா? நா.." என்று கூட முடிக்கவில்லை, "ஸாரி டாட்... எனக்கு இதைத் தவிர வேற வழி தெரியலை..." என்றான் அது வரை உதடுகளில் தவழவிட்டிருந்த புன்னகையையும், விழிகளில் பொதிந்து வைத்திருந்த குறும்பையும் சுத்தமாகத் துடைத்தெடுத்து...

"ஆதி, லெட் மி ஃபினிஷ்.... நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன்... பிஸ்னஸ் போட்டியை நீங்க பிஸ்னஸ் பேட்டிலா [battle] மாத்திடாதீங்கன்னு... இதனால் ஏற்படற நஷ்டங்கள் ஒருத்தருக்கு மட்டும் இல்ல... ரெண்டு பக்கங்களிலேயும் இழப்புகள் இருக்கும்னு... ஆனால் உன் கண்ணைப் பழியுணர்ச்சி மறைச்சிடுச்சு ஆதி... அதனால் என்னென்ன பின்விளைவுகள் வரும்னு நீ கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பார்த்தியா?"

சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்த ஆதித்யா தொண்டையை செருமியவன், தந்தையின் முகத்தை ஆழ்ந்து நோக்கிப் பேசத் துவங்கினான் பொறுமையாகவும், தெள்ளத் தெளிவாகவும்..

"என்ன டாட் யோசிக்கச் சொல்றீங்க? யெஸ், ஐ அக்ரீ... நானும் அபியும் அவனுடைய கம்பெனிக்கு நஷ்டத்தைக் கொண்டு வந்தோம்... ஏன், எதுக்கு, யார் ஃபர்ஸ்ட் இந்த யுத்தத்தை ஸ்டார்ட் பண்ணியது? அபிமன்யு டாட்... ஏன், நான் அவனுடைய தங்கையை லவ் பண்ணக் கூடாதா? அப்படி அவனுக்கு எங்க லவ் பிடிக்கலைன்னா நேரடியா என்கிட்ட மோதியிருக்கணும்... ஏன் எங்களுடைய கனவை கலைக்க நினைச்சான்? அதான் நாங்க அவனைத் திருப்பி அடிச்சோம்.. ஆனால் அது எல்லாம் வெறும் பண நஷ்டம் தான் டாட்... ஆனால் இப்ப அவன் செஞ்சது.. டேட்டா ப்ரீச்ன்னா என்ன சாதாராண விஷயமா? உங்களுக்கு அதப்பத்தி நான் எடுத்து சொல்லணும்னு அவசியம் இல்லையே டாட்... யாஹூ [yahoo], எப்பேற்பட்ட கன்ஸெர்ன்.. 2016 டிசம்பர்ல, 3 பில்லியன் டாலர்ஸ் இழந்தாங்க டேட்டா ப்ரீச்னால.. உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய டேட்டா பிரீச்சா இன்னும் முதல் இடத்துல இருக்கு டாட் இது.. நேம்ஸ், ஈமெயில் ஐடிஸ், டேட் ஆ பெர்த், ஃபோன் நம்பர்ஸ்னு கிட்டத்தட்ட 500 மில்லியன் யூஸர்ஸோட தகவல்கள் திருட்டுப் போச்சு.. ஈபே [ebay].. 145 மில்லியன் யூஸர்ஸோட டேட்டா வெளியில போச்சு, இத்தனைக்கும் அந்தக் கம்பெனியில் வேலைப் பார்க்குற மூணு பேரோட க்ரெடெண்ஷயல்ஸ் [userid/password] மட்டும் கண்டு பிடிச்சு, அத வைச்சு உள்ள போயிருக்காங்க... 229 நாள் அந்தக் கம்பெனியோட டேட்டாவை ஈஸியா ஆக்ஸெஸ் பண்ணிருக்காங்க.. அடுத்து யூபர் [uber]... ரெண்டே பேரு, கிட்டத்தட்ட ஆறு லட்சம் கார் ட்ரைவர்ஸோடு டீடெய்ல்ஸ், பேசன்ஜர்ஸோடு பெர்ஸ்னல் டீட்டெயில்ஸ், க்ரெடிட்கார்ட் நம்பர்ஸ் எல்லாத்தையும் எடுத்தாங்க... இப்படி நிறையக் கம்பெனிஸ் டாட்... நீங்க சொல்ற மாதிரி நான் ஒரு நாள் பொறுமையா காத்திட்டு இருந்திருந்தாலும், இந்நேரம் நம்ம தகவல்கள் எல்லாத்தையும் அபிமன்யு பார்த்திருப்பான்... வெறும் பார்க்கிறதோட மட்டுமா நிறுத்தியிருப்பான்? நம்ம கம்பெனிஸோட தகவல்கள் மட்டும் அவன் கையில் இருக்கிறது வெளியில் கசிஞ்சிருந்தா நினைச்சுப் பாருங்க நம்ம நிலைமையை..."

ஆதித்யாவின் வாயில் இருந்து உதிர்க்கும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மையிலும் உண்மை... இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் தள்ளப்பட்ட மிகப்பெரிய நிறுவனங்கள் பல இன்னல்களை, இக்கட்டுக்களை, ஆகாயத்தின் அளவிற்கு உயர்ந்த பிரச்சனைகளில் சிக்கித் தவித்திருக்கின்றன... ஆக இவன் கூறுவது அனைத்தும் சத்தியமான வார்த்தைகளே...

ஆனால் அதற்காக ஒரு பெண்ணைப் பணயம் வைப்பது என்பது எந்த வகையில் தர்மமாகும்?

"ஆதி நீ சொல்றது எல்லாமே கரெக்ட், ஆனால் அதுக்காக நீ செஞ்ச காரியத்தைச் சரின்னு என்னால ஒத்துக்கொள்ளவே முடியாது.. இந்த உலகத்துல எல்லாரும் தங்களுடைய எதிரிகளைப் பழிவாங்குறதுக்காக அவங்க வீட்டுப் பொண்ணுங்களைத் தூக்கிட்டு போறதுன்னா, அப்புறம் உலகத்தில் எத்தனை வீட்டு பொண்ணுங்க காணாம போயிருப்பாங்க.. அப்படிப் பார்த்தால் எனக்கே எத்தனை எத்தனையோ எதிரிங்க முளைச்சாங்களே, அதுக்காக அவங்க உங்க அம்மாவை கடத்தினா நான் அவங்களை விட்டுட முடியுமா? அவளைத் தூக்குறது என்ன, தொட முயற்சி செஞ்சாலே நான் அவங்களைக் கொன்னு புதைச்சிருக்க மாட்டேனா? " என்று பெருமூச்சொறிந்தவாறே மேலே தொடர்ந்தவன் விஷயத்திற்கு வந்தான்...

"சரி... உன் விஷயத்துக்கு வா... இப்ப அடிபட்ட புலி அபிமன்யு.., நீ அவன் தங்கையைக் கடத்தின மாதிரி ஒரு வேளை அபிமன்யு ரதியை கடத்த நினைச்சான்னா?"

தந்தையின் கேள்வியில் ஏனோ ஆதித்யாவிற்கும் திக்கென்று இருக்கத்தான் செய்தது... ஏனெனில் இந்நாள் வரை ரதியையும் அபிமன்யுவையும் ஒன்றாக இணைத்து ஹர்ஷா பேசியது இல்லை.. இதுவே முதல் முறை... இருந்தும் தன் மீதும் தனது தைரியத்தின் மீதும் அசாத்திய நம்பிக்கை வைத்தவனாக,

"டாட்.. எனக்கும் அஷுவுக்கும் இருக்கிற உறவு வேற டாட்... நான் அவளை லவ் பண்றதுனால நான் கூப்பிட்டதும் என் கூட வந்தா... ஆன ரதி அப்படியில்லையே... அவளுக்கும் அபிமன்யுவிற்கும் என்ன சம்பந்தம்? அவன் கூப்பிட்டவுடனேயே அவ போயிடப் போறாளா என்ன?" என்றான் மிகவும் உறுதியுடன்...

"அவ போக மாட்டா, ஒரு வேளை அபிம.." என்று ஹர்ஷா முடிக்கவில்லை, விருட்டென்று நாற்காலியில் இருந்த எழுந்த ஆதித்யா, "டாட், அவ எங்க தங்கை, அவளைப் பாதுகாப்பது எங்களோட கடமை.. அபிமன்யுகிட்ட இருந்து மட்டும் இல்லை, இந்த உலகத்துல எங்களை மீறி யாராலேயும் அவ மேல கை வைக்க முடியாது..." என்றான் ஆங்காரமும், ஆவேசமும் வார்த்தைகளில் தெறிக்க, பற்களைக் கடித்துக் கொண்டே...

அவனை அமருமாறு கை அசைத்த ஹர்ஷா, அவன் அமர்ந்ததும்,

"ஆதி, உனக்கு இருக்கிற இதே கோபம் தான் அபிமன்யுவுக்கும் இருந்திருக்கும்.. அவன் செஞ்சது பெரிய மன்னிக்க முடியாத தப்பு தான்.. ஆனால் அதுக்கான தண்டனை இது அல்ல.. நம்ம ஆஃபிஸுக்கு டாக்குமெண்ட்ஸை எடுத்துட்டு வந்த அபிமன்யு சொன்னது இது தான்... என் தங்கை ஆதித்யாவோட இருக்கிற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையோட அவன் அனுபவிக்கப் போறான்னு"

"டாட்.. அவனால என் சுண்டு விரலை கூட அசைக்க முடியாது டாட்... என்னை மட்டும் இல்ல, நம்ம குடும்பத்தில இருக்கிற யார் மேலேயும் அவனால கை வைக்க முடியாது..."



மகனின் கூற்றில் அவனையே சில நிமிடங்கள் ஆழ்ந்துப் பார்த்திருந்த ஹர்ஷா, "ஒகே, ஹவ் இஸ் அஷ்வினி நௌ?" எனவும், கனிகா அவர்கள் இருந்த அறைக்குள் நுழையவும் நேரம் சரியாக இருந்தது..

கணவன் மேஜையை ஓங்கி அடித்த சத்தம் கேட்டதுமே பதறி ஓடி வந்திருந்தவள், ஹர்ஷாவின் அலுவலக அறையின் கதவு சாத்தியிருப்பதைக் கண்டு அதன் அருகிலேயே படபடப்புக்கும் உள்ளத்துடன் கைகளைப் பிசைந்தவாறே நிற்க, நேரம் ஆக ஆக, உள்ளேயிருந்த ஆதித்யாவின் குரல் அதிகமானதை ஒட்டி, அவன் ஆங்கிலத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் அத்தனையும் அவ்வளவாகப் புரியாததால், என்னவோ ஏதோ என்று அரண்டுப் போயிருந்தவள் வேறு வழியின்றி உள்ளே நுழையவும், தகப்பனும் மைந்தனும் சட்டென்று தங்களின் பேச்சை நிறுத்தினார்கள்..

உள்ளே நுழைந்த அன்னையைத் திரும்பிப் பார்த்தவன் இருந்தும் நிறுத்தாமல்,

"அஷுவை என் கூடக் கூட்டிட்டுப் போறதால அவளுக்கு ஒண்ணும் பிரச்சனையில்லை டாட்.. ஏன்னா அவளை மேரேஜ் பண்ணிக்கப் போறது நான் தான்... அதனால அவளை நான் பத்திரமா பார்த்துக்குவேன்னு அவளுக்குத் தெரியும்... இப்ப என் மேல அவளுக்குக் கோபமும் வருத்தமும் இருக்கும்.. பட் ஷி வில் பி ஆல்ரைட் ஸூன் டாட்..."

"நீ அங்க தான் தப்பு பண்ற ஆதி... அஷ்வினி நீ லவ் பண்ற பொண்ணு... நீ அபிமன்யுவை பழிவாங்குறதுக்கு வேற எந்த வழிய வேணா சூஸ் பண்ணிருக்கலாம்... ஆனால் உன்னுடைய காதலை பணயம் வச்சது தப்பு... அதுவும் உன்னோட லைஃப் லாங் கூட வரப்போற பொண்ணை நீ பகடைக் காய் மாதிரி யூஸ் பண்ணினது ரொம்பத் தப்பு ஆதி.. இது உன் வாழ்க்கையையே மாத்திடும்..."

இவர்களின் விவாதங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கனிகா, கணவனின் முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் குழப்ப ரேகையும், அவனின் இறுக்கமான முகமும், ஆதித்யாவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் கண்டிப்பான தொனியும் செய்யக் கூடாத எதனையோ மீண்டும் தங்களின் மகன் செய்துவிட்டான் என்பது போல் குழம்பியவளின் முகத்தைப் பார்த்த ஹர்ஷா, அவளைத் தன் அருகில் நாற்காலியில் அமருமாறு சைகை செய்தான்...

ஆதித்யாவிற்குத் தந்தையிடம் மரியாதை உண்டு என்றால், அன்னையிடம் அளவு கடந்த பாசம் உண்டு... தான் செய்தது சரியல்ல என்று அவனுக்கே தெரியும், ஆனால் இந்த விஷயம் வீட்டில் இருக்கும் பெண்களுக்குத் தெரிவதில் அவனுக்கு விருப்பம் இல்லை.. ஆனால் இப்பொழுது அதனைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் நேரம் தங்களின் அன்னையையும் கூட அழைக்கும் தந்தையை வித்தியாசமாக உணர்ந்தவன் சலனமடைய, தொடர்ந்தான் ஹர்ஷா...

"ஆதி, நான் சொல்றதை நல்லா கேட்டுக்க.. உங்களோட போட்டியில பொண்ணுங்களை இழுக்கக் கூடாது.. எவ்வளவு தான் அவங்களுக்கு நம் மேல காதல் இருந்தாலும், இது மாதிரி சூழ்நிலையை நீ உருவாக்கினா அது அவங்க மனசுல இருக்கிற காதலையே கூட அழிச்சிட வாய்ப்பு இருக்கு.. அவங்களைக் கஷ்டப்படுத்திறதால நம்ம வாழ்க்கை எப்படித் திசை மாறும்ங்கிறத நான் கத்துக்கிட்டேன்... ஐ லேர்ண்ட் தட் இன் எ ஹார்ட் வே [I learned that in a hard way]..."

கூறும் பொழுதே தன் மனைவியின் தோளில் கை வைத்த அழுத்திய ஹர்ஷா,

"ஆதி உனக்குத் தெரியும் எங்களுடையது லவ் மேரேஜ்... உங்க அம்மாவை நான் பார்த்த முதல் நாளே லவ் பண்ணத் தொடங்கிட்டேன்... உங்க அம்மாவுக்கு என்னைப் பிடிச்சிருக்கா, பிடிக்கலையான்னு தெரியாமலே அவளை என்னை லவ் பண்ண வச்சேன்... எல்லாத்தையும் நான் ஃபோர்ஸ் பண்ணி தான் எடுத்துக்கிட்டேன்.. ஆனால் அதுக்கான பலனை நான் பின்னால் அடைஞ்சேன்... என்னோட முன் கோபத்தாலேயும், நான் என்கிற திமிருனாலேயும், இவ நான் என்னா சொன்னாலும் கேட்கணும்ங்கிற கர்வத்தாலேயும் ஒரு பெரிய தப்பை செஞ்சேன்... அத சரி பண்றதுக்கு எனக்கு ரெண்டு வருஷம் பிடிச்சது... நான் ஏற்கனவே பட்ட கஷ்டங்களையும், என்னால் இவ பட்ட கஷ்டங்களையும் நிறையத் தடவை சொல்லிருக்கேன்..." என்றவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி விரிவாக எடுத்துரைக்க உள்ளுக்குள் லேசாக அதிரத் துவங்கினான் ஆதித்யா...

"I hope you don't make the same mistake I did.. [நான் செய்த தவறையே நீயும் செய்துவிடமாட்டாய் என்று நம்புகிறேன்]..." என்று கனிவோடு தணிவான குரலில் முடித்த தந்தையின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் தன் உள்ளத்தை அடியோடு தாக்கியதாக உணர்ந்தான் ஆதித்யா...

ஏனெனில் பலமுறை ஆதித்யா அஷ்வினியை தன் அன்னையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்திருக்கிறான்... இருவருமே கிட்டத்தட்ட ஒத்ததைப் போன்ற குணங்கள்... அனைத்திலும்... பயந்த சுபாவத்தில், தன்னிடம் அடங்கிப் போவதில், தன்னைக் கண்டு அஞ்சுவதில், தன்னை எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை பேசாததில்... இப்பொழுது தந்தை கூறுவதைக் கேட்கும் பொழுது அவளின் காதலைக் கூடத் நான் வலுக்கட்டாயமாகத் தானே பெற்றிருக்கின்றேன்...

அப்படி என்றால் பயந்த சுபாவமாக இருந்தாலும் தந்தை செய்த தவறை அவ்வளவு எளிதாக என் அன்னை மன்னிக்கவும் இல்லை, அவரை இலகுவாக ஏற்றுக் கொள்ளவும் இல்லையே...

முதல் முறை தான் செய்தது தவறோ என்று பிடரியில் அடித்து உரைத்தது ஆதித்யாவிற்கு...

ஆனால் அப்பொழுதும் தன் மீதும், தன் காதலின் மீதும், தன் உயிருக்கு மேலான தன்னவளின் மீதும் அளவு கடந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தவன் சட்டென்று எழுந்து,

"டாட்.. என் அஷு, மாம் மாதிரி... நீங்க என்ன தான் தப்பு பண்ணினாலும் அவங்க உங்களை மறக்கலை... அப்படி ஒரு சூழ்நிலை வந்தப்போ அவங்க தன்னைத் தான் அழிச்சுக்க முயற்சி செஞ்சாங்களே ஒழிய உங்களை விட்டு வேற யாரையும் மேரேஜ் பண்ணிக்கலை... இத நீங்க தான் சொல்லியிருக்கீங்க... ஸீ இப்ப கூட நீங்க அவங்க கையைப் பிடிக்கும் போது அவங்க முகத்தில் உங்க மேல உள்ள அஃபெக்ஷன் தெரியுது... அவங்க கண்ணுல உங்க மேல உள்ள காதல் தெரியுது... என் அஷுவும் அப்படித் தான் டாட்... No matter what, she will never leave me Dad...[என்ன நடந்தாலும் அவள் என்னை விட்டு போக மாட்டாள்]...." என்ற இறுமாப்புடன் கூறியவன் விடுவிடுவென்று வெளியேறினான்...

"என்னங்க ஏதோ பொண்ணு பத்தி பேசுறீங்க? பகடைக்காய் அப்படி இப்படிங்கிறீங்க? எனக்குப் படபடப்பா இருக்கு... ஆதி லவ் பண்றானா? பொண்ணு பேரு அஷ்வினியா?"

"ஆமாம்..."

"யாருங்க அது?"

"உனக்கே கொஞ்ச நாள்ல தெரிய வரும் கனி.."

அத்துடன் முடித்துவிட்டான் ஹர்ஷா...

ஏனெனில் அவளிடம் ஆதித்யா விரும்பும் பெண் யாரென்று இந்த வேளையில் கூறுவது அத்தனை உசிதமானதல்ல.. இப்பொழுது இருக்கும் சூழ்நிலையில் முதலில் தங்களின் மகன் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் பிரச்சனைகளில் இருந்து வெளிவர வேண்டும்.. இவன் செல்லும் வேகத்தைப் பார்த்தால், எவ்வகையிலும், எப்பேற்பட்ட களேபரங்கள், இடையூறுகள் வந்தாலும், அவன் மனம் விரும்பியதைப் போல் தன் காதலியைக் கைப்பிடிப்பான் என்றும், அதற்கு ஈடாக என்ன விலை வேண்டுமானாலும் கொடுக்க தயாராக இருப்பான் என்றேத் தோன்றியது ஹர்ஷாவிற்கு...

அது வரை தன் மனைவியிடம் இருந்து இவ்வகை விஷயங்களைப் பற்றி விவாதித்து, ஏற்கனவே பதறிப் போயிருக்கும் அவளை மேலும் கலங்கடிக்க வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்த ஹர்ஷா, அதனைப் பற்றிய பேச்சிற்கு அந்த நிமிடமே முற்றுப்புள்ளி வைத்தவன் அன்றே அர்ஜூனையும் சந்திப்பது என்று முடிவெடுத்தான்...

***************

"ஸார்... சி.எஸ் க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸின் சேர்மன் ஹர்ஷ வர்தன் வந்திருக்கார் ஸார்..."

கதிரின் கூற்றில் தனது அலை பேசியில் யாருக்கோ தகவல்களை அனுப்ப டைப் செய்து கொண்டிருந்த அர்ஜுன் சடாரென்று நிமிர்ந்துப் பார்க்க, அவனின் முகத்தில் வழக்கம் போல் எந்த விதமான உணர்வுகளையும் படிக்க இயலாவிட்டாலும், ஹர்ஷாவின் வரவிற்கான பொருளைப் புரிந்து கொண்ட கதிர், "ஸார், ரிஷப்ஷன்ல வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காரு... வர சொல்லட்டுமா..." என்றான் தயக்கம் நிறைந்த குரலில்...

இத்தனை வருடங்களில் முதன் முறை ஏ.கே.க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸின் அலுவலகத்திற்குள் காலடி வைத்திருக்கின்றான் ஹர்ஷா...

"வாட் கதிர்... என் ரூமுக்கே கூட்டிட்டு வர வேண்டியது தானே? எதுக்கு வெயிட் பண்ண வச்சிருக்கீங்க? உங்களுக்கே நல்லா தெரியும் நடந்துட்டு இருக்கிற விஷயங்கள் எல்லாம்..."

"ஸாரி ஸார்... நீங்க என்ன மனநிலையில் இருக்கீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்காம எப்படிக் கூட்டிட்டு வரதுன்னு தான்..."

"இட்ஸ் ஒகே கதிர்... நானே வரேன்..." என்று எழுந்தவன் படிகளில் விடுவிடுவென்று இறங்கவும், அங்கு வரவேற்பறையில் கம்பீரமாகக் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து, ஸ்டையிலாக வலது கரத்தால் தலை முடியைக் கோதியவாறே, இடது கரத்தால் அலை பேசியில் பேசிக் கொண்டிருப்பவனைக் கண்டு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்த அர்ஜுன், ஒரு சில விநாடிகள் நின்று அவனையே பார்த்திருந்து பின் அவனை நோக்கி நடந்தான்...

தொழில்வட்டாரத்திற்குள் பல வருடங்களுக்கு முன்னரே இருவரும் குதித்திருந்தாலும், பல இடங்களில் இவ்விருவரும் சந்தித்து இருந்தாலும், தொழிலகங்கள் சம்பந்தபட்ட மீட்டிங்குகளில் அருகருகில் அமர்ந்து விவாதங்களிலும், கலந்தாலோசனைகளிலும் பங்கேற்று இருந்தாலும், இன்று அர்ஜூனை சந்திக்க அலுவலகத்திற்கே வந்து அமர்ந்திருக்கும் ஹர்ஷாவையும், வாழ்நாளில், தன் மனைவி திவ்யாவைத் தவிர, இது வரை ஒருவரையும், அவர் எப்பேற்பட்டவராக இருப்பினும் வரவேற்க தன் அறையைவிட்டு வெளியில் வராத தங்களின் சேர்மன், இன்று முதன் முறை தானே வாயில் வரை வலிய வந்திருப்பதையும் கண்ட ஊழியர்களுக்கும், வரவேற்பறையில் நின்றிருந்த ரிஷப்ஷனிஸ்டுகளுக்கும், பணியாளர்களுக்கும், இரு துருவங்கள் நேருக்கு நேர் ஒன்றோடு ஒன்றாக எதிர்கொள்வதைப் போலவே இருந்ததில் அவ்விடத்தில் சலசலப்புப் பரவத் துவங்கியது...

"வெல்கம் மிஸ்டர் ஹர்ஷா..."

இருவரும் கரங்களைக் குலுக்கியவர்கள் அர்ஜுனின் அறைக்குச் செல்ல, நாற்காலியைக் காட்டி அவனை அமரச் செய்த அர்ஜுன், தங்களைப் பின் தொடர்ந்து வந்த கதிரைக் கண்டவன், தன் வலது கரத்தின் ஆட்காட்டி விரலை உயர்த்தி எதுவோ சொல்ல வாயெடுத்து சட்டென்று திரும்பி ஹர்ஷாவைப் பார்த்தவன் "ஸ்டில் பைனாப்பிள் ஜின்ஜர் ஸ்பார்க்ளர் ரைட்? [Still, Pineapple Ginger Sparkler, Right?] " என்றான் புருவங்களை அழகாக உயர்த்தி...

"பரவாயில்லை, இன்னும் ஞாபகம் வச்சிருக்கீங்க மிஸ்டர் அர்ஜுன்.." என்று இதழ்கள் பிரித்து அழகிய நகையை வீசிய ஹர்ஷாவைக் கண்டவன், புன்சிரிப்புடன் தன் வலது கண்ணை நளினமாகச் சிமிட்டி, பின் கதிரை நோக்கி திரும்பியவன் "கதிர், ஒன் பைனாப்பிள் ஜின்ஜர் ஸ்பார்க்ளர், ஆரஞ்சஸ் தின் ஸ்லைஸா [thin slice] இருக்கணும்... எனக்கு ஒண்ணும் வேண்டாம்..." என்ற சேர்மனைக் கண்டு, எப்பேற்பட்ட தொழில் போட்டியாளர்கள் இருவரும், எத்தனை எத்தனை வருடங்கள் ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த போராடிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள், இதில் எம்.டி அபிமன்யு இவர்களின் தகவல்களை அனைத்தையும் வெகு சாமர்த்தியமாகத் திட்டமிட்டுக் களவாடியிருக்கின்றார், அதற்குப் பழி எடுக்க, நேற்று இரவு முழுவதிலும் அவரின் மகன் இவரின் மகளை அழைத்துச் சென்று வைத்திருக்கின்றான், இத்தனை நடந்தும் இருவரும் மனதிற்குள் ஏராளமான சங்கடமும், சொல்லொண்ணாத சஞ்சலமும் இருந்தாலும் வெளிக்காட்டாது நட்பாக அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு வியந்தவாறே வெளியேறினான் கதிர்...

"அப்புறம் சொல்லுங்க.." அர்ஜுனின் கேள்விக்கு, "மிஸ்டர்..." என்று துவங்கிய ஹர்ஷாவைக் கண்டவன், "இனி இந்த மிஸ்டர் எல்லாம் வேண்டாமே ஹர்ஷா..." என்றான் புன்சிரிப்புடன்...

ஆமோதிப்பாகத் தலை அசைத்து தானும் சிரித்தவன், "ஷ்யூர் அர்ஜுன்... , தென், நான் வந்தது என் மகன் ஆதி செஞ்ச தப்புக்கு மன்னிப்புக் கே..." என்று அவன் முடிக்கவில்லை, நாற்காலியில் மேலும் சாய்ந்து அமர்ந்த அர்ஜுன்,

"நோ ஹர்ஷா... You have nothing to apologize for [நீங்கள் மன்னிப்பு கேட்க ஏதும் இல்லை]..." என்றான் நிதானமாக, கம்பீரமும், கனிவும் கலந்த குரலில்...

தன் முகத்தையே ஆராய்ந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஹர்ஷாவைக் கண்டவன் சில நொடிகள் மௌனத்திற்குப் பிறகு, ஆழ பெருமூச்செடுத்தவாறே,

"ஹர்ஷா, தப்பு ஆதித்யா மேல மட்டும் இருந்தா நீங்க மன்னிப்பு கேட்கிறதுல அர்த்தம் இருக்கு... eye for an eye, tooth for a tooth... அபிமன்யு மைக்கேலை கடத்தியது தப்பு.. ஆதித்யாவும், அபிஷேக்கும் பங்கு சந்தை மோசடி செய்தது தப்பு.. அதுக்குப் பழி எடுக்க அபிமன்யு டேட்டா ப்ரீச் பண்ணியது தப்பு.. நான் எத்தனையோ முறைக் கேட்டும் அஷு என்னிடம் விஷயத்தை மறைச்சது தப்பு... டாக்குமெண்ட்ஸைக் கொடுத்த பிறகும் அஷுவை வீட்டுக்கு அனுப்பாம நைட் முழுசும் தன்னுடன் ஆதித்யா வச்சிருந்தது தப்பு... ஆக, தப்பு நம்ம பசங்க எல்லார் மேலேயும் இருக்கே... பழிக்கு பழி வாங்கணும்னு ரெண்டு ஸைடும் நினைச்சதனால் வந்த பின் விளைவுகளே இது... இப்பவும் அபிமன்யு நியாயமான வழியில உங்க பசங்களைப் பிஸ்னஸ்ல தோற்கடிக்கணும்னு நினைச்சிருந்தான்னா அதுக்கு நான் ஸப்போர்ட் பண்ணிருப்பேன்... ஆனால் ஆதித்யா, அபிமன்யு, அபிஷேக் மூணு பேருமே கையில் எடுத்தது அதர்மத்தை... இப்ப யாரு யார்கிட்ட மன்னிப்புக் கேட்கிறது சொல்லுங்க..." என்றான் ஹர்ஷாவின் விழிகளை ஆழ்ந்துப் பார்த்தவாறே...

அர்ஜுனின் பார்வையைத் தன் கூரிய கண்களால் எதிர்கொண்ட ஹர்ஷா சிரசை சிறிதே தாழ்த்தி தன் வலது கரத்தால் நெற்றியை தேய்த்தவன், பின் நிமிர்ந்து, "ஐ அக்ரீ வித் யூ அர்ஜுன்... ஆனாலும் உங்க பொண்ணை ஆதி கூட்டிட்டுப் போயிருக்கக் கூடாது... அவங்களுக்குள்ல நடந்துட்டு இருக்கிற பிரச்சனைகளினால பிஸ்னஸ்ல தான் அடி விழுந்திருக்கும்.. இதை அவங்களே தான் தீர்த்தும் இருக்கணும்... இதுல அஷ்வினியை இழுத்திருக்கக் கூடாது..." என்றான் கனிவுடன்.

"ஒரு வேளை ஆதித்யா அப்படிச் செய்யலைன்னா இந்நேரம் உங்க கம்பெனிஸோட எல்லா டேட்டாவையும் அபிமன்யு என்ன பண்ணிருப்பான்னு தெரியாது ஹர்ஷா... அதுக்காக ஆதித்யா செஞ்சது சரின்னு நான் கண்டிப்பா சொல்லலை... அதுவும் ஒரு பொண்ணுக்கு தகப்பனா, விடியவிடிய என் பொண்ணு எங்க இருக்காளோ, எப்படி இருக்காளோன்னு தவிச்சிட்டு இருந்த ஒரு அப்பா நான்... நிச்சயமா உங்க பையன் பண்ணிய காரியம் சரின்னு நான் சொல்ல முடியாது... நீங்க சொல்ற மாதிரி என் பொண்ணை இதுல இன்வால்வ் பண்ணியது பெரிய தப்பு தான்... What I'm trying to say is let's put the past behind us [நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா நடந்த எல்லாத்தையும் மறந்துடுவோம்]... நடந்தவை நடந்தவையாக இருக்கட்டும் இனி நடப்பவை நல்லவையாக இருக்கட்டும்..."

"இதுக்கு என்ன சொல்றதுன்னே எனக்குத் தெரியலை அர்ஜுன்... இதுல எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு பிரிச்சுப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு நம்ம பசங்க மூணு பேரும் சிக்கலாக்கி வச்சிருக்காங்களே... இன்ஃபாக்ட் இதுக்கு முடிவு என்ன, எங்க போய் முடியும் அப்படின்னு சொல்ல முடியாத சூழ்நிலைகளை உருவாக்கியிருக்காங்களே..."

அறைக்குள் இருந்து குளிர்சாதனப்பெட்டியின் சத்தத்தைத் தவிர அங்கு ஒரு அணுவும் அசையாதது போன்று மீண்டும் அசாத்திய மௌனமே அந்த அறை முழுவதும் நிலவியது...

பளபளக்கும் விழிகளுடன் தன் உடலின் வலிமை அனைத்தையும் தன் வேகத்திற்கும் பலத்திற்கும் ஈடாகக் கொடுத்து, வேங்கையென ஆக்ரோஷத்துடன் சீறிப்பாயும் மகனைப் பெற்றெடுத்த தந்தையும், ஒற்றுமை என்று சொல்லிற்குப் பொருளே நாங்கள் தான் என்பது போல் சொல்லி வைத்தார் போன்று ஒரே நேரத்தில் சீறும் பாய்ச்சலில், தன் எதிராளியை அடித்து வீழ்த்தும் கானகத்தின் வேந்தர்களைப் பிள்ளைகளாகப் பெற்றெடுத்திருக்கும் தந்தையும், இங்கு ஒரே அறையில், எதிரெதிராக, வார்த்தைகளற்று மௌனியானார்கள், தங்களின் பிள்ளைகள் தேர்ந்தெடுத்த அறம் அல்லாத வழியினால் ஏற்பட்ட விளைவுகளால்...

சில நொடிகளில் அங்கு மூழ்கியிருந்த அமைதியைத் தடை செய்யும் வகையில் அறைக்கதவை தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்த கதிர் ஹர்ஷாவிடம் தட்டை நீட்ட, பானத்தைப் பருகியவன் சிறிது நேரத்தில் விடைபெற்று எழவும், தானும் அவனுடன் எழுந்த அர்ஜுன் கார் பார்க்கிங் வரை அவனுடன் இணைந்து நடக்க, ஹர்ஷா தன் காரில் ஏறும் அந்த நொடி, சர்ரென்று புயல் வேகத்தில் புழுதி பறக்க, சூறாவளியென வந்த சிகப்பு நிற ஃபெராரி, ஹர்ஷாவின் காரை இடித்து விடுவது போல் வெகு அருகில் நின்றது...

தன் ஈட்டி போன்ற கூரிய விழிகளை ஹர்ஷாவின் மீதே ஊடுருவியவாறே காரில் இருந்து இறங்கிய அபிமன்யுவின் விழிகளோடு தன் கம்பீரப் பார்வையை ஹர்ஷா கலக்கவிட, இருவரின் விழிகளும் சில நொடிகள் ஒன்றோடு ஒன்றாக மோதுவது போல் கலந்து நிற்க, இதழ்களின் இடது புற கடையோரத்தில் [Malicious smile] மெல்லிய நகைப்பை படரவிட்ட அபிமன்யு, வார்த்தைகள் ஒன்றையும் உதிர்க்காமல் அலுவலகத்தை நோக்கி நடக்க, நேற்று என் அறைக்கு ரௌத்திர முகத்துடன் வந்து ருத்ரதாண்டவம் ஆடியவன் இவனா என்பது போல் அவனின் அமைதியில், நிதானத்தில், உணர்வுகளை வெளிக்கொணராத அதீத திறமையில் மிதமிஞ்சிய வியப்பில் ஆழ்ந்தான் ஹர்ஷா...

நடந்து கொண்டிருப்பவனின் முதுகை வெறித்தவாறே விநாடிகள் நேரம் பார்த்திருந்தவனின் உள்ளத்திற்குள் அபிமன்யுவின் புன்னகை, ஆயிரம் ஆயிரம் அர்த்தங்களை (அனர்த்தங்களை) விளைவித்துக் கொண்டிருந்தது...

அர்ஜுன் தன்னையே இமைகள் சிமிட்டாமல் பார்த்திருப்பதை உணர்ந்து நிமிட நேரத்திற்கும் கீழ் தன்னை இழுத்துப் பிடித்தவன், அவனிடம் தலை அசைத்து விடைபெற, ஹர்ஷாவின் எண்ணங்களை, அபிமன்யுவைக் கண்டதும் அவனின் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை, அவன் பார்வையின் வீச்சின் அர்த்தத்தை உள்வாங்கிக் கொண்ட அர்ஜுன், அவன் கரத்தை மீண்டும் குலுக்கியவாறே,

"Let’s hope for the best Harsha..." எனவும்,

"Sure Arjun..." என்றவன் காரை கிளப்பினான்...

ஏ.கே. குழுமத்தின் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தும், தன் ஆத்மாவையே ஆராயும் வகையில் ஊசிமுனைப் பார்வையைச் செலுத்திய அபிமன்யுவின் இதழ்களில் நெளிந்த சிரிப்பு ஹர்ஷாவிற்கு, அவன் காரின் பின்னால் எழுதியிருந்த 'Touch me... I dare you...' என்ற வார்த்தைகள் படீரென்று புத்தியில் அடித்து உரைக்க, 'என்னைத் தொட்டுப் பார், தெரியும்' என்று எச்சரிப்பதைப் போன்று தோன்றியதில், நேற்று தன் அலுவலகத்திற்கு வந்த அவன் 'என் தங்கை ஆதித்யாவோடு இருக்கின்ற ஒவ்வொரு நொடியையும், அதை விட நரக வேதனையை அவன் அனுபவிக்கப் போகிறான்' என்று கூறியது இப்பொழுது நினைவுகளில் படர்ந்ததில், ஹர்ஷாவையும் அறியாது ஒரு வித உணர்வு உடலெங்கும் பாய்ந்தது....

'TOUCH ME... I DARE YOU...'

View attachment 410



யுத்தம் தொடரும்..
Semma man... 👌
 

Members online

No members online now.
Top